ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ κατεβαίνει χωρίς καμία πανοπλία στο ΤΕΛ ΑΒΙΒ, και δεκαπέντε χρόνια μετά το «επέκεινα» της μαμάς – γυναίκας της ζωής του, αναζητάει τη μυρωδιά της σαν σκυλί μέσα στη νύχτα που οι πατούσες μοιάζουν ρωμαϊκά κεριά.
Κεφάλαιο 1: Την γνώρισα τυχαία, θεωρώντας ότι ναι, ok, άλλο ένα τηλεοπτικό σούργελο να βγάλουμε το ψωμάκι μας. Τι κι αν πριν με είχαν προειδοποιήσει, εγώ στα τέτοια μου. «Σιγά μωρή την κοκότα που μας κάνει και αντίσταση». Στην πρώτη μας επαφή ξελιγώνομαι από την ενέργειά της, μου δίνει εκπομπή στην τηλεόραση και ενώ της λέω ότι ο τάδε είναι φοβερός χορογράφος αλλά μου έκλεψε τον γκόμενο, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο τάδε κι εγώ της λέω «χμμμμ. σόριιιι, παραιτούμαι».
Κεφάλαιο 2: Ο «έκλεψε τον γκόμενό μου» γίνεται από τους καλύτερους μου φίλους. Δύο η ώρα το πρωί να χτυπάει τα κουδούνια και η Μαλβίνα, γεννημένη Αλίκη (και η μόνη που θα μπορούσε να γράψει για την Αλίκη, μου λέει «σταμάτα μωρή drama queen να κλαις και κατέβα κάτω να δεις τι θέλει ο έρμος». Ο έρμος είχε μια επιστολή που με παρακάλεσε να της την μεταφέρω. Του λέω «ό,τι θέλεις διεκδίκησε το» και τον βάζω στο άβατό της. Η Μαλβίνα ήταν σίγουρη για το τι θα έκανα. Μόλις ο παράγοντας Χ ξεπρόβαλε από την κόχη του σαλονιού, η Μαλβίνα με ουρλιαχτά κλείστηκε στην τουαλέτα και βγήκε θεϊκά βαμμένη. Ξάπλωσε σαν Χασεμπσούτ στα μεταξένια της σεντόνια, ο άλλος έκλαιγε σαν βλαμμένος κι εγώ χαμένος σε συνδυασμούς παθιασμένα αλήτικης ερωτικής μπουρζουαζίας, έφυγα από το σπίτι ουρλιάζοντας «δεν έγινα δημοσιογράφος για ρεπορτάζ στο πως κλείνουν οι κορσέδες (σ.σ. Ναι, η Μάλβι είχε παχύνει τότε.)
Κεφάλαιο 4: Tον καιρό εκείνο, σαν εκδίκηση αν θες, της γνωρίζω ένα από τα φιλοσοφικά τεκνά ενός πασίγνωστου ηθοποιού με εγκεφαλικό κάταγμα και μουστάκι. Ζούνε μια προσομοίωση έρωτα – ζήλιας προς τον χορογράφο (Η Μαλβίνα δεν άντεχε το μη τσεκαρισμένο άγγιγμα) και όλοι μαζί μια παρεούλα να προσπαθούμε να εφεύρουμε την έξυπνη ατάκα. Μεγαλύτερη περηφάνια μου σε όλο αυτό, η ατάκα μου στο περιοδικό «Αυτό το κείμενο αν δημοσιευτεί με την υπογραφή μου, τρώτε μήνυση» για μια συνέντευξη που μου είχε δώσει η Μαλβίνα και μετά την είχε μετανιώσει, επειδή στο μεσοδιάστημα είχε αλλάξει πάλι πορεία στα ερωτικά της.
Κεφάλαιο 5: Δημοσιογραφική αποστολή στο Τελ Αβίβ
Στο Τελ Αβίβ είχα κατέβει εντελώς τυπικά, δημοσιογραφικά, για δύο μέρες. Τη δεύτερη μέρα, το πάθος με έναν γκόμενο είχε ξεπεράσει όλα τα χρώματα. Πάω στο δωμάτιο των συναδέλφων στο Xίλτον έχοντας μετρήσει πόσα Xanax μου μένουν για να τη βγάλω πέρα και τους ρωτάω: “Tι κάνετε αύριο;» «Πετάμε όλοι μαζί για Αθήνα μου απαντάνε.» Χωρίς να ξέρω προσωπικά κανέναν τους, λέω «λάθος, εσείς αύριο πετάτε, εμένα μου δανείζετε λεφτά. ». Έμεινα άλλες δέκα μέρες στο Ισραήλ χωρίς φράγκα χωρίς τίποτα. Στο αεροδρόμιο η Μαλβίνα που ήρθε να με συλλάβει με βρήκε με ξανθιά μαλλιά και μαύρη ρίζα να κλαίω. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε είναι «πόσο»; «Πόσο τι» της απαντάω; «Πόσο πουλάκι μου στοιχίζει το εισιτήριο να πας εκεί μπας και μας ξανάρθεις άνθρωπος;”. Το πλήρωσε και το έγραψε στη Σαββατογεννημένη στο Symbol με τίτλο “Εβραϊκή Προσευχή για τον Γενναίο του Έρωτα” μια στήλη που με ανέφερε συχνά ως ο Τ. κι εγώ μέσα στην έπαρση μου της το απαγόρευσα. Την επόμενη εβδομάδα έγραφε πάλι ότι είχα περάσει και της είχα πει, μετονομάζοντας με σε «μικρό κοριτσάκι του γείτονα».
