ΤΩΡΑ |
Σε κάθε καινούργια παράσταση που ανεβάζει δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει κανείς.Την ευρηματικότητα και το ευφάνταστο της σκηνοθεσίας, τα εικαστικά ταμπλό βιβάν, τα κοστούμια, τα σκηνικά, τον ιδιάζοντα χώρο, ο οποίος είναι ενσωματωμένος και συνάδει απόλυτα με το κείμενο του συγγραφέα, το ίδιο το έργο, την επιλογή των ηθοποιών… Η πολυτάλαντη, δημιουργική και ιδιαιτέρως χαρισματική σκηνοθέτις Φρόσω Λύτρα, άφησε την υποκριτική και στράφηκε στη σκηνοθεσία δημιουργώντας τη δική της ομάδα naan, η οποία με τρεις μόνο παραγωγές μέχρι τώρα, έκλεψε τις εντυπώσεις του κοινού και υμνήθηκε από τους κριτικούς. Πολλά υποσχόμενη στο διηνεκές για ένα πιο ποιοτικό και δημιουργικό θέατρο, έχοντας να δώσει πολλά και καλά στο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Φέτος, μας καλωσορίζει με το έργο της Αγκάθα Κρίστι «Καλώς ήρθατε ντεντέκτιβ Πουαρό», το οποίο παίζεται στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου. Αν δεν το έχετε δει ακόμη, σπεύσατε!
– Τα τελευταία χρόνια εγκατέλειψες την υποκριτική και στράφηκες στη σκηνοθεσία. Σε γεμίζει περισσότερο;
Έγινε πολύ φυσικά, σαν μια απλή μετάβαση! Έγραφα από πολύ μικρή, τραγουδούσα, έπαιζα και ζωγράφιζα, μου άρεσαν όλα εξίσου πολύ. Η σκηνοθεσία σίγουρα είναι μια σύνθετη τέχνη, περιέχει και περιέχεται με κάποιο τρόπο σε όλες τις τέχνες. Απαιτεί απόλυτη αφοσίωση, θρησκευτική προσήλωση και αμέτρητες υπερβάσεις και θυσίες! Με ενέπνευσε ο άνθρωπος που στη συνέχεια με μύησε σε αυτήν την τέχνη, ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας και ήταν ο έρωτας που όπως πάντα στη ζωή μου καθόρισε την τελική μου απόφαση.
– Επίσης δημιούργησες την ομάδα ‘’naan’’ με σκοπό να…
Να μιλήσω και να επικοινωνήσω με τον κόσμο στη μητρική μου γλώσσα, που είναι αυτή της ποίησης. Να εξελίξω τα εκφραστικά μου μέσα και την αισθητική μου, να κάνω δημιουργικό διάλογο με συγγενείς ποιότητες και να στεγάσω τη μεγάλη καλλιτεχνική μου οικογένεια.
-Στα τρία έργα που έχετε ανεβάσει μέχρι σήμερα, σκηνοθετικά κυριαρχεί έντονα το εικαστικό στοιχείο και οι χώροι, όπου παρουσιάζονται τα έργα, είναι ιδιαίτεροι και όχι οι γνωστές συμβατές θεατρικές αίθουσες που ξέρουμε. Γιατί;
…γιατί οφείλω να δοκιμάζω, να εξελίσσομαι, να διευρύνω τα όρια μου, να τολμώ να μεταπλάθω χώρους, τρόπους, έργα και ό,τι αντιλαμβάνομαι, ό,τι μπορεί να περιέχει το άπειρο αυτό σύμπαν του θεάτρου, όπου και φιλοξενούμαι ως καλλιτέχνης. Πιστεύω, ότι δίνοντας χώρο και προτεραιότητα στην φαντασία μου να επιλέξει τον φυσικό βιότοπο ενός έργου και τις πρώτες ύλες της κατασκευής της παράστασης, ελεύθερη από συμβάσεις και φοβίες και εφευρίσκοντας τον τρόπο θέασης- επικοινωνίας με το κοινό, το αποτέλεσμα είναι πολύ κοντά σε αυτό που στοχεύει η ομάδα naan. Ο θεατής παρασύρεται και αφήνεται , όταν κάτι δεν είναι το αναμενόμενο, ξαφνιάζεται, ταξιδεύει βαθύτερα στον πυρήνα του έργου, συμμετέχει ενεργά και επιλέγει ξεκάθαρα, σχεδόν ταυτίζεται, όταν του μιλάς άμεσα και αληθινά με τον δικό σου τον ένα και μοναδικό τρόπο. Έπειτα, όπως σας είπα και στην αρχή, με αφορούν όλες οι τέχνες στον ίδιο βαθμό, ξαναγράφω τα έργα ή τα επινοώ μέσα από την λογοτεχνία και την ποίηση και σκηνοθετώ τη δράση και τους ηθοποιούς μέσα στον χώρο ή το εικαστικό τοπίο, που πλάθεται από τον σκηνογράφο της ομάδας Μανόλη Παντελιδάκη και τους εικαστικούς καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην κάθε παράσταση.
