ΤΩΡΑ |
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του χώρο για να στεγάσει τα όνειρά του και ευτυχώς οι κόποι και οι προσπάθειες του ανταμείφθηκαν με το παραπάνω ! Συνιδρυτής του θεάτρου Vault – το οποίο δεν είναι απλώς ένα θέατρο, αλλά πυρήνας πολιτισμού- ο άξιος, πολυσχιδής, άκρως δημιουργικός και πρωτοποριακός σκηνοθέτης – συγγραφέας Δημήτρης Καρατζιάς, ανεβάζει εκεί τις δικές του παραστάσεις, οι οποίες γίνονται hit και παίζονται για περισσότερες από μία σεζόν, φιλοξενεί άλλων θιάσων, καθώς και εκθέσεις εικαστικών και φωτογραφίας, με αποτέλεσμα το θέατρο του να έχει γίνει σημείο αναφοράς του θεατρόφιλου κοινού και όχι μόνο. Πόσο θαυμάζω και υποκλίνομαι σε τέτοιους ανθρώπους που δίνουν το είναι τους με αυταπάρνηση για ένα καλύτερο αυριανό θέατρο, δουλεύουν νυχθημερόν γι’ αυτό ψυχή τε και σώματι, αντί να αναλώνονται στην προσπάθεια και μόνο της ανούσιας προβολής και αναγνωρισιμότητας τους και προ πάντων στην απόκτηση πολλών χρημάτων, αδιαφορώντας για την ποιότητα , λέγοντας, όμως, ‘’ναι’’ σε ανούσια θεατρικά έργα ή τηλεοπτικές σειρές. Και το πιο σημαντικό θεωρούν τους εαυτούς τους ‘’σπουδαίους’’ ηθοποιούς κυκλοφορώντας με ύφος καρδιναλίων, υπεροψία και αρνούμενοι πολλές φορές να δώσουν συνεντεύξεις…
Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη το συνταρακτικό αντιπολεμικό κοινωνικό δράμα ‘’ The curing room’’ του David Ian Lee από τις 16-20 Μαϊου στο θέατρο Αθήναιον. Η συγκλονιστική παράσταση του που είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από κοινό και κριτικούς καθηλώνει και τον πιο απαιτητικό θεατή… Είναι από τις must see παραστάσεις και αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους. Όχι για το γυμνό που για εμένα έχει συμβολική και παράλληλα αλληγορική σημασία αλλά για το κείμενο περισσότερο που είναι σκληρό, βίαιο και ωμό, ταυτόχρονα, όμως, βαθιά ανθρώπινο, σπαρακτικό και συγκινητικό. Ο Δημήτρης Καρατζιάς μεγαλούργησε και πάλι αποδεικνύοντας την αξία του ! Θαυμάστε τον από το Α έως το Ω και μην χάσετε για κανένα λόγο αυτή την παράσταση.
Αξιοπρέπεια: Να μπορείς να επιβιώσεις στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια χωρίς να ξεπουλήσεις οικογένεια, φίλους, συναδέλφους, αξίες, ηθική, όνειρα.
Βία: Καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται. Κάθε σωματική, ψυχολογική, λεκτική, ή οποιαδήποτε άλλη κακοποίηση ανθρώπου που δηµιουργεί σωµατικό ή ψυχικό πόνο.
Γυμνό: Μπορεί να γίνει όμορφο, χυδαίο, τραγικό, ερωτικό, ανούσιο. Τα πάντα είναι θέμα αισθητικής και αναγκαιότητας.
David Ian Lee: Ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ευλογία η στιγμή που έπεσε το κείμενο του στα χέρια μου.
Ένστικτα: Ο άνθρωπος είναι από τα πιο προσαρμοστικά “ζώα” του πλανήτη. Το ένστικτο της επιβίωσης, οι απαγορευμένες και καταπιεσμένες του ορμές, ο φόβος του θανάτου, η ανάγκη του έρωτα, είναι από τα πιο βασικά στοιχεία που καθορίζουν τη ζωή και την πορεία του κάθε ατόμου, μέσα πάντα από το οικογενειακό και ιστορικό -κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Ζωή: … “Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις,
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών, την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική”… Όσο μπορείς – Καβάφης
Ηθοποιός: Παράξενα πλάσματα, γεμάτα πάθος, εγωισμό, δοτικότητα, ανασφάλεια, δύναμη, ευαισθησίες, χαρά, θλίψη, μοναξιά, αγάπη, μίσος. Γεμάτοι αντικρουόμενα συναισθήματα. Τόσες προσωπικότητες σε έναν άνθρωπο. Τόσες ζωές σε μία ζωή. Κι η σκηνή, η κάμερα, το χειροκρότημα, εξάρτηση, βαρύ ναρκωτικό. Ευλογία και κατάρα.
