ΤΩΡΑ |
Είναι από τους πιο ικανούς και ευρηματικούς σκηνοθέτες, συνεπώς και το αποτέλεσμα της κάθε του δουλειάς είναι επιτυχημένο και κλέβει τις εντυπώσεις. Γιατί ο Λευτέρης Γιοβανίδης, αν και νέος ηλικιακά, διαθέτει την εμπειρία που απαιτείται, έχει άποψη, γνώσεις και αγάπη για αυτό που κάνει! ‘’Ψάχνεται’’ και δεν επαναπαύεται ποτέ, επιλέγοντας να σκηνοθετεί από τα πιο κλασσικά μέχρι τα πιο ‘’δύσκολα’’ και απαιτητικά έργα που τον ιντριγκάρουν. Το πιο πρόσφατο σκηνοθετικό του εγχείρημα, που κέρδισε κοινό και κριτικούς, παρουσιάζεται και στη Θεσσαλονίκη, στο Blackbox’’, με πρωταγωνίστρια τη Δήμητρα Ματσούκα.Πρόκειται για το έργο του Ζαν-Ρενέ Λεμουάν ‘’Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα’’, που θα παίζεται μέχρι τις 23 Νοεμβρίου. Παράλληλα, ανέβηκε στο θέατρο ‘’Ακροπόλ’’, η ολόφρεσκη παράσταση για την παιδική σκηνή, ‘’Η Ψαρόσουπα’’ του Γιώργου Λεμπέση, η οποία αρέσει πολύ και ‘’σπάει ταμεία’’
Ας ξεκινήσω με μία κλασσική ερώτηση. Ήθελες από μικρός να γίνεις σκηνοθέτης, να ασχοληθείς με το θέατρο ή προέκυψε κάπως απότομα;
Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Θυμάμαι, ήμουν στο δημοτικό ακόμη,όταν είχα πει σε μια φίλη των γονιών μου, την ηθοποιό Αντιγόνη Γλυκοφρύδη ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης. Όποτε μπορείτε να καταλάβετε.
Τι ονειρεύεται ο Λευτέρης Γιοβανίδης να δώσει στο θέατρο;
Βασικά περισσότερο ονειρεύομαι τι μπορεί να δώσει το θέατρο σε μένα. Κι αυτό δεν είναι εγωιστικό. Μια σχέση για να είναι υγιής πρέπει να αλληλοτροφοδοτείται.
Τι σε εντυπωσίασε στο έργο Ζαν-Ρενέ Λεμουάν «Μήδεια» και αποφάσισες να το σκηνοθετήσεις;
Από την πρώτη φορά που το διάβασα ειλικρινά με μάγεψε. Μου αρέσουν τόσο πολύ όλα αυτά που έχει βάλει ο Λεμουάν στην ηρωίδα του να λέει. Έχει τόση αλήθεια ο λόγος του. Είναι ένας συγγραφέας βιωματικός και κατά συνέπεια ο λόγος του, σε αφορά. Δεν αναλώνεται μόνο στο μύθο της Μήδειας, πλάθει ένα ολόκληρο σύμπαν γύρω από αυτόν. Τον χρησιμοποιεί ως αφορμή για να ξεκινήσει, να μιλήσει. Ξέρει τόσο καλά τον γυναικείο ψυχισμό, αν και άντρας, που με αριστοτεχνικό τρόπο φωτίζει όλες τις πτυχές του.
Γιατί επέλεξες για πρωταγωνίστριά σου την Δήμητρα Ματσούκα;
Διαβάζοντας το έργο κατάλαβα τη δυσκολία του και πέρα από την ανάγκη να έχω μια καλή ηθοποιό για το ρόλο, ήθελα να συνεργαστώ με κάποια που θα με ενέπνεε σ’ αυτό που ήθελα να κάνω. Η Δήμητρα μου το προκαλεί αυτό. Με εμπνέει. Επίσης μου αρέσει ο τρόπος που χειρίζεται τον λόγο. Βασικό προσόν για τον τρόπο που μου αρέσει να δουλεύω. Ήταν στόχος μου σε αυτήν την παράσταση να μην χαθεί η αφηγηματικότητα του λόγου, πράγμα που η Δήμητρα το πέτυχε.
Είναι πιο δύσκολη η σκηνοθεσία ενός μονολόγου από ένα πολυπρόσωπο έργο και γιατί;
Όλα έχουν τη δυσκολία τους και το ταξίδι τους. Δεν διακρίνω καμιά διαφορά. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε στην Αθήνα πρεμιέρα ένα έργο που σκηνοθέτησα στο Θέατρο ‘’Ακροπόλ’’ που είχα 10 ηθοποιούς. Δεν μου αλλάζει το νούμερο της διανομής, το βαθμό δυσκολίας μιας δουλειάς. Βέβαια για έναν ηθοποιό είναι διαφορετικά. Είναι άλλο να είσαι μόνος σου στη σκηνή και άλλο να είσαι με άλλους.