Κεφάλαιο 6: Αποπομπή και αποθέωση
H Μαλβίνα που δεν υπήρχε κοσμικό σαλόνι που να μην της υποκλινόταν με Moet και ντολμαδάκια για το κουλέρ λοκάλ μετά σαμπάνιας (είχε φρικάρει όταν το πρωτόπαθε αυτό) λάτρευε σαρκαστικά το ότι από μέσα τους την έλεγαν αλήτρα. Γιατί ήταν με τον πιο γνήσιο και αγνό ορισμό της λέξης . Με τα ΙΕΚ Τάπερμαν και το ξεφτίλισμα του Σημίτη άρχισαν τα πρώτα προβλήματα. Πασίγνωστος σήμερα εφημεριδάρχης, έσκαγε στην πόρτα της με σακούλες τα χιλιάρικα για να την πείσει να σταματήσει να ξεφτιλίζει τον Σημίτη. Τα μεγάλα κανάλια και οι εφημερίδες άρχισαν να την απορρίπτουν αντιστρόφως ανάλογα με τον κόσμο που πλέον την θεωρούσε φιλενάδα του. Στη ζωή της δεν εκμεταλλεύτηκε τσιγκούνικα ούτε μια δεκάρα από λεφτά που πέρασαν στα χέρια της και θα μπορούσαν να την κάνουν ζάπλουτη. Το έζησε, την έζησε, την κατάπιε ή το κατάπιε η ίδια αν κρίνω από το ρίγος που δημιουργεί η αναφορά του ονόματός της ακόμα και σήμερα. Δυστυχώς η Μαλβίνα έγινε άθελα της αυτό που πάντα σιχαινόταν. Είδωλο. Για μα γενιά νέων ανθρώπων που δεν έχουν παρόμοιες αναφορές. Και για μια παλιά που δεν μπορούσαν να την αποκωδικοποιήσουν. Γιατί τα τσιτάκια της Μαλβίνας και οι ναρκισσιστικές της πόζες ήταν μπρατσάκια που πέταγε στον ωκεανό για να σε βοηθήσει να κολυμπήσεις, βλάκα…
Κεφάλαιο 7: Τελευταία συνάντηση
Βρίσκομαι σε ένα ερωτικό όργιο με 5,6,7, 8 νοματαίους. Έχουμε κάνει ό,τι έχουμε κάνει και κοιμόμαστε λιώμα από το σεξ και το ποτό στα πατώματα. Στις οκτώ το πρωί χτυπάει το κινητό μου. Ήταν ο χορογράφος της, ο έρωτάς της. Ψυλλιάζομαι τι γίνεται. Το σκηνικό σουρεαλιστικό. Πίσω μου μια ντουζίνα γυμνά πτώματα και εγώ στο τηλέφωνο να κλαίω σαν παιδί. «Αν θες να την θυμάσαι όπως την αγαπάς, μπορείς να έρθεις, αν θες να τη χαιρετίσεις όμως, σήμερα αύριο έλα στο νοσοκομείο» μου λέει ο χορογράφος. Με πιάνει ένα υστερικό κλάμα που γίνεται γέλιο. Κοιτάζω το ταβάνι και της μιλάω, «μωρή ακόμα κι εδώ μου κάνεις πλάκα; Είσαι σοβαρή;» Ένας από τους γυμνούς που απαυτωνόμασταν το βράδυ άγρια σηκώνεται και με ύφος μωρού μου λέει «Συγγνώμη για την αδιακρισία, αλλά άκουσα ένα όνομα που έλεγες στο τηλέφωνο. Αν είναι αυτό που νομίζεις και τελικά αποφασίσεις να πας να τη δεις, δώσε της αυτό το σταυρουδάκι». Λίγες μέρες μετά, όλα είχαν τελειώσει. Παράτησα τη δουλειά μου, γιατί φοβήθηκα μη «βρωμίσω δημοσιογραφίλα» όπως μου έλεγε συχνά και εξαφανίστηκα σε περιπέτειες που ήταν μόνο δικές της και δικές μου. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, μόλις λίγες ώρες πριν ο χορογράφος της μου στείλει σε γραπτό μήνυμα το «της κρατούσα το χέρι και μου γέλαγε». Μόλις λίγες ώρες, 15 χρόνια μετά, 7 Ιουνίου. Καμία ώρα, καμία στιγμή, δεν έχει περάσει όταν σου δίνουν αποσκευές που πρέπει να τις φυλάς. Κι αν δακρύσω σταματάω αμέσως γιατί ξέρω πως αν με βλέπει θα με κοροϊδεύει και θα με λέει πάλι drama queen.
Σχόλια για αυτό το άρθρο