ΤΩΡΑ |
Αποκλειστική συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο.
Είναι από τους καλλιτέχνες που δεν τους αρέσει να επαναπαύονται. Ίσα-ίσα. Κάθε χρόνο θα φροντίσει να κάνει πολλά και διαφορετικά «χτυπήματα» και ο ίδιος δεν παραπονιέται καθόλου. «Φέτος ίσως περισσότερο παρά ποτέ. Τουλάχιστον όπως προβλέπεται, γιατί δεν μπορώ, δεν θέλω και δεν πρέπει να ανακοινώσω κάποια πράγματα που είναι σημαντικά για εμένα, την καριέρα μου και ελπίζω να είναι για τον κόσμο», μου λέει στην αρχή της συζήτησης μας. Λίγο πριν ξεκινήσει τις πρόβες για μία νέα μουσικό-θεατρική παράσταση, ο Χάρης Ρώμας μιλά στο cosmopoliti για τα επαγγελματικά του σχέδια, για την «ταλαιπωρημένη» του σχέση με το Θεό –όπως τη χαρακτήρισε, αλλά και για την ευτυχία.
Και φέτος έχεις επιλέξει να κάνεις πολλά νέα «χτυπήματα».
Όπως είναι οι καιροί τα τελευταία χρόνια στον καλλιτεχνικό τομέα, υπάρχει μία ρευστότητα. Ειδικά όσοι είμαστε δημιουργοί, σχεδιάζουμε κάποια πράγματα που δεν γίνονται πάντα, δεν εγκρίνονται πάντα, δεν υπάρχουν τα λεφτά… Είμαι πολυσχιδής σαν προσωπικότητα και φύση, έχω συνηθίσει να σχεδιάζω αδιάκοπα επόμενα σχέδια και γίνονται άλλοτε με μία ελεγχόμενη ροή και άλλοτε πλακώνουν ανεξέλεγκτα όλα μαζί. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό που θέλουμε εμείς είναι μία δουλειά αγάπης και το ρεπό μου είναι αδιάφορο. Κάποιες πολύ λίγες στιγμές επιζητώ να αποκοπώ από τη δουλειά απόλυτα, αλλά κι αυτό είναι σχετικό. Σε αυτές τις μικρές περιόδους διακοπών, σκέφτομαι, παίρνω ερεθίσματα κι αρχίζω να κρατάω σημειώσεις για κάτι καινούριο.
«Αυτός που θα Έσωζε τον Κόσμο» και «Sex Revolution» λοιπόν…
Ετοιμάζουμε με μεγάλη αγωνία μία παράσταση για το Αγγέλων Βήμα. Λέγεται «Αυτός που θα Έσωζε Τον Κόσμο» όπου θα συνυπάρξω για πρώτη φορά στη σκηνή με τη Μυρτώ Αλικάκη, αλλά και δύο νεότερους-εξαιρετικούς ηθοποιούς, τον Βασίλη Μαργέτη και τον Βαγγέλη Δουκουτσέλη –όπου θα παίξουμε από δύο ρόλους ο καθένας, τελείως διαφορετικούς. Ο πήχης είναι πολύ υψηλά υποκριτικά, καθώς πρόκειται για ένα πολύ σκληρό έργο, βαθιά συναισθηματικό και μεταφυσικό. Πρέπει να αγγίξουμε όλα αυτά τα επίπεδα και γι’ αυτό προσπαθούμε και οι τέσσερις. Δεν μπορώ να προδιαγράψω το αποτέλεσμα, αλλά είναι ένα έργο που προσφέρεται για ρεσιτάλ τεσσάρων ηθοποιών.
Παράλληλα μ’ αυτό μου προέκυψε και ένα απρόσμενο γεγονός. Στην παράσταση «Sex Revolution» που παρουσιάζεται από πέρσι με μία ομάδα νεότερων ηθοποιών, παίζουν με κέφι και δεξιοτεχνία μία κωμωδία με ένα βαθύ, δεύτερο, επίπεδο επίσης. Όμως, ένας από τους πρωταγωνιστές της παράστασης, ο Στέφανος Λώλος, έπεσε από τη σκάλα, έσπασε το πόδι του, αλλά ευτυχώς είναι αναστρέψιμο. Για τις επόμενες μέρες, για να μην χαθεί η φόρα και η ροή της παράστασης, αποφάσισα να τον αντικαταστήσω. Μόνο εγώ ξέρω τον ρόλο, μιας και το έγραψα και το σκηνοθέτησα. Θα παίξω αμισθί και τα λεφτά που θα βγάλω θα τα δώσω στον συνάδελφο που έπαθε το ατύχημα.
