ΤΩΡΑ |
Είναι περίοδοι που μου έρχεται να γράφω συνέχεια, είναι άλλες πάλι που δε θα ήθελα να γράψω τίποτα. Το κακό με τη δουλειά που έκανα και συνεχίζω να κάνω είναι πως δεν μπορώ να “εξαφανιστώ”. Εκεί στις επάλξεις, να δίνεις report κάθε εβδομάδα για το τι κάνεις διαμέσου άλλων. Βάλε και ένα χάλια ίντερνετ και αποτελειώνεσαι από κέφι για σερφάρισμα, πόσο μάλλον, γράψιμο. Έχουμε και τα κινητά όπου όλοι είμαστε μονίμως on line δείχνοντας πόσο ωραία περνάμε στους άλλους και παρακολουθώντας οι άλλοι τι κάνουν. Και εκεί η δουλειά που κάνουμε ορισμένοι, δε μας αφήνει να αφήσουμε τα social media. Φορτιστές στις τσέπες πάντα μαζί με τα κλειδιά. Έχεις followers άρα υπάρχεις. Χτίζεις ένα προφίλ και φτιάχνεις το δικό σου φαν κλαμπ που σχολιάζει ανάλογα με το πόσο θάρρος του δίνεις. Διαγωνισμός κούλνες και εξυπνάδας. Ενίοτε και ωραία κανονικά σχόλια.
Προχθές έτρωγα στο συγκλονιστικό ταβερνάκι της Φωκού- ακόμα κανένας δε συναγωνίζεται το Χρόνη στο ψήσιμο. Δίπλα μου παρατηρούσα μία παρέα ξένων που συζητούσαν με ακατάσχετα κλισέ αλλά χαρούμενοι και θετικοί. Παραδίπλα ένα ζευγάρι έλληνες, όπου η κοπέλλα προσπαθούσε να είναι ευχάριστη και το αγόρι ήταν συνέχεια στο κινητό. Εβγαζε φωτογραφίες και τις έστελνε σε κάποιον- κάποια άλλη. Αυτό που ζούσε δεν ήταν αρκετό. Προφανώς θα διατηρεί δυο-τρεις σχέσεις στο facebook όπου λανσάρεται ως ροκ σταρ της κακομοιριάς. Στα εστιατόρια, στις παραλίες όλοι κοιτάνε το κινητό- είμαι κι εγώ πολλές φορές ένας από αυτούς αν και έχω ελαφρυντικό λόγω δουλειάς. Ζεστή επικοινωνία εξ αποστάσεως – κρύα από κοντά. Το “μωρό μου” πάει κι έρχεται σα λιωμένη – κολλημένη τσίχλα. Όλο νάζι και χότνες. Σχέσεις υπερφίαλες, εύκολη πρόσβαση στους πάντες, επαγγελματίες πέφτουλες και τεχνητές σεξοβόμβες που ζουν μέσα από τα “σόσιαλμύδια” το δικό τους όνειρο που άλλοτε θα ήταν ένα εξώφυλλο στο Νitro που τώρα κοροϊδεύουν. Απώτερος σκοπός για οποιαδήποτε ιντερνετική σεξοβόμβα και μη, ας μην κοροϊδευόμαστε…ο γάμος. Όπως και για τα τότε τσοντομοντέλα-ηθοποιούς των εξωφύλλων. Μερικά πράγματα στη ψυχοσύνθεση δεν αλλάζουν για αυτό οι περισσότερες γυρνάνε μόνες τους και αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχουν άντρες. Ποιοί άντρες;
Ψώνια εναλλακτικά και μη, πουλάνε πνεύμα και έξυπνες ατάκες ενώ έχουν αναγάγει την τρασαδούρα σε τέχνη. Κακομαθημένοι άνθρωποι που στην ουσία είναι μόνοι τους και θα παραμείνουν. Αρκετοί κοροϊδεύουν τη Μύκονο. Τη βρίζουν ασύστολα λες και φταίει αυτή για τη μιζέρια τους. Στη Μύκονο είμαι τώρα και κυνηγάμε κουνούπια – λεφούσι μιλάμε πρωί βράδυ σαν τις πληγές του Φαραώ. Αναμένουμε μποφόρ και Άννα Βίσση. Σε αυτό το νησί αν έχεις νεύρα αυτά εντείνονται , αν είσαι χαρούμενος είσαι χαρουμενότερος και όλα με ένα μαγικό τρόπο βγαίνουν στην επιφάνεια, κάτι σαν τα ξεκαθαρίσματα της Πανσελήνου που ξεβράζει τα πάντα.
