ΤΩΡΑ |
Παρ’ όλο που μεγάλωσε σε αμιγώς καλλιτεχνικό περιβάλλον, δεν επηρεάστηκε καθόλου από την οικογένειά του στο να ακολουθήσει την τέχνη της υποκριτικής, αλλά σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου, γιατί αυτό επιθυμούσε πολύ. Η αιτία και η αφορμή στο να γίνει ηθοποιός, ήταν η πρόταση του Νίκου Περράκη να παίξει στην ταινία του “Σειρήνες στο Αιγαίο” το ρόλο του Κρητικού, για τον οποίο μάλιστα πέρασε από οντισιόν. Ο ρόλος αυτός ήταν και το διαβατήριο της αναγνωρισιμότητας και της αποδοχής του από το ευρύ κοινό. Ο Ορφέας Αυγουστίδης δεν “εξαργύρωσε” ποτέ , ούτε χρησιμοποίησε τα ονόματα των γονιών του- είναι γνωστό σε όλους ότι είναι ο γιος των καταξιωμένων ηθοποιών,της Μαρίας Τζομπανάκη και του Ντίνου Αυγουστίδη- ούτε “χτύπησε πόρτες” για ρόλους , αλλά με τις δικές του δυνάμεις και με τις προτάσεις που είχε- και έχει- “χτίζει” την καριέρα του σιγά- σιγά και προσεκτικά. Και πάνω από όλα επιλεκτικά.
Χωρίς να βιάζεται, χωρίς να “προκαλεί” τον κίτρινο τύπο με ανούσια σκάνδαλα , αλλά μόνο με τις δουλειές του, κρατώντας χαμηλό προφίλ, έχοντας ως “όπλα” του τη σεμνότητα, το ήθος, την ευγένειά του και το ταλέντο του! Εξαιρετικός στο έργο “Κατάδικος μου” υποδυόμενος τον Καρίμ, όπως εξαιρετικοί ήταν όλοι οι συντελεστές, το έργο και η μία και μοναδική Ελένη Ράντου.
Το οικογενειακό σου περιβάλλον ήταν αυτό που επηρέασε την απόφαση σου να ασχοληθείς με το θέατρο ή ήταν δική σου απόφαση;
Νομίζω, ότι δεν επηρεάστηκα με τον τρόπο που το κάνουν οι περισσότεροι που ζουν σε τέτοιο περιβάλλον. Τελειώνοντας το σχολείο, ήθελα να ασχοληθώ με την σκηνοθεσία κινηματογράφου. Μάλιστα, όντας ακόμη στο Λύκειο, είχα κάνει μία μικρού μήκους ταινία, με την οποία συμμετείχα στο φεστιβάλ Δράμας. Αυτό ήταν το όνειρο μου. Πήγα σε μία σχολή σκηνοθεσίας και παράλληλα για να γίνουν πιο ολοκληρωμένες οι σπουδές μου πήγα και σε μία Δραματική σχολή. Συγχρόνως, όμως, δούλευα και στο μπαρ του πατέρα μου, οπού εκεί κάποια στιγμή με είδε ο Νίκος Περράκης και με ρώτησε αν ξέρω κρητικά- επειδή η μητέρα μου είναι από την Κρήτη- γιατί ήθελε να υποδυθώ έναν κρητικό στην ταινία του “Σειρήνες στο Αιγαίο”. Πήρα, τελικά το ρόλο, αφού πέρασα από οντισιόν και αυτός ήταν η αιτία που έγινα γνωστός στο ευρύ κοινό και η ταινία η πρώτη μου δουλειά. Έτσι, άρχισα να γνωρίζω σιγά-σιγά αυτό το επάγγελμα. Μου πήρε αρκετά χρόνια για να το “αφουγκραστώ” και να αποφασίσω ότι θέλω συνειδητά να ασχοληθώ με αυτό.
Είναι ζητούμενο για έναν καλλιτέχνη να βρει την υπογραφή του και πως τα καταφέρνει ;
Δεν ξέρω, αν είναι ζητούμενο. Πιστεύω, όμως, ότι η καλλιτεχνική εξέλιξη που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός , συνάδει απόλυτα με την προσωπική εξέλιξη ενός ανθρώπου. Και, όπως, ο άνθρωπος δεν έχει αναγκαστικά μία υπογραφή στη ζωή του, καθώς τα πάντα ρέουν και εξελίσσονται, αλλά περιόδους, έτσι και ο ηθοποιός δεν πρέπει να “κυνηγάει” μία υπογραφή , αλλά την εξέλιξή του, που ενδεχομένως να αναγνωρίζεται σε περιόδους. Χωρίς αυτό, βέβαια, να σημαίνει ότι η κάθε περίοδος θα έχει το ίδιο ενδιαφέρον με την προηγούμενη, πράγμα που συμβαίνει και σε άλλα καλλιτεχνικά επαγγέλματα.
Πως κρίνεις την πορεία σου στο χώρο μέχρι σήμερα;
Είναι πολύ νωρίς για να την κρίνω και δεν μπαίνω καν σε αυτή την διαδικασία. Απλά, μού δίνει χαρά το ότι βρίσκεται σε εξέλιξη.
