Σταύρος Ζαλμάς: Έχω Χτυπήσει Πόρτες Για Συνεργασίες

Αν και ξεκίνησε, όπως ομολογεί ο ίδιος, από το starsystem στην πορεία άλλαξε «χωράφια» και εξελίχθηκε σε έναν πολύ καλό ηθοποιό, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η ωραία εξωτερική εμφάνιση, δεν αρκεί και δεν είναι η ουσία, αλλά για να επιτύχεις και να έχεις διάρκεια σε αυτό το χώρο, χρειάζεται απαραίτητα να διαθέτεις ταλέντο. Και αυτό, ο εξαιρετικά ταλαντούχος Σταύρος Ζαλμάς, το κατόρθωσε απόλυτα! Κυριάρχησε και «σφράγισε» με τις ερμηνείες του πολλούς θεατρικούς και τηλεοπτικούς ρόλους, ξεχωρίζοντας και αποτυπώνοντας έντονα την εικόνα του πρωταγωνιστή –ηθοποιού στις πολύ ενδιαφέρουσες ομολογουμένως συνεργασίες του μέχρι σήμερα. Στη συζήτηση «από καρδιάς» που είχα μαζί του, η οποία μας φόρτισε συγκινησιακά και τους δύο- τα λόγια του τρυπούν ακόμη την καρδιά μου-, μίλησε για όλη τη δημιουργική του πορεία, εξομολογήθηκε μύχιες σκέψεις και συναισθήματα του, αποκάλυψε τα όνειρα του τα σχέδια του, μα πάνω από όλα στάθηκε στην καινούρια συνεργασία του με το Κ.Θ.Β.Ε. στο έργο του ΄Αρθουρ Μίλλερ «Το τίμημα» σε σκηνοθεσία Άσπας Καλλιάνη.

ΣχετικάΆρθρα

– Όταν πρωτοξεκινούσες είχες φανταστεί ότι τα πράγματα θα κυλούσαν τόσο καλά;

Ε…που να το φανταστώ. Εγώ, ειδικά, που δεν έχω βγει μέσα από μια θεατρική οικογένεια ούτε είχα γνωστούς για να με βοηθήσουν, ξεκίνησα με πολύ αρνητική ανασφάλεια. Βέβαια, πολύ γρήγορα έκανα την επιλογή μου να μην ακολουθήσω το «starsystem», το οποίο δε σου κρύβω μου «έκλεινε το μάτι», αλλά μπήκα σε «χωράφια» άλλα, τα οποία με βοηθούσαν να γίνω όσο το δυνατό πιο καλός ηθοποιός. Μετά από 11 χρόνια δουλειάς, στο οffBroadway θέατρο, στο χοροθέατρο και αφού συνεργάστηκα με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, αποφάσισα να κάνω το πρώτο μου σήριαλ. Η πρώτη μου επαφή όμως, στο θέατρο ήταν με το «starsystem»,όταν έπαιξα στο «Παράξενο ιντερμέτζο» του Ο΄ Νηλ με τη Γαληνέα και τον Αλεξανδράκη.

-Τι σε άγγιξε στο ρόλο και τι σε εντυπωσίασε στο έργο του ΄Αρθουρ Μίλλερ « Το τίμημα» και αποδέχτηκες τη συνεργασία με το Κ.Θ.Β.Ε. ;

Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο και καλογραμμένο έργο, αλλά και ο ρόλος μού άρεσε ιδιαίτερα. Έχει ως αφετηρία την κρίση του ’29 και κατ΄ αυτή την έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί επίκαιρο. Επίσης, πραγματεύεται τα θέματα της οικογένειας, έχει δύναμη, έχει συγκρούσεις, έχει ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ήταν πολύ καθοριστικό για μένα τόσο η συνάντηση μου με το έργο όσο και με τη σκηνοθέτιδα Άσπα Καλλιάνη. Η πρόταση έπεσε σε μια περίοδο που διαπραγματευόμουν τρείς-τέσσερις συνεργασίες στην Αθήνα, αλλά ήταν πολύ δυνατή η έλξη του έργου ,αλλά και η έλξη για συνεργασία με την ΄Ασπα, γι αυτό προτίμησα να έρθω στο Κ.Θ.Β.Ε.

-Πώς είναι να δουλεύεις σε μια κρατική σκηνή;

Η δουλειά είναι ίδια. Η σύμβαση και οι συνθήκες αλλάζουν μερικές φορές, αλλά, όπως προείπα, η δουλειά μας είναι η ίδια. Εκείνο που μετράει είναι το έργο και η σκηνοθεσία.

-Έχεις μετανιώσει για κάποια «ναι» που είπες στη διάρκεια της πορείας σου μέχρι σήμερα;

Όπως είπε και ο Βασίλης Παπαβασιλείου (σ.σ. ο σκηνοθέτης), ένας από τους πιο μεγάλους δασκάλους μου που σέβομαι και αγαπώ, η σταδιοδρομία γίνεται από τα «όχι» και όχι από τα «ναι». Πάντοτε προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός στις επιλογές και πάντοτε το κριτήριο να είναι το έργο σε σχέση με τη συνεργασία. Γι’ αυτόν το λόγο έχω αρνηθεί να κάνω πράγματα που μου άρεσαν, γιατί η συνεργασία δεν ήταν αυτή που ήθελα. Έτσι σταδιοδρόμησα, χωρίς να αποκλείω κάποια λάθη που μπορεί να έχω κάνει.