Εδώ έχω ζήσει τις πιο ευτυχισμένες και τις πιο χάλια διακοπές μου. Πάνω και ακόμα πιο πάνω ενταντανέ από χαρούμενες στιγμές..
Είναι από τις σπάνιες φορές που έχω και τα δύο παιδιά μου μαζί – μεγάλη ευτυχία- γιατί ο Νίκος λείπει καιρό στο εξωτερικό. Ο Αλεξ έχει έρθει με βαριά καρδιά από το Πήλιο και μας βγάζει φωτογραφίες ασταμάτητα. Εδώ στη Μύκονο συναντιόμαστε χωρίς ραντεβού πραγματικά καλοί φίλοι 30 ετών και πάνω. 30 χρόνια φιλίας , όχι ζωής γιατί αυτά τα έχουμε ξεπεράσει προ πολλού και μεταξύ μας όπως είχε πει και η Ρένα Βλαχοπούλου μετά τα 30 – άντε 40 είμαστε όλοι συνομίληκοι. Και πριν σχολιάσεις ηλικίες καλό είναι να πας να κοιτάξεις τη δική σου μούρη στον καθρέφτη και να σκεφτείς πως είσαι και πως θα είσαι κάποτε. Οι καλοί άνθρωποι δε γερνάνε και ειδικά μια γενιά που έζησε πραγματικές σχέσεις, ωραίες εποχές και που όταν συναντιέται δε χαζεύει το κινητό αλλά μιλάει και λέει τα πάντα, σαν session σε ψυχολόγο. Να μην πω για την Άννα που κλείνει 40 χρόνια καριέρας και έρχεται να τραγουδήσει στις 26 Ιουλίου στο Jackie O με κέφι 20χρονης.
Με το Γιώργο Αστρά είμαστε κολλητοί από τα 15. Εχει ζήσει καρέ καρέ τα πάντα στη ζωή μου και ακόμα βγαίνουμε και γελάμε με το ίδιο κέφι. Ο,τι κενό έχει από τη ζωή μου – που συναγωνίζεται τα τούρκικα σήριαλ – του κάνω ένα γρήγορο update κι εκείνος το ίδιο. Με το Βασίλη Ζούλια μετρούσαμε χρόνια γνωριμίας από το μαγαζί του Billy Bo στο Κολωνάκι – τα t shirts με τα σπίρτα και τους Ινδιάνους έφευγαν σα ζεστά ψωμάκια. Ξαναγιορτάσαμε εδώ τα γενέθλιά του – 3 μέρες στη σειρά. Καρκινάκι..
Έχουμε και το Μάκη Γαζή που εδώ έχει αναλάβει εστιατόρια και συναυλίες και όλοι του μιλάνε στα αγγλικά γιατί φέρνει και σε Σκανδιναβό. Χθες κάναμε συνάντηση κορυφής στο Phos και μετά βόλτα στην πόλη όπου φωτογραφίζαμε κακόγουστες βιτρίνες.
Υπερφωτισμένα τα σοκάκια και φέτος αλλά τι να κάνουμε. Η κακογουστιά είναι από τα σημεία των καιρών. Τα άγρια έδιωξαν προ πολλού τα ήμερα και η ζωή συνεχίζεται. Προς το παρόν περιμένουμε τη Λυδία Βενιέρη να κάνει το καθιερωμένο παρεϊστικο πάρτυ μας το Σάββατο στον πύργο της Άνω Μεράς..
Σχόλια για αυτό το άρθρο