Σε ποιο σημείο πιστεύεις ότι βρίσκεται το θέατρο στην Ελλάδα;
Σε πάρα πολύ καλό σημείο. Από την άλλη μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μια εποχή κρίσης, που πέρα από οικονομική, πλέον βλέπουμε τις συνέπειες της και στην κοινωνία. Στο ψυχισμό αυτών των πολιτών αυτής της χώρας. Όλοι μιλάνε για την κρίση, αλλά κανείς ακόμα δεν έχει μιλήσει για τις συνέπειες που θα φέρει αυτή η κρίση. Πώς θα είναι η γενιά του αύριο που γεννήθηκε μέσα σ’ αυτή; Καταλαβαίνετε ότι αυτό δεν μπορεί να μην επηρεάζει και το θέατρο και γενικότερα τους καλλιτέχνες. Ζούμε σε μια εποχή αστάθειας, αβεβαιότητας, που ένας μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών δυσκολεύεται ακόμα και να επιβιώσει. Επιστρέφοντας στην ερώτησή σας, κάτω πάντα από τη ματιά που σας περιέγραψα, θεωρώ ότι υπάρχουν πολλές σημαντικές και υγιείς δυνάμεις στο θέατρο σήμερα που αγωνιούν και αγωνίζονται…
Το κοινό έχει αλλάξει;
Οφείλει να αλλάζει. Δεν μπορεί το κοινό να είναι το ίδιο με πριν, ύστερα από την ύπαρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης. Από την άλλη, πάντα υπάρχει και θα υπάρχει κοινό που αναζητεί ποιοτικό θέατρο και άλλο κοινό που φανατικά ακολουθεί πιο λαϊκά θεάματα. Πράγμα σεβαστό από τη μια, αλλά και στενάχωρο από την άλλη, γιατί δυστυχώς το κοινό το δεύτερο μερικές φορές είναι περισσότερο.
Οι πεντακόσιες θεατρικές αίθουσες και τα χίλια περίπου έργα που θα ανέβουν φέτος στην Αθήνα θα συμβάλλουν όλα στην πολιτιστική ανέλιξη;
Σε καμία περίπτωση. Γι’ αυτό και δύσκολα κάτι καταγράφεται στη μνήμη του κόσμου. Υπάρχει μια ευκολία στο να ανέβει το οτιδήποτε, οπουδήποτε. Είναι εμφανές ότι πολλές δουλειές δεν έχουν στόχο αλλά και ανάγκη ύπαρξης. Παρ’ όλα αυτά, αυτή είναι η εποχή μας. Για κάποιο λόγο θα συμβαίνει αυτό, σίγουρα. Η ιστορία θα έρθει να μας αποδείξει, αν ζούμε την εποχή της βιντεοκασέτας του ’80 στο θέατρο σήμερα ή είναι ένα δημιουργικό ‘’βράσιμο’’ που κάτι θα ξεπηδήσει από αυτό. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι αισιόδοξος και να περιμένω το καλό. Ωστόσο, τί μπορεί να σημαίνει σήμερα πολιτιστική ανέλιξη; Δεν είμαι σίγουρος, αν αφορά κανέναν άλλο αυτό πέρα από εμάς τους ίδιους που ασχολούμαστε μ’ αυτή τη δουλειά.
Ποιον σκηνοθέτη που βρίσκεται εν ζωή ή όχι θα ήθελες να συναντήσεις για να τον ρωτήσεις κάτι;
Οι ερωτήσεις σ’ αυτή τη δουλειά δεν έχουν τέλος. Κι αυτή είναι και η μαγεία τού να δουλεύεις στο θέατρο. Κάθε μέρα μπορείς να ανοίγεις μια πόρτα και να μπαίνεις σε ένα ωραίο μοναδικό δωμάτιο που νιώθεις ότι σου μαθαίνει πολλά, αλλά παράλληλα και σε μια γωνιά βρίσκεις μια μικρή πορτούλα που σε οδηγεί σε ένα άλλο δωμάτιο εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο, που σε οδηγεί σε άλλους κόσμους και σε μαγεύει το ίδιο και περισσότερο και στη συνέχεια βρίσκεις μια άλλη πάλι πόρτα με καινούργιες ερωτήσεις και απαντήσεις. Έχω την τύχη να ταξιδεύω πολύ και να συναντώ σημαντικούς σκηνοθέτες που να παίρνω τις απαντήσεις μου.
Φέτος, σκηνοθετείς στο θέατρο ‘’Ακροπόλ’’ τη ‘’Ψαρόσουπα’’ του Γιώργου Λεμπέση για την παιδική σκηνή. Τι σε κέντρισε σε αυτό το έργο;
Είναι ένα οικολογικό παραμύθι που πραγματικά με διασκέδασε δουλεύοντας το. Βέβαια είναι ένα βιβλίο που έχει εισπράξει την αγάπη και την αποδοχή των παιδιών, μια σημαντική παρακαταθήκη για την παράστασή μου. Αυτό που θα ξεχώριζα να σας πω για τη ‘’Ψαρόσουπα’’ είναι ότι καταφέρνει να περνά πολλά μηνύματα χωρίς να ηθικολογεί. Ήδη η αγάπη του κόσμου είναι μεγάλη και τα παιδιά ενθουσιάζονται με τα μοναδικά σκηνικά της παράστασης.
Η σκηνοθεσία για παιδιά ή εφήβους απαιτεί μεγαλύτερη ευθύνη;
Δεν ξεχωρίζω τίποτα. Για μένα όλα απαιτούν την ίδια ευθύνη και για όλα αγωνιώ το ίδιο.
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Στις 28 Νοεμβρίου ξεκινά στην «Τεχνόπολις» στο Γκάζι, «Ο Εγωιστής γίγαντας» που είναι στο πλαίσιο του Christmas Factory που θα γίνει την περίοδο των Χριστουγέννων. Επίσης έχω και την καλλιτεχνική ευθύνη όλου του Christmas Factory. Μετά, το νέο έτος υπάρχει μια θεατρική δουλειά, αλλά ακόμα περιμένω κάποιες οριστικές απαντήσεις. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και μ’ αυτό.
Σχόλια για αυτό το άρθρο