Ο αριθμός του διαβόλου δεν είναι το 666 αλλά το 999… ευρώ

Ο ΤΑΖ διαολίζεται με τις σούπερ προσφορές – πατάτα, που εκμεταλλεύονται τα αντανακλαστικά του εγκεφάλου σου.

ΣχετικάΆρθρα

Είσαι βλάκας, πιστεύουν ότι είσαι βλάκας ή θέλουν να σε κάνουν βλάκα; Όλες μα όλες σχεδόν οι προσφορές για αγαθά, κυρίως μέσα από το τηλεμάρκετινγκ σου σκάνε με έναν τέτοιο αριθμό. 999,9 ευρώ. Μελετημένο το κολπάκι από ειδικούς του μάρκετινγκ με γνώσεις καταναλωτικής ψυχολογίας γιατί όταν βλέπεις αυτόν τον αριθμό σαν τιμή, το μυαλό σου δεν το επεξεργάζεται σαν 1000 ευρώ που είναι στην ουσία, αλλά σαν 9 (και τιμή προσφοράς παρακαλώ). Και όντως πιάνει σαν κόλπο, γιατί ο Έλληνας ειδικά συνεχίζει να σκέφτεται σε δραχμές και σου λέει τι 999 τι 1000. Ουπς. Έλα όμως που αυτό το έρμο το ευρώ που με μεγαλοψυχία ο έμπορας σου προσφέρει αντιστοιχεί σε 340,75 δραχμές (το 2002 που με την πάροδο του χρόνου και τον πληθωρισμό μπορεί να είναι στα σημερινά δεδομένα και χιλιάρικο.) Κι εσύ κάθεσαι μαγεμένος από την προσφορά και θαυμάζεις. Τι θαυμάζεις μωρέ που η κούτρα σου δεν μπορεί να επεξεργαστεί δεδομένα; Τόσα χρόνια οι εταιρείες δεν μπορούσαν να κάνουν εκπτώσεις αλλά τους βρήκε η κοινωνική συνείδηση τώρα που πέρασε η ώρα; Επομένως για δεκαετίες έβγαζαν κλέφτικα υπερκέρδος από την τιμολόγηση των προϊόντως τους, το οποίο σιγά μην τους νοιάζει αν μειωθεί λίγο. Θα βρούνε τρόπο να μου πάρουν τον μπερντέ με άλλον τρόπο.

3 ευρώ μου κρατάει η τράπεζα όταν κάποιος μου βάζει λεφτά από άλλη τράπεζα. 2,99 ευρώ σου ζητάει το τηλεμέντιουμ το λεπτό για προσωπική συνομιλία. Νομίζω πως κάπου το έχουμε κάψει και η αιτία δεν είναι το ευρώ από μόνο του αλλά το πώς το αντιλαμβανόμαστε (τσομπάνικα) με τα cents να μας είναι αδιάφορα λόγω της μηδενικής τους (λέμε τώρα) αξία. Εγώ τις προάλλες τσιγάρα αγόρασα μαζεύοντας cents του λεπτού και του δίλεπτου γιατί είχα ξεμείνει από πεντακοσάρικα. Ο τρόπος που ο Έλληνας αντιλαμβάνεται και αντιδρά απέναντι στο ευρώ είναι τραγικός. Σε όποιο σούπερ μάρκετ του εξωτερικού έχω βρεθεί, το κορίτσι στο ταμείο σου δίνει ρέστα ακριβείας μέχρι και 1 λεπτό. Στην Ελλάδα θεωρείται ντροπή να ζητήσεις αυτό το 1 λεπτό. Στην Ελλάδα οι μισές επιχειρήσεις δεν δέχονται ακόμα κάρτα. Στην Ελλάδα, για τα μάτια του κόσμου θεσπίστηκε το ποσό των 4 λεπτών για πλαστική σακούλα, την ώρα που χρόνια στις ταινίες, βλέπαμε τους ξένους να κουβαλάνε τα ψώνια τους σε χαρτοσακούλες.

Προφανώς εμείς έχουμε έρωτα με το πλαστικό. Το πλαστικό χρήμα, την πλαστική σακούλα, την πλαστική συμπεριφορά. Σε μια νύχτα, μου έγιναν όλοι οικολόγοι με άρνηση στην πλαστική σακούλα. Φυσικά, γιατί εκεί και μόνο εκεί είναι που σκέφτονται τα 4 λεπτά της χρέωσης κι ας είμαστε στον πάτο της Ευρώπης στην οικολογική ευαισθησία. Σιγά μην το κάνουν από οικολογική ευαισθησία την ώρα που οι ελάχιστοι κάδοι σκουπιδιών ανακύκλωσης, αν τους βρεις σε ένα χιλιόμετρο δίπλα στο σπίτι σου, είναι γεμάτοι σουβλάκια και κακάκια γάτας. Από αλλού το ξεκίνησα κι αλλού το πήγα. Ή ίσως και όχι. Γιατί το θέμα αυτής της μαθητικής έκθεσης γυμνασίου έχει να κάνει με τις προσλαμβάνουσές μας στον κόσμο και την ευθύνη της ύπαρξης μας σε αυτόν. Όσο κάποιος μπορεί να σε πείσει ότι τα 999 ευρώ δεν είναι χίλια, μπορεί να σε πείσει για το οτιδήποτε σαν να ήταν ο νταβατζής σου στα Κόκκινα Φανάρια. Το παιχνίδι του εμπορίου και των χρημάτων που ξοδεύεις είναι σκάκι αμείλικτο. Ή πόκερ που ξεγελάς τον άλλο. Ξύπνα, κάνε συγκρίσεις και μάθε τι ακριβώς αξία έχουν τα λεφτά στο πορτοφόλι σου και πως κάποιος εκπαιδευμένος σε αυτό, θα θελήσει σε πείσει να τα ξοδέψεις χωρίς λόγο.

******Για μηνύσεις και απλήρωτα δάνεια, στείλτε μήνυμα στο terra_gelida@hotmail.com. Για μαύρες ορχιδέες, δέχομαι παραγγελίες στο www.facebook.com/tazthebuzz