“Τα καλύτερά μας χρόνια”: Πήγαμε στη συναυλία και θυμηθήκαμε τα ρομαντικά και χορευτικά πάρτι της νεολαίας

Στιγμές από τα θρυλικά πάρτι της δεκαετίας του ΄60 και των ΄70ς, ζήσαμε στη συναυλία στο Θέατρο Βράχων με τίτλο Τα καλύτερά μας χρόνια, που οργάνωσε η Chronos Art Productions.
Οι (Με σειρά εμφάνισης ) Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Λάκης Τζορντανέλλι, Γιώργος Πολυχρονιάδης, Κατερίνα Αδαμαντίδου, Δάκης, Ελπίδα και ο Πασχάλης κατάφεραν να σηκώσουν όρθιο το κοινό που τραγουδούσε και χόρευε για τέσσερις ώρες χωρίς σταματημό. Ένα κοινό όλων των ηλικιών που ήξερε απέξω κι ανακατωτά όλα τα τραγούδια των αγαπημένων τραγουδιστών. Τραγούδια που τα ακούμε για περισσότερο από 50 χρόνια και θα συνεχίσουμε να τα ακούμε …για πάντα. Δεν έχουν χάσει ούτε τη φρεσκάδα τους, είναι διαχρονικά, έχουν μελωδία και κυρίως, έχουν στίχους που δεν είναι ξεπέτα, απλά και μόνο για να γίνουν σουξέ της μίας σεζόν. Τα περισσότερα είναι δημιουργίες σπουδαίων συνθετών και σημαντικών στιχουργών, που με τη φωνή των παραπάνω τραγουδιστών, έγιναν αξεπέραστα.

ΣχετικάΆρθρα

Ο Γιώργος Πολυχρονιάδης, ο Λάκης Τζορντανέλλι, η Κατερίνα Αδαμαντίδου και ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς εμφανίστηκαν μαζί στη σκηνή και είπαν από το “Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη γη” και το “Κορίτσι του φίλου μου” μέχρι το “Μίλα μου” και τον “Τζέγκινς Χαν”. Έπαιξαν και γιάνγκα, ενώ ο κόσμος χόρευε παρέα όλοι μαζί, λες και είναι ο χορός της εποχής μας. Όπως γίνονταν στα πάρτι δηλαδή…

Σειρά είχε ο Δάκης. Τόσα Καλοκαίρια, Μαρίνα, Εκείνο το πρωί στην Κηφισιά, Κορίτσι στάσου, Αλαλούμ, Αυτό το καλοκαίρι, Μια σου λέξη, και άλλα πολυαγαπημένα τραγούδια, που ο Δάκης με την ερμηνεία του, μας τα ξανασυστήνει κάθε φορά, σαν να είναι ολοκαίνουργια. Αν αυτό δεν είναι προσωπική του επιτυχία, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Προσωπικά, όσες φορές τον έχω δει κι ακούσει, είναι καλύτερος από την προηγούμενη. Ανυπομονώ για την επόμενη

Όταν η Ελπίδα ανέβηκε στη σκηνή, ένας χαμός έγινε, η αλήθεια είναι. Αν σκεφτείς ότι η Ελπίδα έχει να εμφανιστεί σε μουσική σκηνή ή συναυλία από το 1995 -δηλαδή 21 χρόνια- ενώ τα τραγούδια της συνεχίζονται να ακούγονται και να αγαπιούνται (ο Σωκράτης και η Ντισκοτέκ ακούγονται non stop από το 1979) μπορείς να φανταστείς πώς αντέδρασε το κοινό της συναυλίας. Η Ελπίδα είπε όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, αλλά μας θύμισε και κάποια τραγούδια που είχαμε να τα ακούσουμε καιρό και τα ξαναγαπήσαμε. Ενώ στην αρχή είχε τρακ, πολύ σύντομα με τη φωνάρα της, τα ξεπέρασε όλα και εμείς δεν θέλαμε να σταματήσει να τραγουδά

Τη συναυλία έκλεισε ο ένας και μοναδικός Πασχάλης. Με την εμφάνισή του, ο κόσμος ούρλιαζε, όλοι σηκώθηκαν όρθιοι, πήγαν κοντά στη σκηνή και παραλίγο να ανεβούν και πάνω από τον ενθουσιασμό. Ο Πασχάλης γοητεύει και ξεσηκώνει τα πλήθη με τα τραγούδια του, όπως έκανε την εποχή των Ολύμπιανς, στα πρώτα του βήματα, και έφερε επανάσταση στη μοντέρνα -ποπ- μουσική, όπως έκανε τη δεκαετία του ΄70 που ήταν το απόλυτο είδωλο της νεολαίας της εποχής, όπως έκανε για δέκα χρόνια στο On the rocks και άλλαξε τον τρόπο της διασκέδασης στην τότε νυχτερινή Αθήνα. Ο Πασχάλης λοιπόν, με σύμμαχο την εμφάνιση Ντόριαν Γκρέι που έχει και την αναλλοίωτη φωνή του, πρόλαβε και τραγούδησε όσες πιο πολλές επιτυχίες -από τις αναρίθμητες που έχει-, έπαιξε κιθάρα, χόρεψε, αστειεύτηκε, ξαναχόρεψε, ξανάπαιξε κιθάρα, κι αν δεν ανέβαιναν στη σκηνή οι τραγουδιστές που είχαν προηγηθεί μαζί με τον παρουσιαστή της συναυλίας Νικό Βεντουράντο για να κλείσουν τη βραδιά, είμαι σίγουρος ότι ο Πασχάλης θα ήταν ακόμα εκεί και θα τραγουδούσε χωρίς να έχει φύγει ούτε ένας από τον κόσμο που τον άκουγε. Όπως δεν έχει φύγει κανείς θαυμαστής από το πλάι τους όλα αυτά τα χρόνια … τα καλύτερά τους και καλύτερά μας χρόνια!