Θέατρο Vault: Φιλοσοφία, τρόπος ζωής, το σπίτι μας έξι χρόνια τώρα.
Ιδεολογικό σκηνοθετικό πλαίσιο: Ένα σπουδαίο έργο και καλοί ηθοποιοί αρκούν. Όλα τα άλλα έρχονται με τις πρώτες αναγνώσεις.
Καρατζιάς Δημήτρης: Σε διαρκή αναζήτηση…
Λάθη: Ο καλύτερος δάσκαλος. Μπορούν να γίνουν η έναρξη για νέα ξεκινήματα, για μεγάλα ξεκαθαρίσματα, η αφορμή για να αλλάξεις σχέδια, πλάνα, σχέσεις, η αιτία για να βελτιώσεις τη ζωή σου.
Μοναξιά: Απαραίτητη για απολογισμούς, νέα σχέδια, πριν από μικρές ή μεγάλες αποφάσεις, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες. Μακριά από όλους κι από όλα.
Νεωτερισμοί σκηνοθετικοί: Δεν τους καταλαβαίνω, δεν τους ξέρω, δεν με αφορά η αποστασιοποίηση. Ο Νεοτερισμός για το νεοτερισμό. Θέλω το παραμύθι. Να γελάσω, να συγκινηθώ, να ταξιδέψω για δυο – τρεις ώρες. Να με συνεπάρει η ιστορία, να ταυτιστώ με τους ήρωες. Αυτό είναι για μένα το θέατρο.
Ξενοφοβικός: Αμορφωσιά, απαιδευσία, σκληρότητα, θυμός, τρόμος, φτώχεια, πόνος. Μόνο θλίψη για αυτούς τους ανθρώπους.
Ομοφοβία: Έλλειψη παιδείας, θρησκευτική προκατάληψη, άγνοια, κακία, ειρωνεία, σαρκασμός, μίσος, εχθρότητα, για οτιδήποτε ή οποιονδήποτε διαφορετικό. Από μια χώρα που θα έπρεπε με κάθε τρόπο να αγκαλιάζει και να κατανοεί τη διαφορετικότητα.
Πόλεμος: Μέγιστος των δεινών ο πόλεμος. Πόνος, απώλεια, καταστροφή. Ανεξάντλητη πηγή για όλους τους καλλιτέχνες.
Ρεπερτόριο: Έργα σύγχρονα, έντονα, βαθιά ανθρώπινα, με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, έργα, που συγκινούν, διασκεδάζουν, αφορούν. Είτε ελληνικά είτε από το Παγκόσμιο ρεπερτόριο.
Σεβασμός: Ο σεβασμός κερδίζεται με πολύ κόπο κι αγώνα. Σε καμία περίπτωση δεν επιβάλλεται. Απόρροια της εκτίμησης, της αγάπης κι όχι του φόβου.
The curing room: 150 παραστάσεις εδώ και δύο χρόνια στο Vault. Ένα απρόσμενο δώρο. Κείμενο, συντελεστές, ηθοποιοί, μια ευτυχής συγκυρία, μια απρόσμενη επιτυχία. Μόνο χαρές από τη συγκεκριμένη παράσταση.
Υπέρβαση: Η κάθε επόμενη παράσταση! Ο κάθε επόμενος ρόλος.
Φουτουρισμός: Ένα από τα πιο γοητευτικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα.
Χώρος σκηνικός: Εκεί που μπορούν να συμβούν μαγικά πράγματα.
Ψυχική ευφορία: Μια ωραία παράσταση, μια καλή ταινία, ένα σπουδαίο βιβλίο, ένα ταξίδι, οι στιγμές με την οικογένεια μου, τους ανθρώπους μου, τους φίλους μου.
Ωμότητα: Η έλλειψη συναισθημάτων. Ο ατομικισμός. Το εγώ!
Σχόλια για αυτό το άρθρο