Το Πιο Μικροσκοπικό Vintagάδικο Της Αθήνας!

Αν έχετε περάσει τελευταία από τη Λέκκα σίγουρα έχετε παρατηρήσει και αργότερα έχετε σταθεί μπροστά από μία μικρή βιτρίνα με κόκκινο περίγραμμα στον αριθμό 20. Εκεί ακριβώς, σε αυτό το petite μαγαζί – ατελιέ βρίσκεται όλο το καλλιτεχνικό βιός της Ματίνας Κουταλά εξού και το όνομα, το οποίο δεν αναγράφεται κάπου, “Matina Creations”. Η Ματίνα έχει καταφέρει να τροποποιήσει αυτά τα δέκα τετραγωνικά που της αναλογούν σε ένα από τα πιο φινετσάτα βιντατζάδικα της πόλης στο οποίο εμπερικλείει όλο της το μεράκι, την αγάπη της για δημιουργία και καθετί παλιό και σε αφήνει να το χαζεύεις πίσω από το τζάμι για ώρες. Όπως λέει και ένας φίλος της «Η Ματίνα έκανε το μαγαζί της όπως ακριβώς είναι και το σαλόνι της». Σκοπός της άλλωστε εξαρχής ήταν να έχει ένα δικό της ατελιέ, ένα χώρο δημιουργίας, όπως άλλωστε λειτουργεί και το σαλόνι του σπιτιού της. Εμείς απλά πιστεύουμε πως η Ματίνα είναι απλά η προσωποποίηση του μαγαζιού.

ΣχετικάΆρθρα

Στο «Matina creations» θα βρεις από παλιά έπιπλα μέχρι Γαλλικά ρούχα του ’70, αντικείμενα που όπως λέει και η ίδια «πρέπει να έχουν ένα χαρακτήρα να μην είναι αυτό που μας δίνουν το έτοιμο. Τα αντικείμενα έχουν τη δική τους προσωπικότητα και κουβαλάνε και μία ιστορία η οποία για μένα κάτι λέει». Αυτό που αγαπάει περισσότερο είναι η σύνθεση, η μεταποίηση, να βρίσκει την πρώτη ύλη από παλιατζίδικα, από υπόγεια παλαιοπωλεία, από γιαγιάδες που δεν τα θέλουν πια και να αφήνει πάνω το στίγμα της, το κάτι διαφορετικό. «Δεν με ενδιαφέρει αυτό που υπάρχει, με ενδιαφέρει αυτό που θα υπάρξει, κάποια αντιμόδα, κάτι να αλλάξει να μην είναι το έτοιμο το στημένο, να μην είναι αυτό που πρέπει».

Ξεκινώντας από την αρχή της καριέρας της όταν έφτιαχνε δαχτυλίδια από κουμπιά για το Belle Epoque μέχρι το πρώτο της αμπαζούρ φτάσαμε στο σήμερα ανάμεσα σε τόσες πανέμορφες, ιδιαίτερες και διαφορετικές μεταξύ τους δημιουργίες και ήταν αδύνατο να μην τη ρωτήσουμε πιο από όλα αυτά είναι το αγαπημένο της. «Δεν έχω κάποιο αγαπημένο αντικείμενο γιατί αν είχα και δενόμουν με αυτό δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά. Δεν δένομαι γιατί είναι όλα αγαπημένα. Δεν μπορείς να δεθείς και μετά να το πουλήσεις αν δεθείς μετά καταλήγεις να γίνεσαι συλλέκτης. Δυσκολεύεσαι να το διαθέσεις στο κοινό και η τέχνη είναι για το κοινό, αυτός είναι ο σκοπός της άλλωστε, να επικοινωνεί».

Εμπνέεται από τη Γαλλία ενώ μας είπε πως αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω θα πήγαινε σίγουρα και ανεπιστρεπτί εκεί τη δεκαετία του ’20 αγκαζέ με τον Τουλούζ Λοτρέκ. Αναρωτιέται ακόμη και εκείνη πως προέκυψε αυτή η αγάπη του κόσμου για το «παλιό», το ρετρό ενώ το βασίζει σε θέματα μόδας διαφοροποιώντας από αυτό το σύνολο τους καλλιτέχνες. Για εκείνη η αντίκα, το να χάνεται και να μπερδεύεται ανάμεσα σε παλαιοπωλεία και εποχές στην πλατεία Αβησσυνίας είναι ένα κάλεσμα ψυχής, μία έμπνευση.