Ο Σταμάτης Κραουνάκης με λέξεις ψυχής από το Α ως το Ω και φινάλε: Όλοι ένα-φίλα με

Πάντα έλεγε ότι είναι τουρίστας στο τραγούδι. Δίπλα στο όνομά του έβαλε: ένας περαστικός. Ο Σταμάτης Κραουνάκης μόνο περαστικός δεν είναι από το μουσικό μας πολιτισμό. 40 χρόνια, από το 1977 που έγραψε μουσική για την παράσταση Βαριέμαι, δεν σταμάτησε να δημιουργεί, να συνθέτει, να γράφει, να τραγουδάει… Στιγμάτισε -και συνεχίζει- στιγμές της ζωής μας με μουσικό χαλί τα τραγούδια του. Με το Όλοι ένα-Φίλα με, σάρωσε όλο το καλοκαίρι στην περιοδεία και διάλεξε για αποχαιρετισμό μετά από δύο χρόνια, τη Λαχαναγορά του Ρέντη… Εκεί που γεννιέται ο ανθρώπινος κόπος, κάπου που ξεκινάει η ζωή και γράφει χιλιόμετρα…

ΣχετικάΆρθρα

Για τα δικά του χιλιόμετρα, τα πρόσωπα που τον σημάδεψαν, τα τραγούδια που σφράγισαν τη ζωή και την καριέρα του με λέξεις ψυχής, ο Σταμάτης Κραουνάκης απαντά από το Α ως το Ω, λίγες μέρες πριν το φινάλε του Όλοι ένα-Φίλα με στη Λαχαναγορά του Ρέντη, το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου. Κι αν αυτή η νύχτα μένει, αύριο ξημερώνει πάλι…

Αυτή η νύχτα μένει:

Έμελλε να είναι ένα απ’ τα τραγούδια που θα με σημαδέψει. Μ’ ένωσε με την ψυχή των ανθρώπων. Η ταινία. Ο Παναγιωτόπουλος. Η Μαλβίνα που επέμενε να συναντηθώ με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, ο γλυκύτατος Θάνος Αλεξανδρής. Πιάνο φωνή. Η Αθηνά Μαξίμου με τον Νίκο Κουρή στο σπίτι του Παναγιωτόπουλου πρόβες μεσημέρια. Η Δήμητρα Παπίου που ντουμπλάρισε. Ονειρεύτηκα τον Τσιτσάνη και την Μπέλλου. Άπειρες πρόβες. Σ’ όλους τους τόνους. Τα παιδιά. Οι παρέες. Ο Λευτέρης Βογιατζής στην πρεμιέρα. “Έγραψες το τραγούδι της εικοσαετίας “. Δεν καταλάβαινα. Ήμουν μόνο χαρούμενος. Μετά πήρα και βραβείο στο φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Βάτραχοι:

Τεράστιο έργο. Σκοτεινό απελπισμένο κι επικίνδυνο. Κάθοδος στον Άδη. Κωμωδία.

Γιώργος Κιμούλης:

Κορυφαίος της γενιάς μας. Φίλοι από παιδιά. Περιέργως δεν έχουμε συνεργαστεί παρά μόνο μια φορά ξώφαλτσα στο Εθνικό. Τώρα σε καθημερινή βάση κουβέντες, γέλια, διαβάσματα. Ευελπιστώ να γεννήσουμε κάτι αντάξιό μας. Στην εποχή, στις ιδέες, στο θέατρο στη μουσική. Στόχος όμορφος που μας δίνει νιάτα και όνειρα. Θα του γράψω κι ένα τραγούδι για το «Μαυροπούλι»

Δεν έχω ιδέα:

Δίσκος αγαπημένος. Βαφτίσαμε τον Μακεδόνα. Τώρα τ’ ακούω όλα. Είναι ένα κι ένα. Η Αρλέτα, η Βίκυ Μοσχολιού, η Αλίκη… Τι παράξενη συλλογή τώρα που καμιά δεν ειν’ εδώ. Εκλογές του βρώμικου ’89. Κι εμείς ξανά στα ωδεία. Κουβέντα της Λίνας όταν ο κιθαρίστας διάβαζε και ξαναδιάβαζε την εισαγωγή από το «Αγάπη μου Λατρεία μου». Μνημειώδες εξώφυλλο του τεράστιου Δημήτρη Αρβανίτη. Εδώ πρωτοτραγουδήσαμε με την Λίνα. Κόκκινα γυαλιά. Τρεις γενιές τραγούδι. Νανούρισε μωρά.

Εvery βόδι:

Στη χώρα αυτή αφθόνως κυκλοφορεί ο φθόνος ω ναι,

κυκλοφορεί γι’αυτό σας βρήκα κάτι για το κακό το μάτι

κακό να μη μας βρει.

Γιατί το κάθε βούρλο κι η κάθε θεομούρλω από τα ντεκαπάζ

αν δούνε ευτυχισμένους ανθρώπους μονιασμένους ευθύς βρικολακιάζ.

Εvery βόδι κίνηση χταπόδι.

Εvery κούκλα κίνηση μπούκλα

Εvery day happy holiday. Say, baby say.

