Ο Γιάννης Βούρος δε θέλει να χάνει ούτε στα φιλικά!

.

Bασίζεται πάντα στις δικές του δυνάμεις και στις δικές του αποφάσεις. Δεν μπορεί να ζητήσει τίποτα, ούτε ένα ποτήρι νερό. Ο Γιάννης Βούρος είναι ότι φαίνεται…Καλός, κακός, θυμωμένος, χαρούμενος, παρεξηγημένος, ζηλιάρης, ερωτευμένος, μοναχικός, κοινωνικός, με το χιούμορ πάντα απαραίτητο στοιχείο στη ζωή του. Οι φίλοι του λένε πως είναι καλός πατέρας, τίμιος,  δίκαιος και εξαιρετικά φιλάνθρωπος. Ξεπερνάει τις δυσκολίες με το μόττο “κι αυτό θα περάσει’, σκέφτεται  χωρίς σταματημό, καμαρώνει για τα παιδιά του, μάλλον απεχθάνεται το γάμο και συνεχίζει να ονειρεύεται. Πιστεύει ότι η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του και ίσως έτσι, αυτά που ονειρεύεται, γίνουν πραγματικότητα.

Απαντά στο αλφαβητικό ερωτηματολόγιο του Cosmopoliti.com και μετά τη δικαίωσή του από το ΚΘΒΕ και το τέλος του επιτυχημένου “Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού”, ετοιμάζει  περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με το δυνατό έργο του Αλέξανδρου Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος» και την Τάνια Τρύπη στο πλευρό του.

Αδικία: στάση ζωής που με βγάζει από τα ρούχα μου. Από τη στιγμή που θα νιώσω ότι αδικούμαι ή αδικείται ανυπεράσπιστος άνθρωπος, χάνω τον έλεγχο της υπεράσπισης σε σημείο που να χάνω και το δίκιο μου.

Βασίζομαι: πάντα σε μένα, στις δικές μου δυνάμεις, στις δικές μου απόψεις, στις δικές μου θέσεις άσχετα αν προκειμένου να πάρω μια μεγάλη απόφαση θα ακούσω και γνώμες τρίτων. Έτσι δεν θα έχω να ψάξω και κανέναν για ένα λανθασμένο χειρισμό.

Γάμος: η χειρότερη δοκιμασία του Θεού προς τον άνθρωπο.

Διαζύγιο: πολιτισμένο και βελούδινο ή εκδικητικό και καταστροφικό. Εξαρτάται από την παιδεία, την καλλιέργεια, το μορφωτικό επίπεδο και την αξιοπρέπεια των συμβαλλομένων.

Επιστρέφω: τώρα που μεγαλώνω αισθάνομαι όλο και πιο πολύ, όλο και πιο συχνά την ανάγκη να επιστρέψω στα παιδικά μου χρόνια, στη δροσερή αυλή του πατρικού μου σπιτιού με τις μυρωδιές από το αγιόκλημα και το γιασεμί.

Ζητάω: το μεγάλο μου κόμπλεξ. Μπορεί να εξαρτάται η ζωή μου από ένα απλό τηλεφώνημα που πρέπει να κάνω στις τρεις τα ξημερώματα σε κάποιον. Δεν θα το κάνω για να μην ενοχλήσω. Προτιμώ να λιώσω στα πατώματα παρά να ζητήσω έστω ένα ποτήρι νερό.

Ήττα: δεν θέλω να χάνω ούτε στα φιλικά. Μα και τι πολύτιμη  εμπειρία καθώς ό,τι έχω μάθει στη ζωή μου το έμαθα μέσα από τις ήττες μου.

Θυσιάζω: έχω θυσιάσει πολλά, ίσως και μια άλλη πορεία στη ζωή μου, στο βωμό της ανάληψης ευθυνών ακόμα και για αυτές που δεν μου αναλογούσαν. Θυσιάζοντας όμως, έμαθα την υπέρτατη αξία του αλτρουϊσμού και της γενναιοδωρίας.

Ιλιάδα: και Οδύσσεια μαζί όλη μου η ζωή μέχρι σήμερα. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ γιατί οι λεπτομέρειες θα χαρακτηρίσουν τη συνέντευξη μελό.

Καμαρώνω: Για τα παιδιά μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να επισκέπτομαι τους χώρους που κινούνται τα παιδιά μου και να μου δίνουν συγχαρητήρια για την αγωγή, την ευγένεια, την ανατροφή και τον επαγγελματισμό τους.

