ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ παρακολουθεί -όσο αντέχει- τα περιπετειώδη tv ριάλιτι, κι αισθάνεται να κάνει spa στη φορμόλη.
Αναρωτιέμαι πόσο περήφανος αισθάνεται κάποιος «επώνυμος», όταν για να συντηρήσει την «επωνυμία», που στην ουσία λέγεται υστερική μανία αναγνωρισιμότητας, επιλέγει να περάσει τρεις μήνες άλουστος και άπλυτος στη ζούγκλα, τρώγοντας ακρίδες και κουκουνάρες, και συμμετέχοντας σε αγωνίσματα κέντρου αποκατάστασης ατόμων με προβλήματα από τα οποία βγαίνεις με διάστρεμμα, προκειμένου να διατηρήσει το σβησμένο του αστεράκι στον ουρανό. Αναρωτιέμαι, πώς κανείς από όλους αυτούς που συμμετέχουν στα περιπετειώδη εξωτικά ριάλιτι, δεν αντιλαμβάνεται ότι η απελπισία του απέναντι στο να συνεχίσει να συζητιέται το όνομά του, είναι τόσο εμφανής, που τον καθιστά θλιβερά αστείο ακόμα και σε όσους μπορεί να τον συμπαθούσαν.
Το μανικιούρ με φόντο έναν πίθηκο κι έναν κοκοφοίνικα, δεν είναι άποψη, είναι τραγέλαφος και μου φαίνεται περίεργο το ότι κανείς τους δεν καταλαβαίνει πως το κοινό δεν τους παρακολουθεί για τα ανδραγαθήματά τους αλλά για τη συνολική ξεφτίλα και τα ξεκατινιάσματα στα διαλείμματα, που ξεπερνούν ακόμα και λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα. Μαζί με ένα στοκ wanna be επωνύμων, που προσπαθούν να μπουν στη σκακιέρα της σόουμπιζ ακολουθώντας το παράδειγμα των –λέμε τώρα – ήδη φτασμένων, απλά για ένα εξώφυλλο σε κάποιο περιοδικό. Ανακύκλωση του πάτου και μπούκωμα της τηλεόρασης από σκουπίδια, με λεφτά που θα μπορούσαν να έχουν δοθεί για μια ακριβή, Ελληνική σειρά μυθοπλασίας με ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί, γνωρίζουν το τι γέλιο πέφτει από τους θεατές, όταν τους βλέπουν να αναλύουν με περισπούδαστο ύφος, αγωνίσματα όπως το run (στα αγγλικά λέγεται τρέξιμο).
Η Ελληνική σόουμπιζ του πέντε κρίκοι ένα τάλιρο, αποκαλύπτει επιτέλους τον πραγματικό της εαυτό, σε μια σειρά από σόου που κάνουν το πορνό της Αλεξανδράτου να φαίνεται αν μη τι άλλο τίμιο (και πιο κερδοφόρο). Ροβινσώνες Κρούσοι σε παράκρουση, με πλήρη αίσθηση της κάμερας που τους παρακολουθεί, προσπαθούν να προσποιηθούν φυσικότητα στις αντιδράσεις τους, την ώρα που η αγωνία τους για τη συνέχιση ύπαρξης τους στο χυλό του εγχώριου δανεικού σταριλικιού, είναι παραπάνω από εμφανής. Ένα στοκ απόλυτα αναλώσιμων ανθρώπων, που είναι ψυχοπαθολογικά εξαρτημένοι από τη δημοσιότητα, αποδεικνύοντας άθελά τους, πόσο έχει βεβηλωθεί η έννοια σταρ. Ανίκανοι να εκφραστούν, με ένα συντακτικό που ανήκει σε Νεάντερταλ, επιδεικνύουν τη σωματική τους ρώμη, σαν ζωντανά που τρώνε βρώμη, και βιώνουν από μόνη τους μια λάμψη που μοιάζει με ίκτερο. Επειδή στην ουσία είναι ανίκανοι να παράγουν κάτι ουσιαστικό, ο καθένας στον τομέα του, και επειδή ο κόσμος τους έχει ξεράσει, προσπαθούν με φανατική μανία, να αποδείξουν το πόσο καθημερινοί κι έτοιμοι για να αντιμετωπίσουν δυσκολίες άνθρωποι είναι, την ώρα που αν τους βάλεις σε ένα σούπερ μάρκετ να αγοράσουν μόνοι τους πράγματα, θα πάθουν κρίση πανικού.
Η πιτσιρικαρία ξετρελαίνεται μαζί τους, όχι όμως για τους λόγους που οι ίδιοι νομίζουν εφόσον το θέαμα είναι σαν να παρακολουθείς αυτιστικούς σε ρόλο σούπερ ήρωα. Για κανένα τετράμηνο μετά το τέλος του σόου, θα απασχολούν site που δεν έχουν με τι να γεμίσουν τις σελίδες τους και θα δώσουν και τρεις συνεντεύξεις. Και μετά, πίσω στην πραγματικότητα. Την ίδια πραγματικότητα, που αυτοί έχουν διαστρεβλώσει στο μυαλό τους, πιστεύοντας πως όλοι οι θεατές, κρέμονται από το ποδόνυχο τους την ώρα που σκαρφαλώνουν ένα φοίνικα. Επικίνδυνα ασυγκράτητη γελοιότητα από ένα θίασο κομπάρσων, που είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα προκειμένου να μάθεις το όνομά τους. Οι σκηνοθετημένα, στημένες, ρεαλιστικές σκηνές, δεν τους ενοχλούν. Έτσι έχουν μάθει ούτως ή άλλως να ζούνε τη ζωή τους. Απλά εδώ, κάνουν προπόνηση στο δάσος της Κοκκινοσκουφίτσας. Τρέφοντας το λύκο που θα τους φάει.
Ίσως όλο αυτό να είναι για καλό. Το φλερτ με τον πάτο, φέρνει κορεσμό κι εξαφανίζει από μόνο του ό,τι περιττό. Όλοι μας χρειαζόμαστε τη μυθολογία των σταρ, όπως πρέπει να είναι. Λαμπεροί και διάφανοι και μυστικοί. Όταν αποφασίζεις πως για να επιβιώσεις σαν σταρ, πρέπει να κρεμάσεις την κιλότα σου για να στεγνώσει, σε ένα εξωτικό δέντρο, με τον καμεραμάν να τραβάει κοντινά πλάνα, είναι η ώρα που πρέπει να συνειδητοποιήσεις, ότι το βρακί σου πουλάει περισσότερα από την προσωπικότητά σου.
Tάσος Θεοδωρόπουλος
Σχόλια για αυτό το άρθρο