ΤΩΡΑ |
To East Side Gallery είναι ένα διεθνές μνημείο για την ελευθερία. Αποτελείται από 1.3 χιλιόμετρα του Βερολινέζικου Τείχους που γκρεμίστηκε το 1989 για που από το 1961 αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια της ιστορίας τους. Πάνω σε αυτό το κομμάτι που άφησαν, στη Muhlenstrasse, δίπλα στο ποτάμι, 105 έργα καλλιτεχνών από όλον τον κόσμο ζωγραφίστηκαν πάνω στο ανατολικό κομμάτι το 1990 και αποτελούν τη μεγαλύτερη έκθεση σε ανοιχτό χώρο – και σε διάρκεια- σε όλον τον κόσμο. Σε συνδυασμό με τη βαριά ιστορία της πόλης τα έργα βγάζουν έντονα αυτή την ανάγκη για ένωση, ελευθερία, μία ευφορία και μία τεράστια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και πραγματική αλλαγή.
Επειδή ανά καιρούς οι τοιχογραφίες βανδαλίστηκαν και ξανακαθαρίστηκαν – έχει γίνει χαμός με το αυτό το θέμα και τους καλλιτέχνες και δείτε την περιπέτεια- πριν, ενδιάμεσα και τώρα του θρυλικού έργου του ιστορικού παθιασμένου φιλιού μεταξύ του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ Λεονίντ Μπρέζνιεφ και του ομολόγου του Έριχ Χόνεκερ από τη Λαική Δημοκρατία της Γερμανίας, τον Ιούνιο του 1979..
όπου ο Ντμίτρι Βρούμπελ εκθέτει με τίτλο: “Θεέ μου! Βοήθησέ με να επιβιώσω μέσα σ΄αυτήν τη θανάσιμη αγάπη”…
Το 1991 και μετά κάτω αφού βανδαλίστηκε και ξανακαθαρίστηκε από τον Ντιμίτρι Βρούμπελ. Αρκετοί καλλιτέχνες, κάτοικοι και τουρίστες συμμετείχαν στον καθαρισμό των τοιχογραφιών που κοσμούν το μήκους 1.3 χιλιομέτρων τμήμα του Τείχους του Βερολίνου.
Τώρα..
….μπροστά μπήκαν πια κάγκελα. Όμως οτιδήποτε χαλάει πάντα φτιάχνει στο Βερολίνο. Είναι η πόλη που ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της. Ενα τεράστιο εργοτάξιο που πραγματικά ενώ νιώθεις τον πόνο που πέρασε σε κάθε της γωνία την ίδια στιγμή νιώθεις και αυτή την υπέρτατη ανάγκη των ανθρώπων για επιδιόρθωση, αναζωογόνηση και αστική αναγέννηση.
Aπό τη δυτική πρώην πλευρά μπορείς να περπατήσεις και να χαζέψεις τα γκραφίτι – όπως κάναμε με τη φίλη μου τη Χρυσέτα.. και βλέπετε και το πολυτελές κτίριο σκάνδαλο που το 2013 ήταν αιτία καταστροφής ενός κομματιού της γκαλερί..
ΥΓ: Στο Βερολίνο, τόσο η αστική σύνθεση όσο και ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά στην προσπάθεια αναβάθμισης της πόλης. Μετά την κατεδάφιση του τείχους, το 1989, και την ανακήρυξη της πόλης σε πρωτεύουσα της Γερμανίας, ακολούθησε μια σειρά από παρεμβάσεις σε υποβαθμισμένες περιοχές κοντά στο τείχος. Η γερμανική νομοθεσία προβλέπει ένα ρυθμιστικό της πόλης και στη συνέχεια δημιουργούνται Ειδικοί Οικοδομικοί Κανονισμοί, τα πολεοδομικά σχέδια, είτε σε κλίμακα οικοδομικού τετραγώνου, είτε ευρύτερης περιοχής. Ο επανασχεδιασμός του χώρου ήταν προϊόν διεθνών διαγωνισμών, με συμμετοχή πολυεθνικών εταιρειών, σε συνεργασία με μεγάλα ονόματα αρχιτεκτόνων πολεοδόμων.
Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι έχει γίνει πια κοινή πεποίθηση ότι η ανάπλαση, ανεξάρτητα από τους στόχους της, δεν είναι δυνατόν να αναλαμβάνεται αποκλειστικά από το Δημόσιο, αλλά ένα μέρος των επιχειρήσεών της εκχωρείται στους δήμους, οι οποίοι συνεργάζονται με τον ιδιωτικό τομέα ή αναθέτουν σε αυτόν τα έργα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο