Πρεμιέρα: Η Άννα Βίσση ξαναβρίσκει τον ροκ εαυτό της στο Hotel Ερμού

Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια παρακολουθώ ανελλιπώς όλα τα live της Άννας Βίσση. Η αλήθεια είναι ότι σε πολλά είχα νιώσει περιθωριακός επισκέπτης, όχι εξαιτίας της αλλά εξαιτίας του χώρου. Πρώτος ή και δεύτερος εξώστης σε ένα κέντρο μεγάλης χωρητικότητας. Οι καθαρόαιμοι fans της, που πηγαίναμε για τη φωνή της, ήμασταν απομακρυσμένοι απ’ την “πηγή”. Στα πρώτα τραπέζια πλειοψηφούσαν –και χωρίς κάλπη– όσοι είχαν έρθει μόνο και μόνο για να πετάξουν λουλούδια και να πάνε μετά στο επόμενο κέντρο για τον ίδιο λόγο.

ΣχετικάΆρθρα

Το Hotel Ερμού δεν διαφέρει μόνο στο θέμα των λουλουδιών. Σε αυτό το χώρο δεν χωράει κανενός είδους νεοπλουτισμού. Εσωτερικά, το φετινό της στέκι έχει τις προδιαγραφές μουσικής σκηνής. Οι θαμώνες του, όμως, ακολουθούν την οικοδέσποινα και το μεταμορφώνουν σε ροκ club, από αυτά που μπορείς να βρεις μόνο σε μεγαλουπόλεις του εξωτερικού. Δύσκολα θα διακρίνεις κάποιον καθισμένο από τις 23.30 μέχρι τις 4 το πρωί, που η «Απόλυτη» χαρίζεται στους θαυμαστές της. Μιλάω για «χάρισμα», γιατί μας αντιμετωπίζει όλους επί ίσοις όροις. Σαν να ήξερε ότι μας έλειπε αυτό το δόσιμο και διάλεξε το συγκεκριμένο μέρος για να μας δοθεί ολοκληρωτικά.

Το πρόγραμμα ξεκινάει με εκείνη να ερμηνεύει α καπέλα το «Ερωτευμενάκι». Λιτή είσοδος και λιτή εμφάνιση, στο έπακρο της λιτότητας, για να φανούν τα πλούσια εκφραστικά της μέσα, αυτά για την οποία την “ερωτευτήκαμε”. Θέλουμε – δεν θέλουμε, όμως, την παρατηρούμε εξωτερικά. Μας προκαλεί να της κλέψουμε την ταυτότητα, για να διαπιστώσουμε αν η φημολογούμενη χρονολογία γέννησης είναι αληθινή. Έχει σωματότυπο 20χρονης, καταξανθά μαλλιά και θυμίζει την Σάρον Στόουν στο «Βασικό Ένστικτο». Αλληγορικά, θα πρωταγωνιστήσει και σε αυτό, οδηγώντας το κοινό σε μια μουσική έκσταση.

Σκέφτομαι πως αυτή η γυναίκα πρέπει να έπαιξε σκάκι με το χρόνο και να του έκανε «ρουά ματ» με μια κίνηση αλά Κασπάροφ, εκτός πια αν κι εκείνος την ερωτεύτηκε, όταν τραγουδούσε κοριτσάκι, με μια τσατσάρα για μικρόφωνο, και της χάρισε το ελιξήριο της αιώνιας νιότης. Εγώ ξεκίνησα έφηβος μαζί της, έγινα νέος, εμφανίστηκαν οι πρώτες άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου και τα παραπανίσια κιλά στο σώμα μου, αλλά εκείνη παρέμεινε όπως τότε. Λεπτεπίλεπτη, ξανθιά, γοητευτική, σέξι, με εφηβικό χιούμορ και διάθεση. Πώς νίκησε τον μεγαλύτερο εχθρό της ζωής και των ανθρώπων;

Η φωνή της με παρασέρνει και δεν βρίσκω χρόνο να συγκεντρωθώ στο αρχικό ερώτημα. Έχει ένα ρεπερτόριο πολυδιάστατο, που αδημονείς για το πού θα σε πάει με το επόμενο τραγούδι. Φέτος, βέβαια, θα σε “στείλει” περισσότερο με τις καινοτόμες ενορχηστρώσεις. Στην προηγούμενη της ζωή, με τον Νίκο Καρβέλα πρέπει να ήταν κάτι σαν το ζεύγος Κιουρί, σε εργαστήριο που τα χημικά στοιχεία θα ήταν νότες και μουσικά όργανα. Τρομπέτες, τρομπόνια, βιολιά, ακορντεόν δίνουν τη γοητεία του καινούργιου στην αξία των κλασικών της τραγουδιών. Βιολί στο «Δεν θέλω να ξέρεις», το «Απόλυτο Κενό» και τα «Μαύρα Γυαλιά», τρομπέτα στο «Παραλύω», ακορντεόν στην «Αγάπη Υπερβολική» και το «Εκατομμύρια». Αν και ροκ φύση, κάποια από αυτά τα όργανα την ντύνουν με το μανδύα της τζαζ ερμηνεύτριας και εσύ αισθάνεσαι περήφανος που έχεις συμπατριώτισσα μια γυναίκα που θα μπορούσε να απευθυνθεί με το ταλέντο της σε οποιονδήποτε άνθρωπο της υφηλίου έχει την αίσθηση της ακοής

