Kώστας Σπυρόπουλος: Ο Νίκος Γκάλης έκανε τον κάθε αγώνα…”αγώνα ζωής”

“….πήγαινα στο “κλειστό”του Παναθηναικού και έβλεπα τον Νίκο Γκάλη να κάνει προπόνηση με τους:Τάκη Κορωναίο,Απόστολο Κόντο,Παναγιώτη Γιαννάκη και άλλους σπουδαίους…της εποχής..!!! Ήμουν παιδί και το μπάσκετ είχε γίνει “μόδα” ήδη…χάρη σ ‘αυτόν τον “παράξενο”τύπο,που “σούταρε” μένοντας στον αέρα..ώρα!!! Μετράγαμε τα δευτερόλεπτα του “πετάγματος” όπως “μετράγαμε” την ανάσα μας, στα μακροβούτια! Ο “τύπος” δεν “παιζότανε”…άσε που ήταν και “αμαρκάρηστος”…δεν τον “έπιανε” κανείς!!! “Σηκωνόταν και έγραφε” απ’όπου ήθελε…φοβερό “βρωμόσουτο” και “άγγιχτο”(πετυχημένο σουτ στο καλάθι,όταν δεν βρίσκει “στεφάνι” η μπάλα)…απίστευτο…ντου από παντού…ο ” τύπος”με το “άφρο” μαλλί!!! Όλοι έτσι,παιδιά…να μάθουμε να σουτάρουμε, έτσι!!! Μέχρι τότε…ήρωάς μας…ο Τάκης Κορωναίος…το jump shot του Τάκη ήταν “σημαία” μας!!! Τώρα ο “τύπος” από την Αμερική “υπόσχεται” ότι θα μας πάει στο φεγγάρι…” όχι ρε, εκεί μας πήγαν”…σε πιο “απάτητα” και “άπατα”…θα μας πάει στον…ΘΕΟ….και μας πήγε! Παίξαμε μπάσκετ στον Τριφυλλιακό, στον Άτλαντα Πατησίων, στην Εφέτ..στον Παναθηναικό,ένα μικρό φεγγάρι…μια “κωλοπαρέα” από πιτσιρίκια…που τα όνειρά τους είχαν “κολλήσει” σε ένα στοπ-καρέ …”το πέταγμα στον αέρα,του Νίκου Γκάλη”…αυτό ήταν ο στόχος…αυτό ήταν το όνειρο…από τον “τύπο” που δεν μίλαγε πολύ…που δεν γέλαγε…που κοιτούσε σαν τον “λύκο” όταν έμπαινε στον αγώνα…”ο τύπος”που έκανε τον κάθε αγώνα…”αγώνα ζωής”…!!! Απ’τα πιτσιρίκια της παρέας δεν ασχολήθηκε κάποιο με το μπάσκετ…δεν έγινε κάποιος από εμάς, μεγάλος μπασκετμπολίστας…πήραμε άλλους δρόμους…δεν ξέρω αν γίναμε καλοί…δεν ξέρω αν γίναμε χρήσιμοι…ένα μόνο ξέρω : Ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ…ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΚΟΜΗ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΑΣ…Ο “ΤΥΠΟΣ”ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΑΚΟΜΗ…ΣΤΑ “ΑΠΑΤΗΤΑ” ΚΑΙ ΣΤΑ “ΑΠΑΤΑ”…ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ “ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ”…γι’αυτό κι εμείς,τα “πιτσιρίκια του”…πριν από κάθε “αγώνα ζωής”…βλέπουμε έναν “αγώνα” με τον Νίκο Γκάλη,τον δικό μας “τύπο”!!!Νίκο Γκάλη δεν σου έσφιξα ποτέ το χέρι…δεν γνωριστήκαμε ποτέ από κοντά…όμως πριν από κάθε “πρόβα τζενεράλε”(γενική δοκιμή) στο θέατρο..βλέπω έναν δικό σου “αγώνα”