ΤΩΡΑ |
Oι Μουσικές Ταξιαρχίες ξεκίνησαν με περιορισμένες και σε στενό κύκλο εμφανίσεις το 1977, με χαλαρή και πρόχειρη ενορχήστρωση, επειδή κανένας δεν είχε πάρει στα σοβαρά την υπόθεση μουσική, με μοιραίο αποτέλεσμα να μην κάνουν πρόβες και να μην υπάρχει όρεξη για δημιουργία. Σ’ αυτό το πρώτο σχήμα συναντάμε τον Τζιμάκο Πανούση να τραγουδάει, τον Βέκιο να παίζει τύμπανα, τον Πάζιο να παίζει κιθάρα και τον Παντελή Φουρνιάδη στο μπάσσο. Στα τέλη του 1980, οι Μουσικές Ταξιαρχίες εμφανίζονται στο μουσικό προσκήνιο, κατόπιν πρωτοβουλίας του Τζίμη Πανούση, που αποφάσισε με δικά του έξοδα να ηχογραφήσει τη δουλειά και να την κυκλοφορήσει σε κασέτα ανεξάρτητης παραγωγής, ενώ ο Βέκιος, ο Πάζιος και ο Φουρνιάδης σταματούν τη συνεργασία τους με τους αδιεξοδικούς Bicycle του Θόδωρου Παπαντίνα. Με τη συμμετοχή του Βαγγέλη Σβάρνα (σαξόφωνο, δεύτερη κιθάρα) και του Άκη Δαούτη (μπάσσο), ηχογραφούν στο Mastersound και στις αρχές του 1981, κυκλοφορεί η κασέτα τους Disco Tsoutsouni που προκάλεσε αίσθηση από την πρώτη στιγμή.
Αμέσως όμως, μετά την κυκλοφορία της κασέτας, ο Σπύρος Πάζιος εγκαταλείπει το γκρουπ και πηγαίνει στο Βέλγιο. Μετά από ενέργειες του Βέκιου έρχεται στις Μουσικές Ταξιαρχίες ο Γιάννης Δρόλαπας, με τον οποίο έπαιζαν μαζί στους Vavoura Band. Για έξι μήνες, ο Δρόλαπας και ο Βέκιος έπαιζαν και στις Μουσικές Ταξιαρχίες και στους Vavoura Band, ενώ ο Φουρνιάδης είχε αντικατασταθεί από τον Άκη Δαούτη και στο γκρουπ είχε προστεθεί και ο Δημήτρης Παπαβασιλείου (πιάνο). Λίγο αργότερα ο Δαούτης έφυγε για την Αμερική και τη θέση του πήρε ο Δημήτρης Δασκαλοθανάσης και με τη σύνθεση αυτή, το συγκρότημα άρχισε να παρουσιάζει τη δουλειά του σε διάφορες συναυλίες. Ενώ ήδη είχαν κάνει αρκετές ζωντανές εμφανίσεις στην Αθήνα, όταν έδωσαν την πρώτη τους συναυλία εκτός Αττικής, δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα.
Στη συναυλία που έδωσαν στην Καρδίτσα, συνελήφθησαν, παραπέμφθηκαν σε δίκη με κατηγορία για περιύβριση αρχής και εξύβρισης Θείων και καταδικάστηκαν σε 54 μήνες φυλάκισης. Αυτή η δίωξη και καταδίκη, ήταν η αφορμή να κινητοποιηθούν πολλοί μουσικοί και άνθρωποι του πνεύματος που κατάγγειλαν με κείμενο που δημοσιεύτηκε σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες, τις ενέργειες αυτές. Δυο εβδομάδες αργότερα, οι Μουσικές Ταξιαρχίες που η καταδίκη τους είχε ανασταλτικό χαρακτήρα, αρχίζουν εμφανίσεις στο Αχ Μαρία, που διακόπτονται δύο μέρες μετά από επέμβαση των αρχών. Μετά από τέσσερις μήνες, τον Αύγουστο, αρχίζουν εμφανίσεις σε ροκ κλαμπ της Πλάκας και χωρίς καθόλου διαφήμιση, σκίζουν! Στην εκδίκαση της έφεσης, αθωώνονται πανηγυρικά κι αμέσως φουντώνει η μάχη των δισκογραφικών εταιριών για την απόκτηση του συγκροτήματος. Το 1982 ηχογραφούν το δίσκο-ντεμπούτο τους με τίτλο Μουσικές Ταξιαρχίες.
Οι Μουσικές Ταξιαρχίες με θράσος, χλευάζουν τα πολιτικά γεγονότα. Το μάτι του Τζιμάκου γυαλίζει. Μια Αριστοφανική φιγούρα που ζει όταν βρίσκεται στη σκηνή, που τριπάρει πάνω στο πάλκο, που ανασαίνει κάτω από τα φώτα. Ειδικά φτιαγμένος γι΄αυτό ακριβώς που κάνει, γι΄αυτό που εκπέμπει, γι΄αυτά που λέει και για τον τρόπο που τα προσεγγίζει. Ιδανικός για να εντυπωσιάσει τον κάθε πρώιμο αμφισβητία, τον κάθε πρύτανη Πανεπιστημίου, τον κάθε ανοικτό άνθρωπο του πνεύματος. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και πίσω του αυτή η καταπληκτική μπάντα που προσδίδει μια ανυπέρβλητη γοητεία, μια σιγουριά και μια σωτήρια ιδιαιτερότητα. Μια μπάντα που κάνει τις Μουσικές Ταξιαρχίες ροκ συγκρότημα.
Το 1983 μεσολάβησε ο δίσκος –συλλογή Made in Greece Vol.1 με τη συμμετοχή των Alamana’s Bridge, που δεν είναι άλλοι από τις Μουσικές Ταξιαρχίες, αλλά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το όνομά τους επειδή εκδόθηκε από άλλη εταιρεία και τους δέσμευε το συμβόλαιο με την ΕΜΙ. Ακολούθησε ο δίσκος «Hard Core» το 1985 που ήταν ζωντανή ηχογράφηση από τις παραστάσεις στο Κύτταρο. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφορεί ο δίσκος «Κάγκελα παντού», που είναι ο πρώτος χωρίς το όνομα Μουσικές Ταξιαρχίες. Ο Τζίμης Πανούσης αποφασίζει να συνεχίσει μόνος του και να γράψει τη δική του ιστορία στη μουσική. Μετά από 30 χρόνια, το 2015, οι Μουσικές Ταξιαρχίες εμφανίζονται και πάλι μαζί στο Κύτταρο. ΄Οπως τότε… όπως για πάντα…
Σχόλια για αυτό το άρθρο