Γιατί έγινες ηθοποιός; Τι θέλει να δώσει ο Ορφέας Αυγουστίδης στο θέατρο;
Νομίζω, ότι αυτή η δουλειά ξεκινάει με τον εαυτό σου, δηλαδή ξεκινάει με το τί θέλεις να δώσεις σε εσένα και αυτό, κατά κάποιο τρόπο , καθρεφτίζεται προς το κοινό. Και αυτό το λέω με ταπεινότητα και όχι με έπαρση, γιατί δεν θα μπορούσα να πω ότι πρόσφερα πράγματα… Η δουλειά που κάνουμε σίγουρα είναι συλλογική και το αποτέλεσμα της συνεργασίας πολλών ανθρώπων, υπάρχει πιθανότητα να ψυχαγωγήσει πολύ κόσμο με όλη την έννοια της ψυχαγωγίας. Να σε κάνει, δηλαδή, να κλάψεις, να γελάσεις, να χαρείς, να προβληματιστείς, να λυπηθείς…
Πως είναι να δουλεύεις με την Ελένη Ράντου;
Πολύ ωραία! Επειδή με την Ελένη έχουμε δουλέψει και στο παρελθόν μαζί, υπάρχουν δύο σχέσεις. Η σχέση επάνω στη σκηνή και η σχέση πίσω από τη σκηνή. Και οι δύο σχέσεις, από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε, διένυσαν μία ξεχωριστή πορεία, επισημαίνοντας παράλληλα πως η πορεία τους θα είναι θετική. Στη σκηνή, η Ελένη υπήρξε η θεατρική μου μαμά, γιατί αυτή ήταν που με έβγαλε πρώτη στο θέατρο με το έργο “Νύχτα ραδιοφώνων”.
Γιατί το έργο “Κατάδικος μου” σημείωσε τόσο μεγάλη καλλιτεχνική, αλλά και εμπορική επιτυχία ;
Δεν μπορώ να σου απαντήσω ξεκάθαρα, γιατί αυτό δεν το γνωρίζει κανείς ακριβώς. Αντικειμενικά, όμως μιλώντας, τα πράγματα αυτά συμβαίνουν μία φορά στα δέκα χρόνια. Η δική μου υποκειμενική άποψη είναι, ότι αυτό το έργο αγαπήθηκε, γιατί έδωσε πολύ αγάπη από μόνο του και την πήρε πίσω, από όλους τους συντελεστές που δούλεψαν γι’ αυτό. Δεν θα διαρκούσε τρία χρόνια, αν οι ηθοποιοί δεν έδιναν το 150 τοις εκατό των δυνατοτήτων τους κάθε φορά που βρίσκονταν στη σκηνή, ύστερα από 300 συνεχόμενες παραστάσεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό!
Μου δίνεις την εντύπωση ότι είσαι σεμνός και ιδιαίτερα χαμηλών τόνων. Αυτή είναι η εικόνα που προτιμάς να δείχνεις ή δεν έχεις άλλη;
Θεωρώ λάθος την “φασαρία” που γίνεται γύρω από το όνομα σου, όταν δεν αφορά τη δουλειά σου. Όταν μάλιστα είναι μεγαλύτερη από την ίδια σου την δουλειά χάνεται η ισορροπία και ενδεχομένως να δημιουργούνται μη ρεαλιστικές προσδοκίες στο κοινό. Εγώ προτιμώ να “μιλώ” μέσα από την δουλειά μου , γιατί έχω μία ωραία προσωπική ζωή και χαίρομαι που την απολαμβάνω μαζί με τους ανθρώπους που αγαπώ και την προστατεύω και τους προστατεύω. Δεν είμαι χαμηλών τόνων. Το ότι δεν ουρλιάζω, απλώς σημαίνει ότι η εποχή μάς έχει βάλει ένα λάθος μέτρο.
Προτιμάς να σε θαυμάζουν ή να σε αγαπάνε;
Να με αγαπάνε. Ο θαυμασμός φέρνει μία απόσταση. Δεν έχεις ισότιμη σχέση με τους ανθρώπους που σε θαυμάζουν και δεν τους θαυμάζεις κι εσύ αντίστοιχα. Θεωρώ ότι για να υπάρχει πραγματική αγάπη μεταξύ των ανθρώπων , και εννοώ την αγάπη που “χτίζεται”, πρέπει να υπάρχει ισότητα. Ισότητα στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον άλλον, την ύπαρξή του και όχι μόνο στα δικαιώματα…
Κάνεις αυτό που σου αρέσει τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική σου ζωή και πως το επιτυγχάνεις;
Νομίζω, ότι στην προσωπική μου ζωή το κάνω , όχι πάντα, αλλά τις περισσότερες φορές. Αυτό βέβαια το επιτυγχάνεις βάζοντας όρια και ξέροντας τί θέλεις. Όταν δεν συμβαίνει αυτό , όταν δεν κάνω αυτό που μου αρέσει , σημαίνει ότι θα έχω κάνει πίσω για κάποιον πολύ δικό μου άνθρωπο που αγαπώ και σε αυτή τη περίπτωση αξίζει να μην κάνεις μόνο αυτό που θέλεις εσύ. Στην δουλειά μου προσπαθώ να λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο, απλά δεν έχω τον ίδιο έλεγχο , όπως στην προσωπική μου ζωή, αλλά κοιτάζω, θέτοντας κάποια όρια να βρίσκω στους ρόλους και στις συνεργασίες μου ένα τουλάχιστον πράγμα που να μού αρέσει πολύ…
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια ;
Από 15 Ιανουαρίου και για δύο εβδομάδες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών θα παίξω στην παράσταση που θα σκηνοθετήσει ο Γιάννης Χουβαρδάς τον “Άμλετ” του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ με τους : Χρήστο Λούλη, Αμαλία Μουτούση, Άλκηστη Πουλοπούλου, Νίκο Χατζόπουλο, Χάρη Φραγκούλη, Γιώργο Γάλλο, Θάνο Τοκάκη
Σχόλια για αυτό το άρθρο