ΤΩΡΑ |
Εύκολα το μυαλό θα πήγαινε σε κάποιο λαϊκό τραγουδιστή, αφού στην Ελλάδα, παρά την κρίση, οι τραγουδιστές – όλως παραδόξως – λατρεύονται ακόμη σαν μικροί Θεοί. Μια βόλτα από τα μπουζούκια θα πείσει ακόμη και τον «άπιστο Θωμά». Ωστόσο, το διπλό sold Out του Ηρωδείου οφείλεται σε έναν πραγματικό Κύριο και Υπηρέτη ταυτόχρονα του ελληνικού θεάτρου. Αναφέρομαι στον Λευτέρη Βογιατζή, ο οποίος στη φετινή συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο, αποφάσισε να «γυρίσει την πλάτη» στις αριστοφανικές κωμωδίες, κοιτώντας την ελληνική μυθολογία μέσα από γαλλικό αμπαλάζ. Κάπως έτσι, ο «Αμφιτρύωνας» του Μολιέρου αποτέλεσε φέτος την πιο «δυσεύρετη» παράσταση του καλοκαιριού, κάνοντας μόνο έξι σταθμούς σε Ελλάδα και Κύπρου. Κάτω από την πίεση του κοινού που επιθυμούσε διακαώς να δει το πιο πρόσφατο πόνημα του «δύσκολου» Βογιατζή, ανακοινώθηκε μία παράσταση στο Ηρώδειο, την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού και σχεδόν μυστικά προστέθηκε μία ακόμη παράσταση την Παρασκευή 22 Σεπτέμβρη. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον συγκεκριμένο χώρο τόσο ασφυκτικά γεμάτο, σημειωτέας μάλιστα και της 24ωρης απεργίας σε μετρό, τραμ και ηλεκτρικό. Η dream team του νέου ελληνικού θεάτρου ..
– Δημήτρης Ήμελλος, Αμαλία Μουτούση, Χρήστος Λούλης, Νίκος Κουρής, Γιώργος Γάλλος, Εύη Σαουλίδου και Στεφανία Γουλιώτη – είχε πάρει θέση στη σκηνή. Καθισμένοι όλοι σε ένα καρουζέλ, που θύμιζε παλιό παιχνίδι, με μπαλαρίνες και στρατιωτάκια. Με τη μαγική του εικόνα, ο Βογιατζής ίσως να ήθελε να υποδηλώσει το ερωτικό γαϊτανάκι της ιστορίας του Αμφιτρύωνα ή να κλείσει το μάτι στο ίδιο το παιχνίδι του θεάτρου. Ίσως, πάλι, να ήθελε να καταδείξει με το καρουζέλ του, ότι οι άνθρωποι είναι «παιχνίδια» στα χέρια των Θεών και της μοίρας. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την ιστορία του Δία, που μεταμορφώνεται σε Αμφιτρύωνα, για να αποπλανήσει – για μια βραδιά – την όμορφη γυναίκα του, Αλκμήνη, αν όχι σαν παιχνίδι; Και για να συμπληρωθεί μάλιστα η φάρσα των Θεών προς τους ανθρώπους, ο Ερμής παίρνει τη θέση του υπηρέτη του Αμφιτρύωνα, ώστε να διευκολύνει τον Δία στον ερωτικό του προορισμό: το κρεβάτι της Αλκμήνης. Δεν πήρα ανάσα για δύο ώρες σχεδόν, όχι τόσο γιατί στριμώχτηκα ανάμεσα σε δύο άγνωστες κυρίες, αλλά γιατί οι ηθοποιοί «έλαμπαν» κυριολεκτικά. Και αν πιστέψουμε αυτό που κυκλοφορεί στους καλλιτεχνικούς κύκλους για τον Βογιατζή – ότι δηλαδή τους ηθοποιούς του τούς «λιώνει» στις πρόβες και στη δουλειά – τότε σίγουρα ήταν άριστα προετοιμασμένοι. Ταλαντούχα πλάσματα όλοι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει κοσμική ζωή, που ζουν με ένα μισθό και την Τέχνη τους, αλλά η φυσική λάμψη που εκπέμπουν, όταν βρίσκονται στη σκηνή, βάζει κάτω όλες τις ρετουσαρισμένες αφίσες της Παραλιακής. De facto!!! Μια ιδιαίτερη μόνο αναφορά στον Δημήτρη Ήμελλο, ο οποίος είναι το απόλυτο πολυεργαλείο. Από τα χέρια του Στάθη Λιβαθινού και από Ντοστογιέφσκι και «Ερωτόκριτο», σε ένα ρόλο κωμικό και σαρκαστικό, που μάλλον και ο ίδιος τον καταδιασκέδασε. Μικρή αντίρρηση για την αγαπημένη μου Αμαλία Μουτούση και τους έντονους λαρυγγισμούς της, η οποία μάλλον δεν αφέθηκε ολοκληρωτικά στην αστειότητα του έργου, κουβαλώντας στην πλάτη της ένα σωρό τραγικές ηρωίδες, τις οποίες έχει ενσαρκώσει με απίστευτη προσήλωση. Ειλικρινά, το χειροκρότημα διήρκησε περίπου πέντε λεπτά. Ακατάπαυστο χειροκρότημα, αλλά και μεγάλη συγκίνηση, καθώς ο Χρήστος Λούλης έφερε στη σκηνή τον Λευτέρη Βογιατζή, τον δάσκαλό τους από τα παλιά! (σ.σ. Είχε πρωταγωνιστήσει μαζί με την Αμαλία Μουτούση και το Νίκο Κουρή στο «Καθαροί πια» της Σάρα Κέιν, που παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 2001, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις).
ΑΡΗΣ ΚΑΒΑΤΖΙΚΗΣ
Σχόλια για αυτό το άρθρο