Ποιο είναι το μυστικό που πήρε μαζί της η μικρή Αγγελική; Γιατί η οικογένεια προσπαθεί πεισματικά να την “ξεχάσει” και να συνεχίσει τη ζωή της; Αυτές τις απαντήσεις αναζητά η κοινωνική πρόνοια όταν τους επισκέπτεται στο πλήρως τακτοποιημένο τους σπίτι. Ο πατέρας έχει φροντίσει να μην λείπει τίποτα κι όλα να βρίσκονται στη θέση τους. Φαίνεται πως τίποτα δεν μπορεί να τους προδώσει. Ομως ο μικρότερος αδερφός της Αγγελικής θα δώσει άθελά του στοιχεία που σταδιακά θα θρυμματίσουν τον καλογυαλισμένο κόσμο της οικογένειας αναγκάζοντάς τους να έρθουν αντιμέτωποι με ό,τι τόσα χρόνια κρύβουν ή δεν αντέχουν να δουν. Ενας ένας θα λυγίσει, μέχρι που η βία θα δώσει και πάλι τη λύση κρατώντας την οικογένεια ενωμένη και το μυστικό ασφαλές.

«Τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί ένα παιδί στην απόφαση να μην θέλει πια να ζει; Και γιατί κανείς δεν γνώριζε την αλήθεια της; Η κοπέλα αυτή, σαν σύμβολο πολλών σημερινών παιδιών που αναγκάζονται να υποταχθούν στους κανόνες μιας σκληρής κοινωνίας χωρίς ελπίδα, έρχεται να ξεγυμνώσει και να αποκαλύψει κάθε μορφή δυνατής εκμετάλλευσης και χειρισμού που πραγματοποιείται σε ένα σύστημα που κάποιοι εξακολουθούν να το αποκαλούν ακόμη οικογένεια.», δήλωνε πριν λίγο καιρό στο Flix ο Αλέξανδρος Αβρανάς για το «Miss Violence» τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, μετά το «Without» του 2008, η οποία διεκδικεί φέτος το Χρυσό Λέοντα στο 70ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς μίλησε στο Flix αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής του «Miss Violence» στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 70ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας:

«Ασφαλώς και νιώθω μια πολύ μεγάλη χαρά, είναι σίγουρα μια επιβράβευση, ακόμη περισσότερο αφού για αρκετά χρόνια συνάντησα πολλές δυσκολίες στο να κάνω σινεμά, για μια σειρά από λόγους που είχαν να κάνουν με οτιδήποτε άλλο εκτός από τη θέληση μου.Κάθε συμμετοχή σε ένα φεστιβάλ είναι μια επιβράβευση για την ταινία σου και η συμμετοχή στο διαγωνιστικό της Βενετίας είναι μια επιβεβαίωση πως η ταινία βρίσκει τον δρόμο της. Είναι ακόμη πιο σημαντικό για μένα γιατί μετά από δυόμισι χρόνια απ΄όταν ξεκινήσαμε την περιπέτεια του “Miss Viοlence” κι έναν χρόνο απ όταν ολοκληρώσαμε τα γυρίσματα, δεν θα μπορούσα να φανταστώ μια καλύτερη πρεμιέρα από αυτή.

Νιώθω εξαιρετικά τυχερός και ικανοποιημένος, όχι μόνο για την επιλογή της ταινίας στη Βενετία, αλλά και για το ότι μπόρεσα να κάνω ακριβώς την ταινία που ήθελα δίχως κανέναν συμβιβασμό. Κάτι που οφείλετε σε έναν μεγάλο βαθμό και στον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο, έναν άνθρωπο που μου επένδυσε στο φιλμ έδωσε την δυνατότητα να κάνω το φιλμ δίχως να χρειαστεί να συμβιβαστώ, ή να μπλεχτώ σε κανενός είδους “δολοπλοκίες” ή “συναλλαγές”.

Το “Miss Violence” είναι μια πολύ ειλικρινής, καθαρή ταινία, δίχως καμία «υπεροπτική» διάθεση δίχως καμιά σοβαροφάνεια, καμιά από τις παγίδες στις οποίες συχνά πέφτουμε οι νέοι σκηνοθέτες. Εχει σαν στόχο να αφηγηθεί μια ιστορία και το κάνει όσο πιο άμεσα μπορεί.

Ναι είναι μια ιστορία που έχει να κάνει με την Ελλάδα του σήμερα, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να διαδραματίζεται παντού. Καταλαβαίνω ότι ίσως υπάρχει μια διάθεση κι εδώ κι έξω να διαβάζουμε σχεδόν οτιδήποτε ελληνικό σαν μια παραβολή για την κρίση, όμως ακόμη κι αν η κρίση είναι παρούσα σε δεύτερο πλάνο στο φιλμ, πρόκειται για μια κοινωνική, οικογενειακή κρίση που δεν έχει να κάνει τόσο με την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Αυτό που περιγράφει το φιλμ άλλωστε, δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι κάτι που υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, απλά σήμερα, υπό τις παρούσες συνθήκες η κοινωνία μας είναι περισσότερο έτοιμη αν όχι να το αντιμετωπίσει, τουλάχιστον να το κοιτάξει κατάματα.

Η συμμετοχή του «Miss Violence» στο διαγωνιστικό τμήμα της Βενετίας, συνεχίζει μια παράδοση που τα τελευταία χρόνια θέλει τη Μόστρα να δείχνει εμπιστοσύνη στο ελληνικό σινεμά, ξεκινώντας από το «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2004 και συνεχίζοντας με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην Αριάν Λαμπέντ για το «Attenberg» της Αθηνάς Τσαγγάρη το 2010 και το βραβείο σεναρίου για τις «Αλπεις» του Γιώργου Λάνθιμου το 2011

Πηγή Flix.gr