Kριτική: Oι λόγοι που πρέπει να σπεύσετε στην “Όπερα της πεντάρας”

Eίναι πάρα πολλοί οι λόγοι που πρέπει να ανηφορήσετε (ή κατηφορήσετε) τη Βουκουρεστίου και να βγάλετε εισητήρια για την Όπερα της Πεντάρας. Το αριστουργηματικό και πιο επίκαιρο από ποτέ θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ μόλις ανέβηκε στο Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Ο Χουβαρδάς είναι τους μετρημένους στα δάχτυλα σκηνοθέτες με τόσο ολοκληρωμένη πρόταση σε κάθε δουλειά που υπογράφει. Κραταέι τις υποσχέσεις του, γι’αυτό και σε όλες τις δουλειές του πρωταγωνιστής είναι πάντα το θεατρικό Ήθος.

ΣχετικάΆρθρα

Η εικόνα που αντίκρυσα κοιτώντας τη σκηνή μου έδωσε την αίσθηση οτι το καθαρά ψυχρό εξπρεσιονιστικά φουτουριστικό σκηνικό με πήγαινε μπρος πίσω στον χρόνο. Με μια αισθητική που παρέπεμπε στην αριστουργηματική ταινία «Μητρόπολη» του Fritz Lang, η Εύα Μανιδάκη έχει δημιουργήσει ένα τόπο δράσης όλων αυτών των αντιφατικών χαρακτήρων που απαρτίζουν μια «κοινωνία» παρακράτους μικρών και μεγάλων νόμιμων ή παράνομων αφεντικών, γεμάτη επαγγελματίες ζητιάνους και πόρνες προς εκμετάλευση. Η εικόνα όλων των ηρώων μοιάζει να έχει ξεπηδήξει από τις ταινίες του Peter Greenaway και του Wes Anderson, που για άλλη μια φορά κατάφερε να δημιουργήσει με επιτυχία η Ιωάννα Τσάμη.

Το υπέροχα καλλιτεχνικά στημένο «θέαμα» που δημιουργείται στη σκηνή του Παλλάς υπό την ζωντανή μουσική υπόκρουση της ορχήστρας του Θοδωρή Οικονόμου είναι μεγαλειώδες από όλες τις απόψεις μιας και το θέμα του είναι η αέναη και ανελέητη εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο και η θεοποίηση του χρήματος το οποίο κυριαρχεί στις ανθρώπινες σχέσεις. Θύτης και θύμα μαζί στο ίδιο σώμα, και όλο αυτό να θυμίζει την απόλυτη έκπτωση που ζούμε σήμερα στο τόπο μας, μετά μουσικής Κουρτ Βάιλ, όμως με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό που πάντα χαρακτήριζε τον μοναδικά σπουδαίο Μπρεχτ. Υπέροχη η δουλειά του Γιώργου Δεπάστα στη μετάφραση.

Ο θίασος:

Εθνική Ελλάδος united… O Χουβαρδάς ξέρει να επιλέγει τους πλέον κατάλληλους για τις παραστάσεις του. Ίσως από τους ελάχιστους σκηνοθέτες στον ελληνικό χώρο που το ψάχνει τόσο πολύ. O Mακχήθ του Χρήστου Λούλη είχε την αρρενωπή νωχελικότητα της επιτομής του λαμόγιου και η εξαιρετικά δουλεμένη φωνή του ζωντάνεψε για άλλη μια φορά τον Μπρεχτικό ήρωα. Το ζεύγος του κυρίου και της κυρίας Πήτσαμ ήταν η εξίσωση της τελειότητας με τις ερμηνείες του Άγγελου Παπαδημητρίου και της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη σε άμεμπτη οικονομία. Η αποκάλυψη για μένα ήταν η Νάντια Κοντογεώργη ως Πόλλυ Πήτσαμ. Με συγκίνησε με τον λυρικό δυναμισμό της φωνής της και τη δυνότητα της ερμηνευτικής μεταστροφής της όπως και η εξίσου αποκαλυπτικά ταλαντούχα Κίκα Γεωργίου ως Λούση Μπράουν . Μεγαλύτερη έκπληξη η παρακμιακή σαγηνευτικά θηλυκή εικόνα της Λυδίας Φωτοπούλου ως Τζένη. Συγκρεκριμένα της είπα πως είχα να εντυπωσιαστώ τόσο με την μεταμόρφωση μιας γυναίκας στη σκηνή από την εποχή που η Ράνια Οικονομίδου είχε παίξει την μοιραία στον «Εύρο Απέναντι». Καταχάρηκε γιατί αγαπάει και αυτή πολύ τη σπουδαία Ράνια. Τι να πρωτοπώ για τον κομπέρ κο Μπράουν του Νίκου Καραθάνου; Tην ερμηνευτική του δυνότητα και τη συναισθηματική του οξυδέρκεια; Και πόσο σπουδαία ήταν η κίνηση τους! Όλων. H σημειολογία της γλώσσας του σώματος τους σε όλη την διάρκεια της παράστασης σε παρέπεμπαν σε αποχρώσεις ήθους από την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (η μεταβατική κυβέρνηση μέχρι να ανέβουν οι Ναζί στην εξουσία) μέχρι στις μέρες μας. Όλοι οι δεύτεροι ρόλοι είχαν συνέπεια με την πρωταγωνιστική ομάδα και εξαιρετική οικονομία φωνής και κίνησης.

Από τις παραστάσεις που υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι για να σπεύσεις να τη δεις – σου αρέσει δεν σου αρέσει το είδος. Τρέξτε αμέσως..