ΤΩΡΑ |
Την παρακολουθούσα, όταν έπαιζε στο θέατρο –πάντα σε ποιοτικές παραστάσεις- και στις τηλεοπτικές δουλειές όπου συμμετείχε, χωρίς να την έχω γνωρίσει. Μου έδινε την εντύπωση μιας γυναίκας που αποπνέει θετική αύρα, γλυκύτητα και πραότητα. Και δε με διέψευσε, όταν συναντηθήκαμε από κοντά. Με έκανε να νιώσω τόσο οικεία και ζεστά, που ήταν σα να την ήξερα χρόνια. Η Κερασία Σαμαρά δεν είναι μόνο μία εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός, αλλά ένα αιθέριο πλάσμα, με ισχυρή, όμως, προσωπικότητα, έντονα φιλοσοφημένη και κατασταλαγμένη στις απόψεις της. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, αναδείχθηκαν όλες οι πτυχές του πλούσιου σε αισθήματα και αξίες ψυχικού της κόσμου, αλλά και οι καλλιτεχνικές της ανησυχίες.
-Νιώθεις δικαιωμένη με το διαφορετικό δρόμο στο θέατρο που επιλέγεις τα τελευταία χρόνια;
Αν εννοούμε τον τρόπο με τον οποίο με αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που εκτιμώ «ναι». Από την άλλη πλευρά, όμως, θα ήθελα να παίζω συχνότερα και περισσότερα πράγματα. Υπάρχουν θέματα, έργα, πονήματα με τα οποία θέλω να καταπιαστώ και με τα οποία θα μπορούσα να είχα ασχοληθεί, αν ήμουν λιγότερο επιλεκτική στη δουλειά μου και πιο πολύ εμπορική.
-Ποια είναι τα κριτήρια για να συμμετάσχεις σε μία παράσταση ή σε μία τηλεοπτική δουλειά;
Πρώτα απ’ όλα οι συνεργάτες, το έργο ή το σενάριο και οι εργασιακές συνθήκες π.χ. το θέατρο ως οίκημα αλλά η τρίτη επιλογή δεν είναι τόσο σημαντική. Σίγουρα και ο ρόλος, αλλά το ρόλο τον θεωρώ δεδομένο. Τώρα που βιώνουμε κρίση, το έργο θα το επέλεγα όσον αφορά στο τι «χρησιμότητα» έχει σήμερα και στο τι κοινωνική στάση θα πρέπει να κρατάει ο καλλιτέχνης παίζοντάς το.
-Το να έχεις στόχους στην προσωπική ή την επαγγελματική σου ζωή, λειτουργεί σαν σωτηρία;
Ναι, αναμφισβήτητα για μένα τουλάχιστον, γιατί σου δίνει άλλες φορές την αίσθηση και άλλες φορές την ψευδαίσθηση ότι είσαι πολύ νέος ακόμη. Καμιά φορά χρειαζόμαστε μια ψευδαίσθηση ή έναν απρόσιτο στόχο για να μας κρατήσει στη ζωή ή να μας ξανακάνει νέους. Γι’ αυτό και οι απρόσιτοι στόχοι είναι πιο χρήσιμοι από τους προσιτούς.
-Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεσαι με τον Γρηγόρη Βαλτινό σε έργα ρεπερτορίου. Πώς είναι να δουλεύεις μαζί του;
Θα σου πω μόνο ότι οι δύο φορές που έχουμε συνεργαστεί μαζί δεν ήταν αρκετές. Ο Γρηγόρης είναι ένας υπέροχος συνεργάτης και έχει ένα απίστευτο χάρισμα να κάνει όλους όσους δουλεύουν μαζί του ευτυχείς. Όταν συνεργάζεσαι μαζί του ανακαλύπτεις ότι δεν είναι μόνο ένας θιασάρχης, ένας πρωταγωνιστής αλλά και ένας εξαίσιος συνεργάτης- φίλος. Έχει αυτό τον απίστευτο συνδυασμό της φινέτσας και της δύναμης επάνω στη σκηνή που εμένα με γοητεύει πολύ, όταν το βλέπω σε κάποιον ηθοποιό αν και είναι σπάνιο.
