Κριτική: “Οι τσούχτρες” με τις Μίνα Αδαμάκη και Μαρία Κατσανδρή στο “Αγγέλων Βήμα”

Ανάμεσα στα υποψήφια, για το Όσκαρ, έργα: What ever happened to Baby Jane? και τις Τσούχτρες, the Oscar goes to… black humor! Οι βιτριολικές ατάκες και τα πισώπλατα μαχαίρια, με τα οποία μπορείς να ανοίξεις ένα cook shop, πρωταγωνιστούν και στα δύο έργα, αφήνοντας στους θεατές μια γλυκόπικρη αίσθηση για το επάγγελμα του ηθοποιού.

ΣχετικάΆρθρα

Στις Τσούχτρες, ο συγγραφέας Don Nigro έχει κατορθώσει περίτεχνα, να εγκιβωτίσει δύο έργα σε ένα ενιαίο δραματουργικά αφηγηματικό κορμό, αναδεικνύοντας τις συμπεριφοριστικές διακυμάνσεις και τις συναισθηματικές εξάρσεις των δύο βετεράνων χολιγουντιανών πρωταγωνιστριών, της Ruth και της Mildred. Επί της ουσίας πρόκειται για μια in front of the stage καταγραφή των τσουχτερών off the record συζητήσεων των συμπρωταγωνιστών που γίνονται backstage, όταν τα φώτα του θεατρικού σανιδιού και του κινηματογραφικού πλατό σβήνουν και μένουν ανοικτά τα φώτα εκείνα που φωτίζουν τον εσωτερικό κόσμο των δύο ξεπεσμένων, ηθικά και επαγγελματικά, γυναικών. Μέσα από την παρουσίαση των δύο περσόνων, αναιρούνται αυτόματα η κλισέ πρόταση ότι “ στα παρασκήνια περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω” και ότι “ το επάγγελμα του ηθοποιού έχει ημερομηνία λήξης”.

Η Μίνα Αδαμάκη και η Μαρία Κατσανδρή συν-σκηνοθετούν και συμπρωταγωνιστούν σε ένα έργο που συνιστά μαύρη κωμωδία και η θεατρική του μεταφορά -προσαρμογή, που επιμελήθηκε εντέχνως η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου, ακολουθεί το είδος της ιλαροτραγωδίας, δηλαδή της κωμωδίας που κινείται ανάμεσα στα πλαίσια της σάτιρας και του γκροτέσκου. Στόχος αυτής της καλλιτεχνικής συνεύρεσης, είναι το στήσιμο μιας παράστασης, η επιτυχία της οποίας δεν θα οφείλεται στις ίντριγκες και στο ξεκατίνιασμα των δυο “πολιτισμένων” κατά τ΄άλλα συναδέλφων αλλά στις πικρές αλήθειες που εκφράζονται χωρίς φόβο αλλά με πάθος.

Η ερμηνευτική αμεσότητα και μεστότητα των δύο ηθοποιών είναι εμφανής, μεταβαίνουν ταχέως από το δράμα στην κωμωδία και τανάπαλιν, χωρίς να χάνουν τη συνοχή του ρέοντος λόγου, γεγονός που απορρέει από τις πολυετείς θεατρικές διαδρομές τους ενώ διακρίνεται και η χημεία της σκηνικής τους συνύπαρξης. Η ψυχολογική και συναισθηματική δυσφορία, που προκαλείται από την αγωνιώδη προσπάθεια να αναβιώσουν την χαμένη λάμψη της ματαιοδοξίας τους σε συνδυασμό με τη μοναχικότητα που εισπράττουν από τον παρελθόντα αγώνα τους να ανέβουν στο “βάθρο του φαίνεσθαι”, έρχεται σε κάποια ισορροπία με την ελαφρότητα που διακρίνει τις δηλητηριώδεις ατάκες μίσους, που τις θρέφει. Αυτές οι ατάκες που πετιούνται σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ, αποτελώντας το σήμα κατατεθέν της παράστασης, στάζουν φαρμάκι που “τσούζει” το δέρμα και το στιγματίζει, δίνοντας ένα κόκκινο χρώμα στο μαύρο της παράστασης και θυμίζοντας ατάκες του τηλεοπτικά γνώριμου σεναριακού διδύμου Μπούρνοβα -Μπαρτζώκα.
Εν κατακλείδι, αν και το σεναριακά τσουχτερό δίδυμο Ruth- Mildred, μπορεί να βρίσκεται στη δύση του κάνοντας μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεβαλτώσει, το αληθινό δίδυμο Αδαμάκη-Κατσανδρή ή Κατσανδρή-Αδαμάκη βρίσκεται στα πάνω του, παίζοντας στο Αγγέλων Βήμα την τελευταία πράξη του έργου What ever happened to Baby Jane?