ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ παίρνει τις ευθύνες των λέξεων του, ακούγοντας tracks από το καινούργιο “αριστούργημα” όπως λένε οι φανατικοί της Madonna, που μόνο καινούργιο δεν είναι και κάνει αποδόμηση με το δικό του τρόπο.
Aν και προδίδω την ηλικία μου, ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που μεγάλωσαν με τη Μαντόνα. Αυτών που δεν τους ρωτάς “πόσο Μαϊων” είσαι αλλά πόσων άλμπουμ της Μαντόνα είσαι. Αυτών που μερικές φορές αισθάνονται αμήχανα, όπως κι εγώ όταν μια φορά, πριν μερικά χρόνια, μια ανηψιά μου πιτσιρίκα, μου είπε “μα Τάσο κι εγώ την ακούω τη Μαντόνα και μάλιστα από τα πολύ πρώτα τραγούδια της. Από το ”Frozen””. Eκεί είναι που σου έρχεται και το πρώτο σοκ, εφ’ όσον καταλαβαίνεις ότι έχουν περάσει δεκαετίες από το “Like a Virgin” και το “Lucky Star”.
Δεν ανήκω σε αυτούς που μένουν με ζώνη ασφαλείας στο παρελθόν και γκρινιάζουν σε οτιδήποτε καινούργιο. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι η Mαντόνα προσπαθεί τόσο πολύ να αποδείξει ότι ακόμα μπορεί να αφουγκραστεί το καινούργιο και καταφέρνει εντελώς το αντίθετο. Δικαιολογώντας πολλούς από τους επικριτές της οι οποίοι ποτέ δεν την θεώρησαν καλλιτέχνιδα αλλά επαγγελματία “killer” με άριστο ένστικτο, μανιακή φιλοδοξία και εργατικότητα. Ένα κοινωνικό, σχεδόν πανεπιστημιακό φαινόμενο απόλυτου pop icon με τρομερό ταλέντο στην επανεφεύρεση της εικόνας του και το αρτίστικο φλερτ με την πρόκληση, που ομολογουμένως άλλαξε σε πολλά επίπεδα τους όρους του παιχνιδιού, από τα video της μέχρι τις live εμφανίσεις της και εν γένει την κατασκευασμένη ή μη περσόνα της.
Όμως αρχίζω να νοιώθω ότι το παιχνίδι της τελείωσε γύρω στο 1998, με το “Ray of Light”, κορυφαία ίσως στιγμή της καριέρας της όχι τυχαία με παραγωγό τον Ουίλιαμ Όρμπιτ. Το “Music” (2000) νομίζω ότι πλέον το βαριέμαι. Το “Αmerican Life” (2003) με κύριο παραγωγό τον Μιργουάι είναι ένα από τα προσωπικά μου πιο αγαπημένα (και οργισμένα) της καριέρας της κι επίσης ένα από τα πιο αποτυχημένα της μιλώντας για φράγκα. Το “Confessions on a Dance Floor” (2005) την επανέχρισε μέσα από το καθαρά χορευτικό concept του, βασίλισσα της πίστας, χωρίς αυτό να δικαιώνει όλο το cd και το “Hard Candy” το 2008, ήταν από τις μεγάλες απογοητεύσεις της ζωής μου. Όσο για το πολυαναμενόμενο “MDNA” του 2012, είναι το πρώτο της cd που δεν αγόρασα ποτέ αλλά το άκουσα σε “κατέβασμα”. Δύο φορές.