-Τη φετινή σεζόν μας ξάφνιασες ευχάριστα με ένα ακόμη ταλέντο σου, της συγγραφής, αφού το έργο σου με τίτλο «Έλα να παίξουμε» ανέβηκε στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία δική σου.
Το «Έλα να παίξουμε» ανέβηκε πρώτη φορά πέρυσι στο θέατρο ΑΡΓΩ και συνεχίστηκε λόγω επιτυχίας στο Θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. Δείχνει ότι μπορεί να συνεχιστεί και του χρόνου. Το έργο προέκυψε από κατευθυνόμενους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών στους οποίους περιλαμβάνεται και ένα εντεκάχρονο αγόρι με βάση της εξής συνθήκη: ένα νεαρό ζευγάρι εμφανίζεται στο σπίτι μιας φιλήσυχης οικογένειας (μάνα, πατέρας, παιδί) ανήμερα Χριστούγεννα και μένει στο σπίτι χωρίς να διευκρινίζει τον λόγο που θέλει να μείνει εκεί. Αρνείται να φύγει. Η εξέλιξη περιλαμβάνει πολύ ψυχολογική βία και καταλήγει σε θάνατο. Οι δύο αυτοί εισβολείς άλλοτε θυμίζουν ψυχωσικές περιπτώσεις κακοποιών και άλλοτε ανεξέλεγκτες δυνάμεις της ανθρώπινης μοίρας. Το έργο πραγματεύεται μεγάλα ερωτήματα, όπως την αναμέτρηση του ανθρώπου με τη θεία δίκη και την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης δικαιοσύνης, μιλάει για την ορατή και την αθέατη βία σε όλες τις εκφάνσεις. Η ιδέα προήλθε από την ταινία του Χάνικε «Funny games», από το «Κουρδιστό πορτοκάλι» και το «Natural born killers» του Όλιβερ Στόουν. Κάναμε μια βαθειά μελέτη των βιβλίων και ταινιών που αφορούν στην αναίτια βία, η οποία καταδεικνύει την ύπαρξη γενετήσιων βίαιων ενστίκτων στον άνθρωπο, πράγμα που οι πολιτείες και οι εξουσίες όλου του κόσμου αρνούνται να αποδεχτούν. Γιατί άραγε; Λέγοντάς μας από παιδιά πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα κατά βάση καλό και πως η κακία αφορά πάντα «τους άλλους» διαιωνίζονται τα ένστικτα της βίας, τα οποία χρησιμεύουν στις εξουσίες όλου του κόσμου για να τα κατευνάζουν μέσω της καταστολής.
-Ποιο άλλο ταλέντο που δεν έχεις, θα ήθελες να είχες;
Να σου πω την αλήθεια το ταλέντο που θα ήθελα να είχα είναι να μπορώ να οργανώνω τη ζωή μου. Το γεγονός ότι δεν μπορώ είναι υπεύθυνο για ό,τι έχω προκαλέσει μέχρι τώρα στον εαυτό μου.
-Τι είναι η ευτυχία για εσένα;
Ωραία ερώτηση. Αντίθετα με την προηγούμενη ερώτηση που κατακεραυνώνω τον εαυτό μου, εδώ θα πω πως έχω ένα χάρισμα εκ Θεού μάλλον. Να εκτιμώ τις μικρές στιγμές που μοιάζουν να είναι κοντά στην ευτυχία και να μην τις προσπερνώ αλλά να τις γεύομαι.
-Ποιος είναι ο μεγαλύτερος συμβιβασμός που έχεις κάνει;
Νομίζω είναι το γεγονός ότι μετά από πάρα πολλή αγωνία και κόπο αποδέχτηκα πως δεν θα ζήσω ακριβώς με τον τρόπο που θα ήθελα να ζήσω.
-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Θα ήθελα να κάνω την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Έχω βρει τους συνεργάτες μου, υπάρχει η μετάφραση, είναι όμως, μια πολυέξοδη παραγωγή και διστάζω να το ξεκινήσω μόνη μου. Αλλά μια υπέροχη παροιμία που περιέργως είναι αμερικάνικη λέει «No guts, no glory».
Σχόλια για αυτό το άρθρο