Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη!

Όπου και να στρέψει κανείς τη ματιά του, τη προσοχή του, θα δεί, θα ακούσει και θα διαβάσει ειδήσεις, ρεπορτάζ, γνώμες και εκπομπές που διαλαλούν την τρομοκρατία με διάφορες μορφές.

ΣχετικάΆρθρα

Νέοι φόροι, επιδρομή της εφορίας στα άδυτα των αδύτων, η χώρα παραπαίει και πτωχεύει (έχει ήδη πτωχεύσει), αυτοκτονίες, κατασχέσεις, κλείσιμο ιστορικών επιχειρήσεων, νέες απολύσεις, μαζική μετανάστευση νέων, προσθέστε τα δικά σας, η λίστα δεν έχει τελειωμό.
Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς και ανελέητα με παρόμοιες ρουκέτες.
Μήπως τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας γονατίσουν, να πλήξουν ανεπανόρθωτα το λαβωμένο ηθικό μας;
Με τον τρόπο τους είναι σα να δίνουν σε κάποιον πληγωμένο τη χαριστική βολή.
Σκοτώνουν την ψυχολογία που όπως γνωρίζουμε είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την αναστροφή του κακού κλίματος στην οικονομία. Χωρίς κάποια αισιοδοξία ούτε οι επενδύσεις, ούτε
η κατανάλωση θα ξεφύγουν από το τέλμα που τις έχει γονατίσει.
Κι όμως η καθημερινή ενημέρωση βρίθει από εκφράσεις όπως, «στη κόψη του ξυραφιού οι διαπραγμαυεύσεις για τη νέα δόση» (τόσες δόσεις έχουμε πάρει και το μόνο που έχουμε καταφέρει είναι να χρωστάμε περισσότερα και η ύφεση να βαθαίνει συνεχώς), «παραπαίει η κυβέρνηση», «κόλαση», «αυτοκτονίες», «συλλήψεις»,
«κούρεμα καταθέσεων», «στο σπίτι για διακοπές οι Έλληνες φέτος» και διάφορα άλλα παρεμφερή.
Τόσο πολύ πουλάει το αίμα πιά!

Θα σας πώ μιά μικρή ιστορία.

Ήταν κάποτε μιά χώρα που την κυβερνούσε ένας βασιλιάς. Ο βασιλιάς είχε ένα γυιό που ήταν πιά ένας νεαρός πρίγκηπας. Μιά μέρα πηγαίνει ο πρίγκηπας στον πατέρα του το βασιλιά και του λέει, «πατέρα, θέλω να κάνω μία μεγάλη περιοδεία στη χώρα μας, να συναντήσω όσο περισσότερους κατοίκους για να τη γνωρίσω καλά και να προετοιμαστώ να τη κυβερνήσω σαν κι εσένα».

Με χαρά άκουσε ο βασιλιάς τα λόγια του πρίγκηπα και συμφώνησε μαζί του. Σε λίγες μέρες, ο πρίγκηπας καβάλα στο άλογό του αποχαιρετάει τους γονείς του και ξεκινά την περιπλάνησή του.
Πέρασαν κάποιες εβδομάδες και ο πρίγκηπας συνεχίζει το ταξίδι του γνωρίζοντας τα διάφορα μέρη της πατρίδας του. Ένα σούρουπο, κουρασμένος από το ταξίδι και αναζητώντας ένα μέρος για να διανυκτερεύσει, βλέπει στο βάθος μία πανέμορφη κοιλάδα που τη διέσχιζε ένα ποτάμι, γεμάτη με λειβάδια και δένδρα και στη μιά άκρη της ένα μικρό χωριό. «Ωραία» σκέφθηκε, «εδώ σίγουρα θα βρώ ένα πανδοχείο με καλό φαγητό». Προχωράει λοιπόν και φθάνει στη πλατεία του χωριού. Όμως, τί βλέπει εκεί; Λίγοι χωρικοί στο φτωχικό ταβερνείο του χωριού, ρακένδυτοι, καχεκτικοί και μελαγχολικοί.

Αφού τους είπε ποιός είναι τους ρωτάει, «καλά, εσείς ζείτε σ’ έναν παράδεισο, έχετε ένα απο τους πιό εύφορους τόπους του βασιλείου και σας βλέπω να λιμοκτονείτε; πώς γίνεται αυτό; γιατί δεν καλλιεργείτε τη ευλογημένη γή σας;» «Ά…» του λέει ένας χωρικός, «εμείς προσπαθούμε συνεχώς να καλλιεργήσουμε τη γή μας, αλλά μόλις πλησιάζουμε τα χωράφια μας, βγαίνει απο μιά σπηλιά ένας δράκος τεράστιος που βγάζει φλόγες από το στόμα του και αναγκαστικά το βάζουμε στα πόδια, πως να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε έτσι; γι’ αυτό μας βλέπεις σ’ αυτά τα χάλια». «Αυτό είναι το πρόβλημά σας; λοιπόν αύριο το πρωί θα το τακτοποιήσω» τους λέει. Αυτοί χαμογέλασαν λίγο ειρωνικά και του προσέφεραν λίγο από το ταπεινό τους φαγητό.
Την άλλη μέρα το πρωί, φοράει ο πρίγκηπας το σπαθί του, ανεβαίνει στό άλογό του και ξεκινάει για να πάει στα χωράφια. Μόλις πλησιάζει, βλέπει στο βάθος μέσα από μιά σπηλιά ένα τεράστιο δράκο, με φοβερό στόμα και μυτερά δόντια μεγάλα σαν το σπαθί του, φωτιές και βροντές να ξεπηδούν από μέσα του.
Ο δράκος αρχίζει να έρχεται προς το μέρος του. Ο πρίγκηπας δεν πτοείται, συνεχίζει αργά αλλά σταθερά να προχωράει προς τον δράκο. Και τότε συμβαίνει το εξής, όσο πλησίαζε ο πρίγκηπας το δράκο τόσο ο δράκος μίκραινε, μικρότερος, μικρότερος ώσπου έφτασε δίπλα του. Κατεβαίνει ο πρίγκηπας από το άλογό του, παίρνει προσεκτικά το δράκο στη παλάμη του, φφφφουυυυ τον φυσάει μιά με το στόμα του και… πάει,
ο δράκος εξαφανίζεται.
Γυρίζει πίσω στο χωριό και οι χωριάτες έχουν στήσει γλέντι και χορό για να γιορτάσουν την απελευθέρωσή τους από τον χειρότερο φόβο τους.
Ήταν τόσο απλό.

Έτσι πρέπει κι εμείς να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία που εφαρμόζουν σε βάρος μας.
Να την ξεσκεπάζουμε και να την περιφρονούμε σε κάθε της έκφανση. Το θηρίο τους είναι πολύ συχνά χάρτινο.