Έχεις σκεφτεί να αφήσεις πίσω κάποια από τις άλλες «αρμοδιότητες» σου, ώστε να είσαι λίγο πιο ελεύθερος;
Δεν θέλω να παρεξηγήσουν κάποιοι, δεν είναι από την ακράτατη εγωπάθεια ενός ανθρώπου ότι μπορεί να τα κάνει όλα πολύ καλά. Είναι σίγουρα το θέλω μου να λειτουργώ και με τις τρεις ιδιότητες (συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης). Θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να ‘ναι πολυσχιδής και να εκφράζονται με διαφορετικούς τρόπους μέσα από την τέχνη τους και να κατακτούν διαφορετικές, συμπληρωματικές, τέχνες. Όμως δεν είναι απαραίτητο να το κάνω σε όλα τα έργα. Μου αρέσει να λειτουργώ σαν ένας άλλος αν θέλεις Woody Allen, χωρίς να σημαίνει ότι μπορώ να συγκριθώ με την ιδιοφυία του συγκεκριμένου καλλιτέχνη που τον θαυμάζω πολύ και είναι διαφορετικός από εμένα. Μου αρέσει ο τρόπος που χειρίζεται την καριέρα του. Με ενδιαφέρει να λειτουργώ με έναν τέτοιο τρόπο που με γεμίζει, με ολοκληρώνει. Δεν σου κρύβω ότι αν μου έδιναν ένα κείμενο που να μ’ αρέσει πολύ, με χαρά θα το έπαιζα. Επίσης, αν μου έκανε πρόταση ο Νίκος Μαστοράκης να με σκηνοθετήσει –π.χ. σου αναφέρω ένα όνομα ανθρώπου που θαυμάζω- με κλειστά μάτια θα πήγαινα στο Νίκο. Θα συμμετείχα με χαρά και σε δουλειές άλλων σκηνοθετών που θαυμάζω, μου ταιριάζουν και μπορώ να κατανοήσω τη γλώσσα που μιλούν. Κανένα πρόβλημα δεν θα είχα να δουλέψω με το Νίκο Καραθάνο, αν μου το πρότεινε. Είδα δύο-τρεις δουλειές που είναι πολύ λυτρωτικές για τους ηθοποιούς που συμμετέχουν. Θα έπρεπε να έχω μία πρόταση τέτοιου βεληνεκούς, που να το πιστεύω και να θεωρήσω θα λειτουργήσουμε σωστά μαζί για ένα καλό αποτέλεσμα.
Η ρευστότητα που «πρωταγωνιστεί» σε έχει ανησυχήσει;
Μ’ ανησυχεί τόσο-όσο. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να μπει σ’ αυτή την ανησυχία, δεδομένου ότι έχω την ενέργεια και τη δύναμη να σχεδιάζω συνεχώς διαφορετικά πράγματα. Απογοητεύομαι όταν κάτι δεν γίνεται τη στιγμή που θέλω να γίνει, γιατί το ετοιμάζω με κόπο, αλλά υπάρχει η άμυνα του επόμενου σχεδίου, οπότε κάτι θα γίνει. Γι’ αυτό είμαι πάντα σε πλήρη δραστηριότητα. Ξέρω ότι είναι ένα μέρος της δουλειάς μας. Κάποιοι είναι πιο τυχεροί –αν και δεν πιστεύω στην τύχη-, γιατί έχουν τη δυνατότητα να τελεσφεφορούν οι προτάσεις τους πιο εύκολα, σ’ άλλους δεν συμβαίνει με την ίδια συχνότητα και σ’ άλλους δυστυχώς δεν συμβαίνει καθόλου. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς και πρέπει να μάθεις να τη χειρίζεσαι. Προσπαθώ από τη δυσκαμψία να έχω ένα όφελος. Όσες φορές στη ζωή μου υπήρξε μία δυσκαμψία ή απογοήτευση, προσπάθησα να το κάνω Τέχνη για μία επόμενη στιγμή της καριέρας μου. Να γράψω ένα έργο…
Όπως η «Γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο» ή «Αυτός που θα Έσωζε Τον Κόσμο»;
Ας πούμε, ναι… Το «Αυτός που θα Έσωζε Τον Κόσμο» δεν το έγραψα σε εποχή δυσκαμψίας, αλλά ένιωσα την ανάγκη να το κάνω. Είχε να κάνει με τη σχέση μου με το Θεό, η οποία ήταν μία πολύ ταλαιπωρημένη σχέση πολλά χρόνια.
