Ο Βασίλης Ζούλιας για την κατάθλιψη και τις τάσεις αυτοκτονίας

“Λοιπόν…με απόλυτο σεβασμό σε όσους υποφέρουν από κατάθλιψη…
Έγραψα χτες πως δεν πιστεύω στην κατάθλιψη αλλά πιστεύω στην ασθένεια του εθισμού…σχετικά με την πρόσφατη αυτοκτονία του πολύ αγαπητού εξαίρετου ανθρώπου με τη βασανισμένη ψυχή Anthony Bourdain…
αμέσως μετά την αυτοκτονία της αγαπητής σχεδιάστριας Kate Spade η οποία μην δεχόμενη -από μαρτυρίες- βοήθεια από ειδικούς αποφάσισε ένα όμορφο πρωινό σαν όλα τα άλλα για τον υπόλοιπο κόσμο αλλά όχι για εκείνην και πολλούς άλλους… να κρεμαστεί στο υπέροχο διαμέρισμα της στην Park Avenue…
Εδώ έχουμε μια κλασσική περίπτωση κατάθλιψης και τέλος…
Στην περίπτωση όμως του Bourdain δεν ήταν η κατάθλιψη και εξηγούμαι δημόσια επειδή ρωτήθηκα γι΄ αυτό. Έχω μεγάλη εμπειρία από απόπειρες αυτοκτονίας μιας και μετράω 7 μέχρι την τελευταία μου, 30 χρόνια πριν όταν πήδηξα στο κενό…
Ο Anthony ήταν απλά ένας εθισμένος άνθρωπος σαν όλους τους εθισμένους εκεί έξω και σαν και εμένα πριν αναζητήσω βοήθεια…που απλά βλέπουν μαύρο…η αίσθηση του θανάτου απλά φαντάζει σαν ελευθερία από αυτό το ατελείωτο μαρτύριο της ζωής…πάλι μιλάω εκ πείρας και μόνο… μισώ τη θεωρία σε τέτοια θέματα…
Ο ναρκομανής λοιπόν (και εννοείται συμπεριλαμβάνεται και το αλκοόλ σαν ναρκωτικό) πίνει για να ξεφύγει από αυτόν τον ατέλειωτο βασανιστικό πόνο που νιώθει για τα πάντα… και μείνετε σε αυτό σαν μια απλή εξήγηση αλλιώς θα χρειαστεί ολόκληρο βιβλίο για να αναλύσω το “γιατί πονάμε” κτλ… ΑΠΛΑ ΠΟΝΑΜΕ…
Εγώ μετά από τις ευτυχώς αποτυχημένες απόπειρες που δεν συμπεριλάμβαναν το κρέμασμα (αλλά το είχα φυσικά σκεφτεί..) αποφάσισα κάποια στιγμή να ζητήσω βοήθεια μέσω ενός ευλογημένου και παγκοσμίως γνωστού προγράμματος 12 βημάτων το 1992 και το οποίο παρακολουθώ πιστά μέχρι και σήμερα...

Η σκέψη της αυτοκοτονίας με δουλειά και υπομονή, βήμα βήμα και σιγά σιγά, με εγκατέλειψε. Έφτασα στο εντελώς αντίθετο σημείο ώστε να θέλω όσο τίποτα να ζήσω και να χαρώ!
Ο αγαπημένος Anthony από δικές του μαρτυρίες είπε ότι κάποια στιγμή έκοψε την ηρωίνη και απλά έπινε αλκοόλ … οπότε πότε δεν ανάρρωσε ποτέ πραγματικά …
Η μαυρίλα δεν έφυγε ποτέ… ένας ναρκομανής και αλκοολικός σε χρήση πρώτα σκέφτεται να πεθάνει για να τελειώνει όλο αυτό… και μετά πίνει για να ξεχαστεί από τον πόνο…
και φυσικά όσο περνάει ο καιρός μέσα σε αυτό… (o Anthony ήταν 60 πια)… τα πράγματα απλά χειροτερεύουν…
Πόσα πρωινά πρέπει να περάσουν… και πόσα να αντέξει κάποιος έχοντας μόνιμα τη λύση του θανάτου σαν λύτρωση… για σκεφτείτε το για μια στιγμή…
Γι΄ αυτό έγραψα πως δεν πιστεύω στην κατάθλιψη σε έναν εθισμένο άνθρωπο… πιστεύω στην ασθένεια του εθισμού και φυσικά με όλο μου το είναι στην πραγματική ανάρρωση….
Ο Anthony ηρέμησε πια …έκανε τη μετάβαση του προσφέροντας τόση χαρά στον κόσμο που όμως δεν έκανε ποτέ δική του… θέλει πολύ δουλειά η χαρά….πάρα πολύ και συνεχόμενη δουλειά…
σας μιλάει κάποιος που έρχεται ακριβώς από αυτό το σημείο…να κρεμαστώ ή να βάλω ένα πιστόλι στο στόμα μου;

No Result