Ο Σπύρος Μερκούρης μέσα από τα μάτια του Μιχάλη Μουσού

Θεωρείται ότι το «καλό όνομα» είναι πολυτιμότερο από τον πλούτο καθώς κερδίζει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Επί της ουσίας, ορισμένοι αγωνίζονται να το δημιουργήσουν ενώ άλλοι πάσχουν, κληρονομώντας το, να το διατηρήσουν. Περίτρανο παράδειγμα αυτού είναι το όνομα «Σπύρος Μερκούρης».

ΣχετικάΆρθρα

Από την εφηβεία μου, στο άκουσμα αυτού του ονόματος, μου ερχόταν η εικόνα ενός ανθρώπου καθηλωμένου μπροστά σε ένα γραφείο, με το ακουστικό ενός τηλεφώνου ( σταθερό για τις πρώτες δυο δεκαετίες, κινητό στα νεότερα χρόνια ) μονίμως στο χέρι, να προσπαθεί να συνεννοηθεί με κάποιον πολιτισμικό φορέα, διευθυντή φεστιβάλ, ή ακόμα να πείσει μια γραμματέα να τον συνδέσει με κάποιον ξένο υπουργό πολιτισμού.

Ο απώτερος σκοπός αυτής της αστείρευτης ενέργειας που μοιάζει να βάσταξε μια ολόκληρη ζωή, αποτυπώθηκε στη υλοποίηση ενός συνεχώς εξελισσόμενου πολιτισμικού οράματος.

«Εεεε!!» Το αγαπημένο του επιφώνημα με το οποίο σε καλωσόριζε, πάντοτε μαζί με το τεράστιο δικό του χαμόγελο, που φώτιζε τον κόσμο όλο. « Ψάχνω τον Φ, Χ, Ψ…» .

Μαέστρος των δημοσίων σχέσεων, ο Σπύρος γνώριζε καλύτερα απ’ τον καθέναν από εμάς τις διασυνδέσεις μας, ζητώντας στην κατάλληλη στιγμή, με έναν δικό του ακαταμάχητο τρόπο, να τον βάλεις σε επαφή.

Σε αντίθεση με τους κοινούς οραματιστές (όπως την αδελφή του), ο Σπύρος διέθετε την απαιτούμενη οργανωτικότητα και υπομονή να βάλει το όραμα σε πράξη. Όπως το 1985 όταν κλείστηκε να υλοποιήσει την πρωτοβουλία της Μελίνας και του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Μιτεράν, για τη δημιουργία της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Εκ του μηδενός, δίχως καμία προηγούμενη εμπειρία τέτοιας τιτάνιας κλίμακας, ο Σπύρος κλήθηκε να επιμεληθεί του τεράστιου προγράμματος, να φροντίσει να επιλεγούν οι χώροι όπως και να λάβουν χώρα οι μετακλήσεις καλλιτεχνών και συγκροτημάτων. Δίχως Διαδίκτυο, email, ή κινητή τηλεφωνία !!

Η επιτυχία της αρχικής εκείνης χρονιάς επέφερε τη θεσμοθέτηση των εκδηλώσεων που , 33 χρόνια αργότερα, συνεχίζουν την ακάθεκτη εορταστική πορεία τους.

Ο Σπύρος ήταν ο αφανής ήρωας, ο ευγενής άγνωστος στρατιώτης.

Μόνο τώρα καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο ήταν να σταθει αντάξιος του ονόματος του παππού του.

Για τους Αθηναίους Δημότες το όνομα «Σπύρος Μερκούρης» αναφέρεται και στην επέκταση του Κέντρου των Αθηνών προς τους Αμπελοκήπους, στα τέλη του 19ου με τις αρχές του 20ου αιώνα, με κυριότερο χαρακτηριστικό την εξάπλωση νοσοκομείων και κέντρων υγείας (Αιγηνιτειο, Αρεταίειο, Αλεξάνδρας, Ιπποκράτειο,) κατά μήκος της Βασιλίσσης Σοφίας.

Επρόκειτο για μια συνέπεια της κοινωνικής επανάστασης που επέβαλε στην Αστική Τάξη των Αθηνών η ραγδαία και αμετάκλητη εξάπλωση του ιατρικού κλάδου, με τον Σπύρο Μερκούρη (ως διευθυντή του νοσοκομείου «Ελπίς») να πρωταγωνιστεί, ενσαρκώνοντας το μοντέρνο, για την εποχή, πρότυπο του «Δημάρχου- Ιατρού», δηλαδή του ανθρώπου που φροντίζει την υγεία μας και εν συνεχεία πολιτεύεται για να επεκτείνει την ευεργετική του δράση στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Ειρωνικά, το νοσοκομείο Ελπίς παραμένει ο σημαντικότερος συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο ανδρών εφόσον , κατόπιν της μετακόμισης του ( στουςΑμπελοκήπους φυσικά ), το νεοκλασσικό Μέγαρο του Χάνσεν επί της οδού Ακαδημίας 50 παραχωρήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, όπου ο Σπύρος πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του σχεδιάζοντας τα πολιτιστικά του σχέδια.

Ουδείς γνωρίζει εαν παππούς και εγγονός είχαν κάποια ιδιαιτέρας μορφής επικοινωνία εντός των τοίχων .

Όμως ένα ερώτημα παραμένει:

Στην σημερινη εποχή όπου όποιος αφιερώνεται σε κάποιο ιδεώδες θεωρείται γραφικός προκαλωντας γέλιο, ο Σπύρος Μερκούρης παραπέμπει σε ξεπερασμένες εποχές η έχει τη δύναμη να μας κάνει ακόμα να ρεμβάζουμε;

-Μιχάλης Μουσού: τέως δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, τέως πρόεδρος του Λυκαβηττού, διευθύνων σύμβουλος τής Pateras Properties.

http://poplike.gr/7765-2/