ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ ολοκληρώνει την τριλογία των «50 αποχρώσεων του Γκρι» φορώντας μπουρνούζι από την λαϊκή.
Από την αρχή της όλης υπόθεσης με τις «50 αποχρώσεις του Γκρι» είχα μια δύσπνοια. Κατάφερα να διαβάσω διαγώνια τα βιβλία, ρίχνοντας τρελό γέλιο. Στην κινηματογραφική τους μεταφορά, έριξα τρελό χασμούρητο. Βγάζω το καπέλο μου εφ’ όσον η μπίζνα είναι μπίζνα, στην Ε.Λ. Τζέιμς που κατάφερε να συνδυάσει το Άρλεκιν με μια δόση πυγοραπίσματος (χαστουκάκια στον κώλο) και να κάνει υπερσουξέ. Μια αγνή παρθένα, η Αναστάζια Στιλ (ποιο γελοίο όνομα δεν υπάρχει, είναι κάτι σαν Τασούλα Ατσαλένια) πιάνει δουλειά στον δισεκατομμυριούχο Τζέιμς Γκρέι, μετά γκομενίζουν, η Αναστάζια καταλαβαίνει ότι κάτι πάει στραβά, όταν ανακαλύπτει το κόκκινο δωμάτιό του, γεμάτο από πολύ κλασάτα σαδομαζό αξεσουάρ, υποκύπτει, μετά αρνείται, μετά ξανά υποκύπτει μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας, που οι δυο τους παντρεύονται, ταξιδεύουν σε εξωτικά μέρη, η Αναστάζια γκαστρώνεται, και εφιάλτες από το παρελθόν απειλούν την λουσάτη καθημερινότητά τους, από την οποία εννοείται ότι δεν λείπει το πυγοράπισμα, σε συνδυασμό όμως μιας οικογενειακής εστίας αγάπης.
Η Ε.Λ. Τζέιμς, είναι πανέξυπνη. Δεν αφορίζει την ας πούμε μικροαστικά διαστροφή του σφάξε με πασά μου να αγιάσω, αλλά την καθιστά παιχνιδακι μέσα στα πλαίσια μιας οικογένειας, που έχει λεφτά να αγοράσουν μέχρι και τις Άλπεις. Έχοντας προσωπικά περάσει από τη φάση του BDSM, με απολαυστικές και κακές στιγμές, διακρίνω μια απάτη ιλουστρασιόν εξιδανίκευσης μιας πολύ περίπλοκης σχέσεων ανθρώπων, που εδώ δικαιολογείται μόνο από το λουξ περιβάλλον. Οι διάλογοι είναι εντελώς γελοίοι και η προσπάθεια της Ε.Λ.Τζέιμς να δώσει ψυχολογικό τραυματικό υπόβαθρο στα πάθη του Γκρέι, είναι έκθεση του δημοτικού. Το ζητούμενο είναι ένα kinky ρομάντζο με ζώνες ασφαλείας, που μπροστά του οι θρυλικές «9μιση εβδομάδες», μοιάζουν με σκληρό πορνό. Στο τελευταίο μέρος της τριλογίας, προκύπτουν και κάποια θριλερικά στοιχεία στην υγειά της κουτσής να γιάνει το πόδι της, που αποδεικνύουν την ασυνέπεια των δημιουργών σε αυτό που θέλουν να πούνε. Eίναι τελικά το σαδομαζό καλό ή κακό και με ποια βάση ηθικής το κρίνεις αυτό; Είναι καλό μόνο αν είσαι ζάπλουτος με ψυχολογικά τραύματα και μπορείς να το κάνεις σε υπερλουσάτα διαμερίσματα; Δηλαδή το θρυλικό «Ψωνιστήρι» του Φρίντκιν με τον Αλ Πατσίνο στην αντίπερα όχθη, σου δείχνει πως μπορεί όλο αυτό να εξελιχθεί σε φονικό. Το Χόλιγουντ έχει μια μοναδική ικανότητα να παίζει με το σεξουαλικό περιθώριο βάζοντάς του όριο. Δες για παράδειγμα το «Βασικό Ένστικτο». Όμως όταν τολμάει να ακουμπήσει πιο περίεργες περιοχές, τα χάνει εντελώς και τα κάνει σαλάτα.
Η τριλογία της Ε.Λ. Τζέιμς έτυχε χαρούμενης αποδοχής από κάποιους που είδαν να δικαιολογείται το ακραίο σεξ μέσα από μια φεμινιστική (χασμουριέμαι) οπτική. Στην ουσία δεν δικαιολογείται αλλά απολογείται. Με ένα πολύ ωραίο πλουσιοπάρουχο στήσιμο στο υπόβαθρο. Η σεξουαλική επιθυμία είναι πολύ πιο πολύπλοκη και ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ο Γκρέι έχει 50 αποχρώσεις. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα κακογραμμένο σαν βιβλίο ρομάντζο που απολογείται και όχι δικαιολογεί, τις παράλληλες σεξουαλικές συμπεριφορές. Το στήσιμο του είναι σαν το σπιτάκι της Μπάρμπι με λίγες χειροπέδες και μαστίγια μέσα, παριζιάνικης κολεξιόν. Η συμπεριφορά του Γκρέι δικαιολογείται με μερικά τουλάχιστον αστεια, τραύματα του παρελθόντος του, η δε Αναστάζια, ζαλίζεται από τον κόσμο του υπερπλούσιου και μια το δίνει μια δεν το δίνει. Για την ερωτική χημεία απέναντι στην Ντακότα Τζόνσον και τον Τζέιμι Ντόρμαν που πρωταγωνιστούν στην κινηματογραφική μεταφορά, δεν έχω τι να πω, είναι σαν δυο παγώνια που τους έπιασε ψώρα η ουρά. Χαρακτηριστικό του υποκριτικού της υπόθεσης, είναι πως η Ε.Λ.Τζέιμς κυκλοφόρησε και τέταρτο βιβλίο, που λέγεται «Γκρέι» και ξαναλέει την ίδια ιστορία από την οπτική γωνία του ήρωα.
Η δική μου σαδομαζό φάση, εξελίχθηκε σε σκοτεινά υπόγεια μπαρ του Βερολίνου. Κι από την εμπειρία μου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί η συγγραφέας και οι δημιουργοί της ταινίας να πλασάρουν ως λουστραρισμένο σεξ φάντασι. Όλο το πακέτο μοιάζει με μια μικροαστικη δικαιολόγηση αυτών που οι νοικοκυραίοι ονομάζουν φυσιολογικό ώστε να έχουν το άλλοθι αν τους πιάσουν τα ντουζένια και ρίξουν κανένα χαστούκι την ώρα του πηδήματος, να λένε, «μα το είδαμε και σε ταινία». Η προσωπική σου ανακάλυψη της σεξουαλικότητας σου απέχει πολύ από τις «50 αποχρώσεις» και θέλει τόλμη και θάρρος. Αυτό που σου παρέχει η συγκεκριμένη τριλογία είναι ένα εύκολο άλλοθι για να μασκαρέψεις τους σκοτεινούς σου πόθους σε καρναβάλι με φόντο εξωτικές μπανιέρες.
Δεν είναι αναγκαίο το να μην θες κάτι τέτοιο, δεν είναι θανάσιμο αμάρτημα το να θες. Αρκεί να ξέρεις πως το φόντο στο οποίο θα το κάνεις, αν το κάνεις, δεν έχει καμία σχέση με σαπουνόπερα. Είναι απλά μια σκληρή στην επιφάνεια της, διαφορετικού τύπου ερωτική όπερα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο