Στα Σκοτεινά – Making Movies: επιστρέφει για τρίτη χρονιά @Τεχνοχώρο Cartel - Cosmopoliti.com

Η παράσταση “Στα Σκοτεινά – Making Movies”, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά επιστρέφει για τρίτη σεζόν. Ανανεωμένη, με νέους μονολόγους και ηθοποιούς κάνει πρεμιέρα απόψε στον Τεχνοχώρο Cartel

Το “Στα Σκοτεινά – Making Movies” είναι βασισμένο στο “bedtime stories” του Γιώργου Ηλιόπουλου που έχει ανέβει με επιτυχία στο παρελθόν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Λίγα λόγια για το έργο “Στα Σκοτεινά – Making Movies”

Υπάρχει μια στιγμή λίγο πριν κοιμηθούμε που οι άμυνες, οι αντιστάσεις και όλοι οι μηχανισμοί που έχουμε αναπτύξει καθώς μεγαλώνουμε για να αντέξουμε υποχωρούν… Ανοίγουν οι πόρτες που τόσο καλά, συνειδητά ή όχι, έχουμε φροντίσει να κλειδώσουμε και «αυτό» που πνίγουμε μέσα μας παρουσιάζεται μπροστά μας.

Το “Στα Σκοτεινά – Making Movies” είναι μια σειρά από διαδοχικές ιστορίες ανθρώπων που συναντάμε καθημερινά και θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Οι ήρωες σύγχρονοι, με αγωνίες, όνειρα και ελπίδες που προσπαθούν, όπως κι εμείς, να επιβιώσουν σε μια πραγματικότητα γεμάτη από κοινωνικές συμβάσεις.

Σαν μια κάρτα view master, έναν χάρτινο δίσκο με τρισδιάστατες φωτογραφίες από πρόσωπα που με το συνεχές πάτημα του κουμπιού μιλούν και αφηγούνται ολόκληρες ιστορίες. Είναι μια σειρά από πρόσωπα που περίμενουμε να μας μιλήσουν.

Δεν είναι μονόλογοι, αλλά μια σειρά διαλόγων σ’ ένα ημερολόγιο συναντήσεων – μια σειρά εξομολογήσεων. Μια άσκηση συνειδητοποίησης και κατανόησης. Είναι μια διαδρομή προς τα μέσα – μια συνάντηση με το σκοτάδι που θέλει να γίνει φως.

Κριτικές για την παράσταση :

«… Η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά – από τις πιο μικρές λεπτομέρειες μέχρι το τελευταίο ζουμ στην κάμερα- και το πολύ δυνατό/σκληρό/αστείο/αληθινό κείμενο του Γιώργου Ηλιόπουλου θα σας χαράξουν την παράσταση για πάντα στη μνήμη σας. Φεύγοντας από το θέατρο, θα έχετε παρακολουθήσει μια ωραία παράσταση με δυνατές ερμηνείες αλλά θα έχετε πάρει πολλή δουλειά για σκέψη –και όχι μόνο- στο σπίτι.» (Βασίλης Νάτσιος, cosmopoliti.com)
«…Αυτοί οι μονόλογοι είναι οι σκέψεις των ηρώων· είναι η αλήθεια τους, διατυπωμένη χωρίς κοσμητικά επίθετα και φαμφάρες, χωρίς καμιά δικαιολογία για αυτό που είναι. Μας δίδεται έτσι από τον συγγραφέα, Γιώργο Ηλιόπουλο,ένα καθαρό ψυχογράφημα… Η κάμερα συμμετέχει ενεργά στη παράσταση, καθώς με τις κινήσεις τους οι ηθοποιοί-χειριστές τονίζουν, εκεί που πρέπει, το συναίσθημα.» (Μαριαλένα Δογγούρη, thinkingpeople.gr)
«…Η σκηνοθεσία ευρηματική και μοντέρνα, αφού σε συνδυασμό με την κάμερα που καταγράφει, μας παραπέμπει στα σκοτεινά δωμάτια του υποσυνείδητου, που όλοι φοβόμαστε να ανοίξουμε την πόρτα και να παραδεχτούμε ότι καλώς ή κακώς η κοινωνία μας περιστρέφεται γύρω από την ικανοποίηση του «εγώ». (Σταυρούλα Κεντιέ, onlytheater.gr)
«…Το πιο ιδιαίτερο απ’ όλα είναι η κάμερα που γυρνά από χέρι σε χέρι και καταγράφει τις στιγμές των εξομολογήσεων και από μια παλιά τηλεόραση κάπου στη μέση της σκηνής εμείς οι θεατές βλέπουμε όσα καταγράφουν οι ηθοποιοί, τις ιστορίες τους, σα να βλέπουμε μια ταινία (making movies).» (Κατερίνα Μπουκάλα, kallitexnes.gr)
«…Όταν ένα ξεχωριστό, σπαρταριστό κείμενο, όπως αυτό του Γιώργου Ηλιόπουλου, συμπλέκεται με φρέσκες, ειλικρινείς και ουσιαστικές σκηνοθετικές πρακτικές, όπως αυτή του Θοδωρή Βουρνά, τότε το αποτέλεσμα δε μπορεί παρά να τραβήξει την προσοχή των θεατών.» (Κώστας Νταλιάνης – Δημήτρης Σεμερτίδης, alphafreepress.gr)

«…Η ιδιαίτερη σκηνοθετική προσέγγιση, η άψογη υποκριτική των ηθοποιών, και ο ιδιότυπος θεατρικός χώρος Cartel βάζουν τον ανυποψίαστο θεατή σ’ ένα κλίμα αναζήτησης κι αμφιβολίας, σε μια σειρά διαθλαστικών εικόνων όπου ο καθένας τους καλείται σιωπηρά να ξετυλίξει τις δικές του φοβίες, τα δικά του πιστεύω, τα δικά του λάθη. Το μόνο σωστό εδώ, η μόνη αλήθεια – η αναζήτηση αυτής.» (Νίκος Θ. Παναγιωτάρας, likewoman.gr)
«…Ιστορίες που θα μπορούσαμε να τις ζήσουμε άνετα, όσοι παρακολουθήσαμε, ή που τις έχουμε ήδη ζήσει. Θα πάτε, θα δείτε και θα με θυμηθείτε, πιστέψτε με.» (Κώστας Κούλης, noizy.gr)

«…Από το γέλιο πας στο δάκρυ. Από την οργή στην αγάπη. Από τη συμπόνια στην καταστροφή. Όλο αυτό το πανάκριβο υλικό και του κειμένου και των ερμηνειών το διαχειρίζεται με εξαιρετική μαεστρία, παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς.» (Παναγιώτης Μήλας, catisart.gr)

«…Μια παράσταση με πολλαπλά μηνύματα ζωής. Μια παράσταση που θα προβληματίσει τον καθένα που θα βρεθεί εκεί. Γιατί λίγο ή πολύ όλοι μας είμαστε «θεατές» της ίδιας μας της ζωής. Αλλά μέχρι πότε; … Ένα έργο που «ανοίγει» τις πόρτες του υποσυνειδήτου, των αντιστάσεων και εν τέλει των ονείρων σου … Εσύ μπορείς να φτιάξεις μια ιστορία την οποία να μπορέσεις να την πιστέψεις;» (Εβίνα Μαξούρη, evart.gr)

«…Σε έναν ψεύτικο κόσμο γεμάτο φως «κρύβουμε» τα τραύματα της ψυχής μας. Μεγαλώνουμε διαπαιδαγωγώντας το εγώ μας από καταστροφικά πρότυπα. “Στα σκοτεινά Making movies» ανακαλύπτεις την αλήθεια. Δεν είναι εύκολο. Μα είναι λυτρωτικό. Το σκοτάδι είναι η αρχή της παιδείας μας. Ένα παιδαγωγικό έργο για ενήλικες…» (Σταυρούλα Ζάμπρα, likewoman.gr)

«…Μια τηλεόραση στη μέση της σκηνής «φλυαρεί» το πολυδιάστατο «εγώ» μας, ξεγυμνώνει κάθε σύσπαση του προσώπου των ηρώων, που νιώθουν ασφαλείς στο σκοτάδι. Η κάμερα, περνάει απ’ τα χέρια όλων των ηθοποιών και προδίδει τα συναισθήματα τους, την επιθυμία τους να «ζουμάρουν» εκεί που έχουν ανάγκη να δουν. Μάτια, χέρια, στήθος και πόδια είναι ό,τι υπερεκτιμήσαμε υποτιμώντας στους εαυτούς μας.» (Χρύσα Λύκου, musiccorner.gr)

«Στα σκοτεινά. Εκεί που κρύβονται τα τραύματα της ψυχής. Εκεί που κλειδώνονται οι φοβίες και τα λάθη. Στα σκοτεινά. Εκεί που πνίγονται οι άμυνες που αναπτύξαμε για ν’ αντέξουμε. Τόσο βαθιά βυθίζεται η πένα του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου. Σ’αυτό το σκότος ανάβει φώτα πορείας ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς.» (Κωνσταντίνα Λιβιεράτου, greekaffair.gr)