Με ποιά έννοια ήταν ταλαιπωρημένη;
Είχα αναρρωτηθεί πολύ, αυτό που αναρρωτιέται και το ίδιο το έργο: Αν υπάρχει Θεός. Πατροπαράδοτα είχα αποδεχτεί και την έννοια του Θεού ή την ύπαρξη του Χριστού, αλλά μεγαλώνοντας και περνώντας από διάφορες διαδικασίες άρχισα να το αμφισβητώ. Σκεφτόμουν την ανάγκη που έχει ο άνθρωπος να προστρέξει σε μία ανώτερη δύναμη και με ποιον τρόπο ο καθένας προσλαμβάνει την έννοια του Θεού και πως τη χειρίζεται. Αυτά τα ερωτήματα πριν καιρό άρχισαν να μ’ απασχολούν, μέχρι που γιγαντώθηκαν. Και όταν γιγαντώνονται τα προβλήματα-ερωτήματα, ο καλλιτέχνης οφείλει να τα διοχετεύσει ως Τέχνη στους θεατές τους και να μπορέσει να γίνει μία ανοιχτή συζήτηση.
Ως Χάρης, έχεις βρει απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά που θίγεις και μέσω του έργου;
Το έργο δεν δίνει σαφείς απαντήσεις γιατί είναι ένα λεπτό θέμα. Εγώ, ως Χάρης, θέλω να πιστεύω στο Θεό. Το έχω ανάγκη, πλέον!
Σε τι άλλο πιστεύεις;
Κοίταξε, πιστεύω στο ότι γεννιόμαστε αδύναμοι, αλλά με δυνατότητες και ικανότητες. Οφείλουμε τις αγενείς αδυναμίες μας να τις υπερκαλύψουμε δουλεύοντας πάνω στον εαυτό μας και φιλοσοφώντας αυτό το μεγάλο ταξίδι που λέγεται ζωή. Πιστεύω ότι έχουμε έρθει σ’ αυτή τη ζωή με τον προορισμό να φύγουμε καλύτεροι. Αυτός είναι ένας αδιάκοπος, αέναος αγώνας, τον οποίο οφείλω στον εαυτό μου να κάνω. Αυτό με κάνει ευτυχισμένο και γεμάτο. Ο αγώνας και μόνο. Παρόλο που έχουν υπάρξει πολλά πισωγυρίσματα και δεν πολλές στιγμές που ολιγώρησα και δεν απέδωσε αυτό το πράγμα έτσι όπως θα μπορούσε. Οι αδυναμίες ήταν μεγάλες και η ανθρώπινη φύση κρύβει πολλές παγίδες.
Έχεις μετανιώσει για τα πισωγυρίσματα;
Όχι, γιατί δεν έχω χρόνο να μετανιώσω. Βεβαίως κι έχω αναθεωρήσει, έχω δει κι έχω λυπηθεί για τις συγκεκριμένες συμπεριφορές ή αποφάσεις, αλλά από τη στιγμή που έχω τη δύναμη να κάνω αυτοκριτική και να ξανά αρχίσω από εκεί που έχει κοπεί το νήμα, να το δέσω και να συνεχίσω, θεωρώ ότι έτσι θα ‘πρεπε να γίνει. Σημασία έχει το τράβα μπρος. Να μην διακοπεί το νήμα δια παντώς.
Αισθάνεσαι ολοκληρωμένος σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο;
Όχι. Νομίζω τα επόμενα χρόνια θα ολοκληρωθώ. Αισθάνομαι ότι τώρα ήρθε η στιγμή να γνωρίσω μία μεγαλύτερη ολοκλήρωση. Για την ώρα είναι ατελής και η καριέρα μου και η ανθρώπινη μου υπόσταση. Νομίζω ότι τώρα έχει έρθει η στιγμή για να προχωρήσω με πιο γρήγορα βήματα προς τα εκεί που έχω στο μυαλό μου.
Αυτό σηματοδοτεί κάποια εκ νέου στροφή;
Αυτό σηματοδοτεί ότι πλέον η ψυχή μου είναι καθαρή και είναι έτοιμη να αποδεχτεί πολύ περισσότερα πράγματα.
Σου έχει λείψει η τηλεόραση αυτά τα δύο χρόνια απουσίας;
Πλέον, μου έχει λείψει! Έχω πολύπαθη σχέση με αυτό το μέσο, με έκανε γνωστό, μου απέφερε κάποια χρήματα, πλήρωσα το τίμημα της αναγνωσιμότητας, τη ρετσινιά του τηλεοπτικού star, πέρασε ο καιρός και τα πράγματα μπήκαν σε μία σειρά. Είμαι έτοιμος να επιστρέψω και μάλιστα με ένα πράγμα που είναι απενεχοποιημένη κωμωδία. Με το ταλέντο του επιτελείου των συνεργατών που θα δουλέψουμε μαζί, θα κάνει κι εμένα ευτυχισμένο, αλλά και τον κόσμο χαρούμενο. Έχω ανάγκη να το κάνω και νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να το κάνω! Ελπίζω το αποτέλεσμα να δικαιώσει το αποτέλεσμα.