– Με ποια κριτήρια επιλέγετε το ρεπερτόριο σας;
Δεν είναι ποτέ τα ίδια… Μέχρι στιγμής, πολυπρόσωπα έργα … έχω μεγάλη ομάδα και επίσης, έχω την πολυτέλεια, να επιλέγω μέσα σε ένα πολύ μεγάλο φάσμα, αυτό, ανάμεσα στο θέατρο και τη λογοτεχνία, ανάλογα με το τι με προβληματίζει, ή θα ήθελα εγώ να δω σαν θεατής την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
- Πότε κερδίζεται ένα παιχνίδι στο θέατρο, όταν χειροκροτήσει το κοινό;
…ναι αν και νιώθω, αν έχει κερδηθεί, πολύ πιο πριν. Είναι πάντα όλα πολύ καλά σχεδιασμένα πριν ξεκινήσουν οι πρόβες, λόγω της ιδιαιτερότητας των χώρων που επιλέγουμε. Για να παρασύρουμε τους αρμόδιους με τον χώρο και τους χορηγούς μας, πρέπει να έχουμε ολοκληρωμένη την εικόνα. Ο χώρος, ο τρόπος παρουσίασης και θέασης οι ηθοποιοί τα σκηνικά τα κοστούμια, όλα.
- Τι κάνει κάποια έργα να αντέχουν στο χρόνο;
Κατά τη γνώμη μου πέρα από τη διαχρονική αξία που έχουνε κάποια έργα, ειδικά όταν πρόκειται για θεατρικά έργα, θα πρέπει για να αποκαλυφθεί η αξία τους, να μεταφραστούν στη γλώσσα και τους τρόπους του σήμερα, να αποκωδικοποιηθούν.
– Η φαντασία είναι ένας άλλος κόσμος στον οποίο άλλοι έχουν πρόσβαση και άλλοι δεν έχουν;
Νομίζω πως όλοι έχουνε πρόσβαση. Μιλάμε για την πνευματική μας πατρίδα. Από εκεί και πέρα είναι θέμα επιλογής.
– Φέτος αλλάξατε πορεία πλεύσης και μετά την ‘’Άλλη αίσθηση’’ του Γκι Ντε Μοπασάν, ανεβάσατε την αστυνομική κωμωδία ‘’Καλώς ήρθατε Ντετέκτιβ Πουαρό’’ της Αγκάθα Κρίστι με πρωταγωνιστή στον ομώνυμο ρόλο τον Χρήστο Φερεντίνο. Τι σας εντυπωσίασε σε αυτό το έργο;
Λατρεύω την Αγκάθα Κρίστι, με ταξιδεύει, με συντροφεύει και περνάω υπέροχα μαζί της εδώ και πολλά χρόνια, είναι λοιπόν φυσικό να θέλω να ανεβάσω κάτι που με συναρπάζει και ταυτόχρονα με ψυχαγωγεί. Με εντυπωσιάζει σε όλο της το έργο η αβάσταχτη ελαφρότητα και το χιούμορ, με το οποίο αντιμετωπίζει την παραβατικότητα, τον θάνατο και τα ανθρώπινα πάθη. Είμαι πεπεισμένη, ότι η Αγκάθα ήτανε σοφή και επίσης για μένα η γραφή της, είναι μοναδικά γοητευτική και αναπάντεχα ποιητική. Η τελική μορφή που πήρε η διασκευή του κειμένου που παρέδωσε ο Θοδωρής Πετρόπουλος και ο ρόλος του Ηρακλή Πουαρό καθορίστηκε, από την συμμετοχή- συνενοχή του Χ. Φερεντίνου, στο εγχείρημα. Το μεγάλο στοίχημα αυτής της παράστασης ήταν ο ρόλος κλειδί, η ερμηνεία ενός σύγχρονου Πουαρό και ταυτόχρονα η προσωπικότητα του καλλιτέχνη που θα ένωνε αφηγηματικά το παρελθόν με το παρόν. Και κερδήθηκε! Ο Χρήστος ανταποκρίθηκε με απόλυτη επιτυχία στις απαιτήσεις του ρόλου και του δημιουργού καθώς η παράσταση απαιτούσε στην πραγματικότητα ο πρωταγωνιστής της, να αυτό-επινοηθεί!
– Σε ποιο σημείο πιστεύεις ότι βρίσκεται το θέατρο στην Ελλάδα;
Το θέατρο αυτήν την στιγμή βρίσκεται στο καλύτερο δυνατό σημείο, που θα μπορούσε να βρεθεί! Νιώθω, ότι είμαστε πολύ τυχεροί, που βρεθήκαμε να δημιουργούμε, σε αυτήν την χρονική στιγμή. Η κρίση ήτανε σωτήρια για τους καλλιτέχνες, που πριν εκμαυλιζόντουσαν από τις ευκολίες και τα χρήματα που πρόσφερε η τηλεόραση. Η τηλεόραση, κατανάλωνε τους πάντες και τα πάντα σε χρόνο μηδέν και ακινητοποιούσε- καθήλωνε τους θεατές προσφέροντας άρτο και θέαμα. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, μιλάμε για κρίση αξιών και η τέχνη είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την έξοδο. Απόδειξη. Τα θέατρα είναι γεμάτα και ο αριθμός των θεατρικών σκηνών είναι πια τριψήφιος .
- Ποια ανάγκη του ανθρώπου καλύπτει η Τέχνη;
Δεν ξέρω ακριβώς! Εγώ πάντως δεν μπορώ να την ξεχωρίσω από τη ζωή.
-Τι καινούργιο ετοιμάζεις;
Θα ήθελα να ανεβάσω ένα παραμύθι μέσα στην θάλασσα, με τους θεατές να παρακολουθούν ξαπλωμένοι στην άμμο. Το έργο, «Ο ψαράς και η ψυχή του» του Όσκαρ Ουαϊλντ.
Σχόλια για αυτό το άρθρο