Και το “MDNA” νομίζω πως έχει μεγάλη σχέση με το επερχόμενο “Rebel Heart” της που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη. Όσον αφορά τη φιλοδοξία του, την άψογη ηχητικά παραγωγή του αλλά και την πλαστική, χωρίς πάθος λογική εντυπωσιασμού του. Κάτι που μπορώ να το πω, εφ’ όσον η ίδια η Μαντζ επέτρεψε προκαταβολικά την ψηφιακή κυκλοφορία στο itunes έξι τραγουδιών από το cd γιατί όπως έχει ξανασυμβεί με δουλειές της, ένα μεγάλο μέρος από το άλμπουμ είχε ήδη διαρρεύσει στο internet. Η ίδια δήλωσε πως αυτά τα τραγούδια δεν είναι ακόμα στην τελική τους μορφή αλλά αποτελούν ένα “χριστουγεννιάτικο δώρο” από την ίδια απέναντι στους θαυμαστές της. Είμαι εγώ ο κακός και ο καχύποπτος αν όλο αυτό μου φαίνεται ένα ακόμα διαφημιστικό κόλπο από αυτά που ξέρει να χειρίζεται τόσο καλά;
Όχι τυχαία, για την “Επαναστάτρια Καρδιά” (σκέψου το αυτό σε ελληνικό cd σαν τίτλο, μόνο ο Σφακιανάκης θα μπορούσε να το κάνει) όπως ονομάζεται το 13ο στουντιακό άλμπουμ της καριέρας της, η ίδια και οι συνεργάτες της έκαναν προκαταβολικά ό,τι μπορούσαν για να δημιουργήσουν ντόρο, μέσα από τον ανέξοδο χώρο των “social media”. Mε ένα εξώφυλλο που παρουσιάζει το πρόσωπο της ίδιας (ρετουσαρισμένη- εννοείται, στο φουλ -εννοείται) τυλιγμένο με μαύρα καλώδια. Επεξήγηση: Μισή δόση από τα παλιά σαδομαζοχιστικά της κόλπα κι άλλη μια μισή τύπου προσωπικό – πολιτικό μανιφέστο απέναντι στην καταπίεση.
Το ανώδυνο πολιτικό μανιφέστο που εδώ και χρόνια είναι πανταχού παρών στην καριέρα της εφ’ όσον πουλάει και της προσδίδει το προφίλ της pop ακτιβίστριας, ενισχύθηκε από μια φωτογραφική καμπάνια στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης στα οποία παρουσίαζε γνωστές προσωπικότητες και μαχητές της ελευθερίας όπως Μάρτιν Λούθερ Κινγκ “φωτοσοποιημένες” με το ίδιο ακριβώς καλώδιο. Και φυσικά με αναρτήσεις για το φονικό μακελειό στη Γαλλία. Πραγματική συνειδητοποίηση; Μπορεί. Αν αυτό συνάδει με παραμορφωτικές πλαστικές στο πρόσωπο και ένα οριστιχό χάσιμο της αθωότητας του “True Blue”, και το φινάλε της συνεργασίας της εδώ και χρόνια με τον Πάτρικ Λέοναρντ, τον άνθρωπο που της έγραψε όλες σχεδόν τις μελωδίες για αυτά τα ιδιοφυή “φτηνά” και υπέροχα μελωδικά παλιά χορευτικά ποπάκια της που όλοι λατρέψαμε.
Όμως η Μαντζ πλέον δεν περνάει καλά κι αυτό είναι ολοφάνερο. Δεν περνάει καλά επειδή δεν πίστευε ποτέ της ότι θα γεράσει, δεν περνάει καλά επειδή τα λεφτά της δεν τα βγάζει πια από τα cd της που ζήτημα είναι αν βγάζουν δύο single το κάθε ένα. Τα λεφτά της τα βγάζει και με το παραπάνω, αλλά μόνο με τα live της. Με τη μουσειακή δημόσια έκθεση της περσόνας της που Δόξα τω Θεώ στη σκηνή ακόμα καλά κρατεί. Μολονότι όπως έλεγε και η πόρνη Ανουσάκη στη Δέσπω Διαμαντίδου τραβώντας την περούκα της στα “Kόκκινα Φανάρια”: “Tέλειωσε η εποχή σου μαντάμ Παρί”. Και μαζί της τέλειωσε και η υπέροχη, αγαπημένη τσαχπινιά σου Μαντζ που πλέον μοιάζει με σεμεδάκι γιατί είμαστε φουλ από κοριτσάκια που σε μιμούνται καλύτερα από ότι μιμείσαι εσύ τον εαυτό σου!
