ΤΩΡΑ |
Yποτίθεται ότι την Κυριακή του Πάσχα που έχει αναστηθεί ο Χριστούλης, μαζευόμαστε όλη η οικογένεια για να γιορτάσουμε το γεγονός με ένα γεύμα που θα μας φέρει κοντά. Ίσως πιο κοντά από ότι πρέπει. Συμβολικά το γεύμα αυτό είναι μια ένδειξη της αγάπης που μας ενώνει και μεταδίδει ανάμεσά μας το μήνυμα της ανάστασης, όχι μόνο σαν υπόσχεση για τη μετά θάνατον ζωή αλλά και σαν αλληγορία για την εσωτερική μας ανάσταση, σαν άνθρωποι δεμένοι ο ένας με τον άλλον. Η μετάδοση του μηνύματος γίνεται από στόμα σε στόμα αλλά μάλλον με λάθος τρόπο.
Πρώτον γιατί τα στόματα όλων είναι απασχολημένα με το να μπουκώνονται φαγητό. Παραδόξως το ελληνικό πασχαλινό οικογενειακό τραπέζι δεν αρκείται στο αρνί και τη σαλάτα. Αλλά κουβαλάει και μια ντουζίνα άλλα πιάτα και ρώσικες, τυρολέζικες μέσα στη μαγιονέζα και το τυρί συνταγές, για να δείξει η νοικοκυρά ότι δεν είναι τσουρούτα. Αυτό είναι το ένα σκέλος του “από στόμα σε στόμα” που αισθητικά αποτελείται από λαδωμένα χέρια και στόματα να συνδυάζουν τα ασυνδύαστα, ως και σούσι με τζατζίκι είναι ικανοί να φάνε.
Το δεύτερο μέρος του “από στόμα σε στόμα” είναι και το πιο οδυνηρό. Ζαλισμένοι από το κρασί και με την κοιλιά να απειλεί επικίνδυνα με εκτίναξη τα κουμπιά του πουκαμισιού (κατά προτίμηση γαλάζιο και με στάμπα από ιδρώτα στη μασχάλη) οι άντρες αρχίζουν τα αστεία, σεξιστικά στην πλειοψηφία τους και βγαλμένα από τη δεκαετία του 70, ενώ οι γυναίκες μαζεύουν τα πιάτα. Πιο πέρα τρία, τέσσερα, δεκατέσσερα πεντάχρονα ουρλιάζουν πατώντας και ζουλώντας ότι υπάρχει στο σπίτι. Σιγά σιγά το μεσημεριανό γεύμα αγάπης μετατρέπεται σε μικροαστικό εφιάλτη. Που για να μειωθεί ανοίγει η τηλεόραση.
Συνήθως η τηλεόραση εκείνη τη μέρα, εκείνες τις ώρες, παίζει κλαρίνα και τσάμικα που κανένα πρόβλημα δεν έχω μαζί τους, εφ’ όσον αποτελούν παραδοσιακές εκφράσεις της πατρίδας μου. Ο συνδυασμός τους όμως με την υπόλοιπη νεκρή φύση που επικρατεί είναι επικύνδυνος για τη ψυχική μου υγεία. Ακόμα πιο επικύνδυνο είναι όταν αντί για κλαρίνα και τσάμικα, έχει βάλει το κανάλι σαπουνόπερα και όλοι παθαίνουν μια 45λεπτη βούβα για να δούνε ποιος δολοφόνησε τον εφοπλιστή Πλούταρχο Ηλιόδοχο (κάπως έτσι ονομάζονται οι ήρωες στις σαπουνόπερες). Κάτι που μας (με) οδηγεί σε μια ακόμα κόλαση. Γνωρίζοντας όλοι τη δημοσιογραφικη επαγγγελματική μου ιδιότητα περνάνε στο παρασύνθημα με ερωτήσεις για το ποιος διάσημος έχει δεσμό με ποιον και ποιος είναι gay. Μια φορά που τους απάντησα “εγώ είμαι” τρέχαμε, μια θεία μου με υπογλώσσια αλλά το ευχαριστήθηκα φίλε όσο δεν φαντάζεσαι.
Αφού τες πα ξεπεράσουμε κι αυτόν το σκόπελο, και βαριόμαστε με τα κουτσομπολιά των επωνύμων, ξαναγυρνάμε στο δικό μας μικρό στρουμοφοχωριό. Και τις ατάκες – πρόκες για όσους συγγενείς απουσιάζουν από το τραπέζι. Ή βρίσκονται σε άλλο δωμάτιο και κάνουν το ίδιο, σχολιάζουν δηλαδή εμάς που είμαστε εκεί. Για τον έναν “έχει πρόβλημα με το αλκοόλ”, για την άλλη “δεν ντρέπεται στην ηλικία της να έχει γκόμενο” για την παράλλη “μα είναι ντύσιμο αυτό, που νομίζει ότι ήρθε, στα μπουζούκια;”
Στο τέλος η οικοδέσποινα θα μας βάλει και τα περισσευούμενα φαγιά σε ταπεράκι, θα φιληθούμε, θα ευχηθούμε, θα πάρουμε τα μωρά αγκαλιά και θα περάσουμε άλλη μισή ώρα σχολιάζοντας για το αν μοιάζει στη μαμά του ή το μπαμπά του και θα επιστρέψουμε γεμάτοι από το πνεύμα της ημέρας σπίτι μας. Για να σχολιάσουμε για άλλη μια φορά όλους τους υπόλοιπους και να τσακίσουμε το ταπεράκι με σχόλια τύπου “καλά, φαγητό ήταν αυτό που έφτιαξε η ακαμάτρα;”
Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις υπέροχων οικογενειακών και όχι μόνο, γιορτινών γευμάτων αγάπης, αλλά σόρι που σας το χαλάω, αυτό που περιέγραψα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Σε μια γιορτή που όπως και πολλές άλλες, προσωπικές, θρησκευτικές, ιστορικές και δεν ξέρω τι άλλο, καταλήγουμε να τις “τιμάμε” με μια αισθητική, οπότε και ηθική χυδαιότητα που προσβάλλει. Πάνω από όλα εμάς τους ίδους και την (ανι)ικανότητά μας να ζήσουμε τη ζωή, να τη γευτούμε σαν φαγητό, στην ιερή γνησιότητας της. Και όχι βουτηγμένη σε δέκα κιλά φυτίνη (αυτό το λιπαρό που βάζουν οι γιαγιάδες για να νοστιμεύσουν το μαγείρεμα). Καλή Ανάσταση σε όλους, πρώτα από όλα μέσα μας.
Σχόλια για αυτό το άρθρο