– Θεωρείς ότι η ωραία εξωτερική εμφάνιση, έχει θετικό αντίκτυπο επαγγελματικά;

Φυσικά και έχει θετικό αντίκτυπο! Είναι ένα «διαβατήριο» η κοινά αποδεκτή εμφάνιση, αλλά δεν φτάνει , γιατί εξαντλείται πολύ γρήγορα… Αν δεν μπορέσεις να στηρίξεις την εικόνα με άλλα πράγματα πιο ουσιαστικά, δεν μπορείς να ελπίζεις ότι θα έχεις διάρκεια επιτυχημένης παρουσίας στον χώρο. Η εικόνα βοηθάει, δεν είναι, όμως, η ουσία…

– Έχεις ανάγκη να σε αγαπούν ή να σε θαυμάζουν;

Και τα δύο! Οπωσδήποτε οι άνθρωποι που αγαπώ, που έχω επιλέξει να έχω στη ζωή μου, θέλω να με αγαπούν, αλλά και να με σέβονται και να με εκτιμούν. Γιατί, αν δεν με εκτιμούν η αγάπη τους δεν έχει αξία για εμένα. Κι εγώ δυσκολεύομαι να αγαπήσω κάποιον που δεν τον εκτιμώ, δεν τον σέβομαι. Μπορώ να τον λυπηθώ ,να του φερθώ καλά από ανθρωπιά ,να τον συμπονέσω, αλλά δεν μπορώ να τον αγαπήσω, αν δεν έχει καταφέρει να με κάνει να τον αγαπήσω και να τον σεβαστώ. Είναι μια περίεργη ζυγαριά που από τη μια μεριά είναι τα προτερήματα και από την άλλη τα ελαττώματα. Από τη μια ζυγίζει το μέγεθος τους και από την άλλη την ποιότητα τους. Από αυτό κρίνεται και η αίσθηση που αποκομίζεις για τους άλλους. Ο σεβασμός και η εκτίμηση παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο, ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει οικειότητα. Σχεδόν μπορεί να υποκαταστήσει την αγάπη.

– Τι ζητά η ψυχή σου;

Μια ελευθερία να μπορώ να υπάρχω όπως είμαι…. Να έχω τη δυνατότητα, δηλαδή, να μπορώ να υπάρχω δημιουργικά και αυτό να είναι αποδεκτό. Ζητάω ειρήνη γύρω μου, γιατί δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς το περιβάλλον, ανεξάρτητα από το τι είδος περιβάλλον είναι. Μπορώ να προσπαθώ, και ως ένα σημείο να καταφέρνω να είμαι ήρεμος και ψύχραιμος, ακόμη και σε ένα περιβάλλον πολέμου και καταστροφής. Αλλά , δεν μπορώ να έχω γαλήνη μέσα μου, αν δεν υπάρχει γύρω μου ειρήνη.

– Έχεις χτυπήσει πόρτες για ένα ρόλο;

Όχι, έχω χτυπήσει, όμως, πόρτες για συνεργασίες. Εκτός, αν θεωρείς χτύπημα πόρτας, το να πας να κάνεις οντισιόν για ένα ρόλο. Αντιθέτως, έχω πάρει ανθρώπους στο τηλέφωνο ή τους έχω συναντήσει για να τους πω, ότι θα ήμουν ευτυχής, αν συνεργαζόμουν μαζί τους . Αυτό το έκανα για το Βασίλη Παπαβασιλείου, το Λευτέρη Βογιατζή και εξακολουθώ να το κάνω με ανθρώπους, των οποίων θαυμάζω τη δουλειά.

– –Ποιο είναι το όνειρο σου για το μέλλον;

Περισσότερο με καθορίζει η συνεργασία με κάποιους ανθρώπους και όχι οι ρόλοι που θα ήθελα να παίξω. Είναι τι θέλω και με ποιόν…..

-Εντέλει την καριέρα τι την κάνει; Τα «ναι» ή τα «όχι» που λέει κανείς;

Την καριέρα την κάνει η φιλοδοξία, γιατί η λέξη καριέρα δεν έχει σχέση με την πραγματική διαδρομή μέσα στην Τέχνη. Η καριέρα έχει να κάνει με την εμπορική εικόνα σου προς τα έξω. Άλλο η καριέρα και άλλο η πραγματική σου διαδρομή μέσα στην Τέχνη. Και αυτά τα δυο πράγματα σπανίως συναντώνται για πολύ καιρό.

– Είσαι ικανοποιημένος από την προσωπική και την επαγγελματική σου ζωή; Τι επιθυμείς πολύ και δε σου έχει συμβεί;

«Πεινασμένος» δεν είμαι. Αν κοιτάξω πίσω μου, θεωρώ τον εαυτό μου καλομαθημένο για τις συνεργασίες που έχω κάνει. Εκείνο που με πληγώνει είναι ότι στον τόπο μου δεν παραχωρείται χώρος για τους ανθρώπους μέσα στη Τέχνη και από την πολιτεία, αλλά, πολλές φορές, και από τους ίδιους τους ανθρώπους της Τέχνης.

-Πιστεύεις στο Θεό;

Δεν θα σου πω, αν εγώ προσωπικά πιστεύω στον Θεό και σε ποιον από όλους τους Θεούς πιστεύω. Θα σου πω, όμως, κάτι που έχω καταλάβει, που έχω συνειδητοποιήσει. Ότι το να κόψει κανείς τελείως το νήμα μεταξύ το ίδιου του εαυτού του και της έννοιας Θεός, χάνει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από την πνευματικότητα του……