Αν για το 13ο άλμπουμ της Μαντόνα είναι το προορισμένο για πρώτο single, “Living for Love” που μόλις άκουσα, τότε τα ΚΑΠΗ απέκτησαν το πρώτο dance hit αποκλειστικά για γέροντες. Όχι ότι τα υπόλοιπα κομμάτια που κυκλοφόρησε στο itunes είναι κάτι συγκλονιστικό. Έχουν μια υπερλουσάτη παραγωγή δια χειρός Diplo, Kaney West και άλλων που στα clubs και ειδικά σε remix μπορεί να σκίσουν, έχουν λούστρο και μελωδία αλλά στον πυρήνα τους, συναισθηματικά είναι άδεια και στο στήσιμο τους, copy paste πολλών άλλων. Ειδικά όταν το “Επαναστάτρια Καρδιά” μετατρέπεται πάλι σε κάτι αφόρητα αυτοαναφορικό με τίτλους και στίχους τραγουδιών όπως “Σκύλα που δεν απολογείται” και “Σκύλα είμαι η Μαντόνα” (σόρι Μαντονάκι…κι εδώ σε έχει προλάβει η Μπρίτνεϊ).
Και πόσες φορές μωρή θα μας τραγουδήσεις “πρόκειται να αντέξω;” H εφορία σε κυνηγάει; Mε τη φωνή σου ολοφάνερα επεξαργασμένη ψηφιακά και όλο το βάρος να πέφτει στην παραγωγή. Που ξαναλέω, είναι πρώτης τάξης. Με όλες τις πιθανότητες και τα ανάλογα remix να σε απογειώσουν στο dance floor μέχρι να εξαργυρώσεις το επόμενο live tour σου.
Αλλά έτσι είναι αυτά. Όταν το gay κοινό σου σε έχει αδειάσει επειδή το άδειασες πρώτη εσύ περνώντας από την Καβάλα στην Καμπάλα, το μόνο που σου μένει είναι να απευθυνθείς σε πρόωρα γερασμένα πιτσιρίκια και straight βλαχοαμερικανάκια του τελειωμένου mainstream που νομίζουν ότι το ξεπλυμένο r n’ b είναι τεχνολογική ανακάλυψη, να ανακατέψεις διάφορα παρακλάδια του στο πιο τριπαρισμένο όπως swag, trap και dubstep, που υπάρχουν εδώ και χρόνια και να τα πουλήσεις σαν πρωτοπορία (ενώ πριν μια δεκαετία ανακάλυπτες μόνη σου και ξεζούμιζες τις νέες τάσεις) μοιάζοντας πλέον σαν τη σφουγγαρίστρα της Ριάνα.
To χειρότερο από όλα είναι πως αφού τα ακούσω δέκα φορές λόγω της ερωτικής μου σχέσης από τα παιδικά μου χρόνια μαζί της, είμαι ικανός να πείσω τον εαυτό μου ότι έκανα λάθος, να κάνω κωλοτούμπα και να σε αποθεώσω. Σκέτη πρέζα αυτές οι σχέσεις με τα ποπ είδωλα της εφηβείας σου. Kάτι το μελωδικό σου “Ghostown” που με φέρνει στα παλιά μου μαζί σου, κάτι τα ξεπλυμένα αλλά όμορφα γκόσπελ στο αξιοθρήνητο “Living for Love” κάτι η ανάγκη μου να έχω ένα ακόμα cd σου. Τι σόι κριτική θα γράψω όταν το κυλοφορήσεις ολόκληρο; Θα είμαι πάλι παρασυρμένος από το μύθο σου που εσύ η ίδια δεν τον συντηρείς; Ή θα αρχίσουν να μου αρέσουν η Κέιτι Πέρι και η Μάιλι Σάιρους; (μπλιαχ).
ΥΓ.: Πάντως το προοριζόμενο για πρώτο σου single είναι “κοιμήθηκα αγάπη μου μέσα στα γλυκά νερά, κι από τη βαρεμάρα μου έβγαλα φτερά. Μπας και σηκωθώ να χορέψω”.
ΥΓ2: Η Κάιλι πλέον μολονότι και τα δικά της τελευταία cd είναι για το Μοναστηράκι το κάνει πιο διασκεδαστικά από σένα.
ΥΓ3: Η Μιλέν Φαρμέρ που πάντα την είχες είδωλο και την αντέγραφες, γερνάει καλύτερα από σένα. Κι έχει και κολλητό το Moby.
YΓ4:Επειδή ακούω και ξανακούω τα τραγούδια, τα νέα tracks της Μαντόνα τα έγραψαν οι Stavento με φωνητικά της Bανδή;
Σχόλια για αυτό το άρθρο