Ο Λαβύρινθος της φορολογίας

Από τα πρώτα πράγματα που διδάσκεται ένας πρωτοετής φοιτητής στις οικονομικές σχολές είναι αυτά που, πρίν από τρείς περίπου αιώνες, πρώτος ο Σκωτσέζος οικονομολόγος Άνταν Σμίθ διετύπωσε σαν τις αρχές της φορολογίας.

ΣχετικάΆρθρα

Οι φόροι πρέπει να είναι απλοί και κατανοητοί. Οι φόροι πρέπει να είναι όσο το δυνατόν χαμηλότεροι και η είσπραξή τους να κοστίζει όσο το δυνατόν λιγότερο στο κράτος.

Πόσο κοντά στις αρχές αυτές που φαντάζουν τόσο σωστές και αυτονόητες βρίσκεται η ελληνική φορολογική νομοθεσία;

Μπορεί κανείς εύκολα να πεί οτι κάθε χρόνο η απόσταση της απο αυτές μεγαλώνει.

Κάθε χρόνο και ιδιαίτερα φέτος η συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης δημιουργεί άγχος και πονοκέφαλο στον καθένα μας. Πιστοποιητικά, αποδείξεις, βεβαιώσεις, τιμολόγια, υπολογισμοί τεκμαρτών και τεκμηρίων, αυτοκίνητα, μηχανάκια, φουσκωτά, φροντιστήρια, ιατρικές εξετάσεις, μετοχές, καταθέσεις, τόκοι και διάφορα άλλα συνθέτουν ένα μικρό λογιστήριο που ο καθένας μας, το κάθε νοικοκυριό, πρέπει να συντηρεί για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του κάθε νέου φωστήρα που έρχεται να συμμορφώσει τη φορολογική μας συνείδηση.

Νόμοι, εγκύκλιοι, ερμηνευτικές διατάξεις και ότι άλλο χωράει ο νούς πρέπει να είναι εις γνώσιν μας διότι ο νόμος δεν συγχωρεί «άγνοια νόμου».

Έτσι καταφεύγουμε στους λογιστές οι οποίοι τελευταία τρέχουν και δεν φθάνουν αυτή την περίοδο. Με το αζημίωτο βέβαια. Αν υπολογίσουμε πόσα εκατομμύρια φορολογικές δηλώσεις θα υποβληθούν αυτές τις μέρες επί €100 κατα μέσο όρο μιλάμε για σοβαρούς τζίρους.

Και όλα αυτά για σχετικά απλές φορολογικές δηλώσεις των ιδιωτών.

Γιατί αν μιλήσουμε για τους επαγγελματίες ή τις επιχειρήσεις εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιό περίπλοκα. Άπειροι νόμοι και διατάξεις διέπουν τη φορολογική τους οντότητα. Και κάθε χρόνο έρχονται να προστεθούν νέες νομοθεσίες. Πόσα χρόνια τώρα ακούμε κάθε λίγους μήνες για ένα καινούργιο φορολογικό νομοσχέδιο «σκούπα» το οποίο έρχεται για να βάλει τέλος στη φοροδιαφυγή;

Όλα αυτά προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα και έτσι ο πύργος της Βαβέλ συνεχίζει να υψώνεται.

Αποτέλεσμα; η φοροδιαφυγή ελίσσεται μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της πολύπλοκης νομοθεσίας και μεγαλώνει συνεχώς.

Και το ίδιο γίνεται και με τη διαφθορά γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Μόνιμα χαμένοι οι έντιμοι και οι μισθωτοί/συνταξιούχοι.

Μόνιμα κερδισμένοι οι υπόλοιποι.

Οι φοροδιαφεύγοντες έχουν και ηθικό άλλοθι.

Εφόσον η πολιτεία και οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και κατασπαταλούν η υφαρπάζουν τα χρήματα των φόρων γιατί να τους τα δώσουμε, λένε. Έτσι οι πολιτικοί αναγκάζονται να βάλουν περισσότερους φόρους και πάει λέγοντας.

Κι όμως αν εφαρμόζανε τις απλές αρχές του Άνταμ Σμίθ οι φόροι θα ήταν λιγότεροι και η διαφθορά ανύπαρκτη γιατί δεν θα μπορούσε να κρυφτεί μέσα στις άπειρες διατάξεις.

Αλλά τότε η πολιτική δεν θα ήταν το πιό προσοδοφόρο επάγγελμα όπου μόνον κέρδη υπάρχουν, όπου τα σφάλματα και τις αποτυχίες δεν τα πληρώνει αυτός που τα προκαλεί αλλά το σύνολο των έντιμων φορολογούμενων.

Και η πολιτική θα ήταν λειτούργημα και όχι επάγγελμα.