Συν τω χρόνω, η φωνή της ζεσταίνεται και αποκτά εκείνο το σπάνιο ηχόχρωμα με την εικονοπλαστική δύναμη. Εκείνο με το οποίο φορτίζει την ατμόσφαιρα και ζωγραφίζει στον αέρα τους στίχους των τραγουδιών. Σταχυολογώ τα σημεία που ανατρίχιασα από τα αναφιλητά και οιονεί α καπέλα της: «Ακόμα ζω για σένα» («Ένα σου λέω, ένα»), «Σε λάθος διαδρομές, με τα μάτια κλειστά παρασύρθηκα» («Μην ψάχνεις την Αγάπη»), καθώς και όλο το δεύτερο κουπλέ στα «Παραλύω», «Γκάζι» και «Δεν θέλω να Ξέρεις». Στο τελευταίο θα σας μείνει αλησμόνητο το «υπάρχω ακόμα»… (Φαινομενικά, γραφικό να κάνεις ειδική μνεία για το πώς εκφέρει συγκεκριμένα σημεία από τα τραγούδια, αλλά όσοι ήμασταν σήμερα παρόντες ξέρουν πως δεν υπερβάλλω.)

Στο πρόγραμμα κυριαρχεί η «Συνέντευξη». Βλέπεις όλους γύρω σου να ξέρουν τα τραγούδια και αναρωτιέσαι πότε πρόλαβαν να αποστηθίσουν τους στίχους. Εκείνη επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά το στοιχείο που έχει στοιχειώσει τα live της στις αναμνήσεις του εγκεφάλου μας. Ζωντανά, η ερμηνεία της δίνει διαστάσεις άγνωστες μέχρι πρότινος σε τραγούδια που με το πρώτο άκουσμα στο cd μπορεί να σου φάνηκαν περίεργα, προκλητικά, μέτρια ή αδιάφορα. Και οι προκατειλημμένοι κριτές του νέου άλμπουμ είναι βέβαιον ότι θα μετακινούνταν σημαντικά από τις αρχικές τους θέσεις. Η τραγουδίστρια του cd έχει τη δύναμη να τους μετακινεί από σκηνής με το μικρόφωνο

Δεν θα λείψουν, βέβαια, και οι ισχυρές αναφορές στις δεκαετίες του ’80 και του ’90: «Κλίμα Τροπικό», «Αποδείξεις», «Πράγματα», «Ακόμα Μία» (σε μείξη με το «Ι Put a Spell on You»), «Τώρα», «Τα Μαθητικά τα Χρόνια», «Αντίστροφη Μέτρηση», «Έμπνευση», «Μέτρα» (σε ντουέτο με τον Νικόλα Ραπτάκη), «Τραύμα», «Αντίδοτο», «Ρε», «Λάμπω», «Πάρτε τα Όλα», «Μεθυσμένη μου Καρδιά» και άλλα.

Λίγο πριν τις 4 το πρωί ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει, αλλά ξαναγυρνάει για το τραγούδι-θρύλο, που και δώδεκα φορές συνεχόμενες να το ακούσεις θα το απολαύσεις και τις δώδεκα! Τελικά, θα κλείσει τον κύκλο που άνοιξε πριν από 4μιση ώρες (πότε πέρασαν;) με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο τον άνοιξε. «Ερωτευμενάκι» και η φωνή της, μόνο.

Υ.Γ. Σήμερα αισθάνθηκα την ανάγκη να της δώσω ένα χαρτάκι με το αίτημα να τραγουδήσει χωρίς μικρόφωνο έστω ένα τραγούδι, κατά προτίμηση το «Δώδεκα». Σίγουρα, δεν είναι δύσκολο να σιωπήσουμε για δυόμισι λεπτά, για να παραλείψουμε το μόνο που μας χωρίζει από τη φωνή της στο Hotel Ερμού

Πολλοί φίλοι ήταν στην πρεμιέρα του Hotel Ερμού για την Άννα Βίσση. Η Χριστίνα Πολίτη ήταν φυσικά παρούσα (στη φωτό παρέα με την Τζούλη Αγοράκη και τον Παναγιώτη Κουλουκάκο)