Είναι έτοιμη η «Βαβέλ» για να βγει στους τηλεοπτικούς μας δέκτες;
Δεν μπορώ να μιλήσω για κάτι που δεν είναι στο χέρι μου, μέχρι να πάρει το τελικό πράσινο φως. Θεωρώ ότι έτσι δημιουργείτε πιθανόν και λάθος προσμονή σε κάποιους ή φθόνος σε κάποιους άλλους –που επίσης είναι ένα κακό συναίσθημα και γιατί να τους το κάνω αυτό. Ας γίνει τουλάχιστον, αν υπάρχει αληθινός λόγος για να γίνει.
Η γνώμη σου για την εικόνα της φετινής τηλεόρασης;
Η τηλεόραση είναι ένα ποσοτικό είδος που εκπέμπει 24ώρες το 24ωρο και ευτυχώς ή δυστυχώς πολλές ώρες απ’ αυτές καταναλώνονται με Χάρη Ρώμα και τις επαναλήψεις του, οι οποίες πάνε καλά. Αυτό πάει να πει ότι υπάρχει μία διαχρονικότητα και μ’ ευχαριστεί τελικά. Υπάρχει, όμως, και το κομμάτι που δεν μ’ ευχαριστεί (τυποποίηση κλπ). Πλέον βλέπω τη θετική μεριά του πράγματος, οπότε δεν έχω έντονη κριτική διάθεση πια σ’ αυτό το καθεστώς σε σχέση με μένα και τις επαναλήψεις μου.
Για να μπορέσω να κάνω τα τελευταία 5-6 χρόνια θέατρο και να δραστηριοποιηθώ ως θεατρικός συγγραφέας, βγάζοντας έναν άλλο λόγο που εγκλωβιζόταν, και λόγω ότι έγινα καθηγητής σε σχολή, αποκόπηκα λίγο από την εικόνα της τηλεόρασης. Όχι ότι δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά και με τρέιλερ μπορείς να καταλάβεις λίγο την εικόνα. Αποκόπηκα από την έντονη μάνια και είμαι ευτυχής γι’ αυτό. Και τώρα αν επανέλθω, επανέρχομαι όχι σαν τουρίστας, αλλά σαν guest star στο όλο τηλεοπτικό τοπίο. Θυμάμαι και βλέπω ακόμα ότι οι άνθρωποι που απασχολούνται, το μεγαλύτερο ποσοστό τους, είναι βυθισμένο όλο τους το είναι σε αυτή την τηλεοπτική εγωπάθεια και σ’ αυτές τις τηλεοπτικές κόντρες. Ακόμα υπάρχει η ανασφάλεια της τηλεθέασης –που γίνεται έως και μανία- και νομίζω ότι διαστρεβλώνονται οι προσωπικότητες μ’ αυτό τον τρόπο. Το είχα ζήσει παλαιότερα. Πάλι ήμουν λίγο τουρίστας σε αυτό, πάλι είχα αντιδράσει μέσα μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου, πλέον, σε αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής τηλεόρασης, αλλά ούτε και την τηλεόραση σαν αναπόσπαστο στοιχείο της προσωπικότητας μου. Έτσι η σχέση μου τώρα είναι πιο υγιής.
Έχεις βρει την πραγματική ευτυχία;
Δεν ξέρω αν υπάρχει απόλυτη ευτυχία. Ευτυχία για μένα είναι το κυνήγι της, αλλά όταν γίνεται πάνω στα σωστά βήματα. Θα έλεγα ότι είμαι πολλές ώρες της μέρας ευτυχής, αλλά θα μου ‘ταν αρκετές και πολλές ώρες τον μήνα, μην σου πω και τον χρόνο. Η ευτυχία δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που το κυνηγάς και το κατακτάς. Θέλει κόπο και διαρκή αγώνα, για να μην είναι μία πλασματική ευτυχία που ταυτίζεται μόνο με την οικονομική ευημερία, αλλά μία ουσιαστική ευτυχία που έχει να κάνει με το καταλάγιασμα μέσα σου των πραγμάτων που σ’ αφορούν για να φύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο πιο ήρεμος.
Η μητέρα του, μεγάλη αδυναμία του Χάρη
AYTOΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΣΩΖΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ -πρεμιέρα Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου
Σκηνοθεσία-Mουσική Επιμέλεια: Χάρης Ρώμας, Σκηνικά:Kατερίνα Χρήστου Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη, Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος, Παίζουν: Xάρης Ρώμας, Μυρτώ Αλικάκη, Βασίλης Μαργέτης,Βαγγέλης Δουκουτσέλης, Παραστάσεις: Τετάρτη & Σάββατο στίς 8μμ. Καί Κυριακή στίς 6μμ. Είσοδος: 12 ευρώ και 10 ευρώ μειωμένο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο