ΤΩΡΑ |
Σινεμά, queer cinema, Ελλάδα, κρίση, Πάτι Πράβο, ο «Μουσακάς» ως προφητική ταινία, ρατσισμός, ομοφοβία, Υπουργείο Αρχαίου Πολιτισμού (μόνο), εθνικισμός, πώς η «Στρέλλα» του έσωσε τη ζωή, αγία ελληνική οικογένεια, αγάπη, αληθινή ζωή, επόμενη ταινία. Ο Πάνος Χ. Κούτρας προσφέρει φιλοXenia στο φακό του Flix.
Με το «Χenia» να έχει κάνει επιτέλους την πρεμιέρα του στις ελληνικές αίθουσες , ο Πάνος Χ. Κούτρας κάθεται στον καναπέ του δίπλα στον «Dido», μπροστά στην κάμερα του Flix κι ανοίγει τη μεγάλη κινηματογραφική του καρδιά. Αυτή που σοκάρεται και αντιδρά μπροστά σε όσα με θλίψη παρατηρεί («η Ελλάδα είναι μία θλιβερή χώρα»), αυτή που εξοργίζεται με την ματαιότητα των θεσμών («εμένα με ενδιαφέρει αν έχουμε Υπουργείο Νέου Πολιτισμού – το Υπουργείο Αρχαίου Πολιτισμού, δεν με ενδιαφέρει») αυτή που εισπνέει και εκπνέει σινεμά («τις ταινίες μου τις κάνω δύσκολα, δεν μου βγαίνουν απλά – γενικά, βάζω στον εαυτό μου δύσκολα…»), αυτή που έχει ανάγκη την οικογένεια αλλά όχι απαραίτητα όπως την ξέρουμε («η επιλογή των ανθρώπων που θα σε συνοδεύσουν στη ζωή είναι πάρα πολύ σημαντική»), αυτή που βρίσκει καταφύγιο στα αθώα χρόνια μιας επαναστατημένης, καθοριστικής εφηβείας («ήθελα να θυμηθώ, να ξαναζήσω, όσο μπορούσα, μία τελευταία φορά εκείνο τον καιρό…») αυτή που πίσω από τον κινηματογραφικό φακό ανοίγει, τεντώνεται, ξεδιπλώνει, διαστέλλεται, και του δίνει την ενέργεια να πλημμυρίζει τις ταινίες του με τρυφερότητα, ζεστασιά, αγάπη, συγχώρεση, drama queen μπαλάντες σε συναισθηματικό διαπασών και λυτρωτική κάθαρση αγκαλιά με λευκά χνουδωτά κουνέλια.
Πατήστε εδώ για να τον ακούσετε να μιλάει με καμάρι για τους συναδέλφους του, για τη μοναδική ιστορική στιγμή που βιώνει το ελληνικό σινεμά (αλλά μπορεί όπου να ναι να χαθεί, να σβήσει), για τη θλίψη του να είσαι ρατσιστής (γιατί δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο), αλλά και για το ένα καλό της κρίσης: «τώρα πια μπορούμε να μιλάμε για πιο σοβαρά πράγματα από ό,τι μιλούσαμε πριν 5 χρόνια».
Σχόλια για αυτό το άρθρο