Γι’ αυτό φίλοι πελάτες και φίλες κοτσανάτες

ας δώσουμε τα χέρια για θετική ενέργεια επάνω στη στραβή.

Ζωζώ Σαπουντζάκη:

Αγαπημένη. Θεότητα. Μπήκε στη ζωή μου με το έτσι θέλω. Ζήτησε να της γράψω ένα τραγούδι για την επανεμφάνιση της στο Περοκέ. Της το ‘κανα. Μετά στο Ηρώδειο. Αυτά που κάψαν το σανίδι. Έριξε κάτω το θέατρο επί τη εμφανίσει.

Ηλεκτρισμένα:

Απ’ τα πρώτα που έγραψα για την Μοσχολιού. Μου φερνε στίχους του Κώστα Τριπολίτη ο Γιώργος Μακράκης. Μεγάλη τύχη στη ζωή μου όλοι. Σκουριασμένα Χείλια… Ένας δίσκος που μου μαρκάρισε τη ζωή.

Θέατρο:

Η πρώτη μου αγάπη. Πάντα έλεγα “στο τραγούδι είμαι τουρίστας “. Το τραγούδι μου ‘δινε το θέατρο μου τα’ παιρνε. Όμως πάντα παράξενα εκεί ξαναγυρνώ φορτωμένος τραγούδια ξανά και ξανά. Μέχρι που έπαιξα. Μέχρι και στην Επίδαυρο. Και στο Θέατρο Τέχνης. Όλα πια.

Ιστορίες για αγρίους:

Με φαξ στο στούντιο στίχοι της Σεμίνας, για τίτλους στην τηλεοπτική της εκπομπή. Στα γρήγορα. Επειγόντως.

Το ‘παιξα σ ένα Κουρτζβάιλ και ενορχήστρωσα επί τόπου μ αυτό. Ωραία τα λέει.

Κραουνάκης Σταμάτης:

Ένας περαστικός.

Λαχαναγορά Ρέντη:

Ήθελα πολύ να παίξω στην εστία του ανθρώπινου κόπου. Να πάμε εμείς στον κόσμο. Να μην του ζητήσουμε να έρθει αυτός. Μοίρα κι αυτό. Εκεί να κλείσει μια εμβληματική βιωματική βραδιά που ξεκίνησε για τριάντα παραστάσεις κι έφτασε τις εκατό. Ήθελαν οι ‘Ανθρωποι κι ο Ουρανός.

Μπιρίμπα:

Ου πως παίζαμε λυσσασμένα…. Τι ωραίο παιχνίδι. Τι χειμώνες, τι καλοκαίρια. Κι ένα τραγουδάκι για το Πωλινάκι. Λέει ότι το κέρδισε στα χαρτιά; Ψέμα. Το κέρδισε στην αγάπη. Τσα τσα τσα…

Νικολακοπούλου Λίνα:

Το Α και το Ω. Χωρίς λόγια περιττά. Εν αρχή ο λόγος. Ο άρτος των τραγουδιών μου.

Ξημερώνει πάλι:

Παναγιωτόπουλος πάλι. Αστυνομικό. Απίθανο φιλμ Ο Μαζωνάκης μας ήρθε στο μυαλό σαν το σωστό πρόσωπο. Ωραίες ορχήστρες, ωραίο cd. «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου.» Το «Καμικάζι» πολύ ωραίο λαϊκό τραγούδι επίσης. Α, το αγαπώ πολύ το «Κουράστηκα.» Ορφανός χωρίς τον Παναγιωτόπουλο. Και τα ταξίδια του.

Όλοι ένα-Φίλα με:

Ε, εντάξει τα χω πει, τα χω ξαναπεί. Κι αυτό το ωραίο ερωτικό τραγούδι των Μπαλαχούτη -Παπαδόπουλου, πόσο τους ευχαριστώ που επέμεναν. Μάλλον το ‘πα και καλούτσικα. Αγαπήθηκε και το τραγούδι και η παράσταση. Πολύ. Ευγνωμοσύνη.

Πάμε κοπέλες:

Κορυφαίο τραγούδι από τη μνημειώδη Λυσιστράτη μας. 1986, Βουτσινάς, Λάκης, η Λίνα μου κι εγώ. Το τραγούδαγε ο θίασος στα μπαρ απ’ τις πρόβες.

Ροκ:

Γραμμένο από τρεις ο στίχος, στο σπίτι του Σταμάτη Φασουλή, στο Λυκαβηττό, μετά από πρόβα. Θέατρο Παρκ. 1988, για τον Βλάση Μπονάτσο. Επιθεώρηση. Μετά έκανε την ιστορία του. Καθόρισε ηρωικά την κοινή μας εμφάνιση με την Άλκηστη στο Γκάζι. Κάτι καταγράφει για την Ελλάδα. Κι όταν δεν έχεις τότε να δίνεις. Λίνα, Φασουλής κι εγώ. Ξημερώματα . Την άλλη μέρα του’ βαλα τη μουσική του.

Συναυλίες:

Δεν τρελαίνομαι να τις κάνω, αλλά μ αρέσει να πηγαίνω. Στις καλές. Βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια. Το Όλοι Ένα το γλέντησα. Αλλά ήταν η παρθενική μου περιοδεία. Τα καλοκαίρια προτιμώ τα θέατρα .