Λεφτά: δεν με απασχόλησαν ποτέ. Είτε έχω, είτε δεν έχω, συμπεριφέρομαι το ίδιο. Δεν με αφόρουσε, ούτε επεδίωξα να γίνω πλούσιος και φυσικά δεν έγινα, επενδύοντας τα πάντα σε θεατρικές παραγωγές και όχι σε ακίνητα, σκάφη ή αυτοκίνητα. Είναι φορές που μένω από βενζίνη και δεν έχω ούτε πέντε ευρώ.

Μαϊμού: όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ φαίνεται ο κώλος της. Ισχύει για πολλές περιπτώσεις και για πολλούς, ειδικά τελευταία, στη χώρα μας.

Νιάτα: ονειροπόλα , ρομαντικά, ανυπόμονα, επαναστατημένα, ερωτευμένα, προδομένα, παθιασμένα, ανυποψίαστα, εκδικητικά, αψύκορα, θυμωμένα αλλά…νιάτα. Πόσο ζηλεύω!

Ξαναγεννιέμαι: ξεκινώ την κάθε μέρα μου με το μόττο της Μοντ “Κι αυτό θα περάσει“. Ό,τι κι αν έχει συμβεί το προηγούμενο εικοσιτετράωρο (καλό ή κακό) με αφήνει παγερά αδιάφορο. Η επόμενη μέρα μου είναι μια καινούργια, άγνωστη αλλά συνάμα γοητευτική γνωριμία με αυτό το θείο δώρο που λέγεται ζωή.

Όνειρα: η μοίρα κάθε ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του. Όνειρα έκανα και κάνω πολλά. Ο χαρακτήρας μου δεν μου επέτρεψε -και δεν υπάρχει χρόνος προκειμένου να διορθώσω κάτι και να μου επιτρέψει να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα

Παιδιά: η πιο σημαντική, ανεκτίμητη, λατρεμένη, υπεύθυνη, αγχωτική, εκρηκτική, επαναστατική, υπέροχη εμπειρία της ζωής τα παιδιά.

Ρόλος: δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι ρόλοι. Υπάρχουν σημαντικοί και ασήμαντοι ηθοποιοί. Ποτέ δεν προγραμμάτισα και δεν σχεδίασα συνάντηση με μεγάλους ρόλους. Από το τότε που πρωτοπάτησα σανίδι μέχρι και σήμερα η ψυχοφθόρα αγωνία μου αφορά στο αν θα μπορέσω να ανταποκριθώ επάξια ακόμα και σε ένα μικρό πέρασμα στη σκηνή.

Σκέφτομαι: σκέφτομαι, σκέφτομαι….δεν ησυχάζει το μυαλό μου, δεν υπάρχει δευτερόλεπτο στη διάρκεια της ημέρας που οι σκέψεις για οτιδήποτε αφορά τη ζωή γενικά, να με αφήνουν ήσυχο. Καταντάει βασανιστικό αλλά τώρα πια είναι αργά να μάθω να αδειάζω το κεφάλι μου από άχρηστες -σε μεγάλη αναλογία- σκέψεις.

Τέλος: αντικειμενικά και σύμφωνα με το μέσο προσδόκιμο όριο ζωής βλέπω πια τους τίτλους τέλους της ” ταινίας μου” .  Αναμενόμενο, λογικό, μοιραίο. Τον τρόπο της “εξόδου” δεν ξέρω κι όταν θα το βιώνω θα είναι αργά για να το κατατάξω στις εμπειρίες της ζωής μου.

Ύβρις: βιώνω ταπεινά και στωικά την αλλαγή της καθημερινότητάς μου και του βιοτικού μου επιπέδου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της δυσπραγίας της χώρας. Οποιαδήποτε άλλη σκέψη και αγανάκτηση για την απωλεσθείσα ευμάρεια από τη στιγμή που είμαι υγιής, αποτελεί ύβρις με την έννοια της αρχαίας τραγωδίας.

Φαίνομαι: αυτό που είμαι. Καλός, κακός, θυμωμένος, χαρούμενος, παρεξηγημένος, ζηλιάρης, ερωτευμένος, μοναχικός, κοινωνικός, γοητευμένος, πλούσιος, πάμφτωχος… Σιχαίνομαι τα δήθεν και τις παραπλανητικές βιτρίνες. Να με αγαπήσεις γι’ αυτό που είμαι κι όχι γι ‘αυτό που νομίζεις ότι είμαι.

Χιούμορ: το βασικό μου εργαλείο προκειμένου να ανταπεξέλθω σε όλες τις δύσκολες -και δεν ήταν λίγες-καταστάσεις που έχω βιώσει. Το αντικλείδι μου με το οποίο έχω ανοίξει όλες τις πόρτες του “πάμε παρακάτω”.

Ψαρεύω: το όνειρο μου για τα γεράματα. Να τα φέρει έτσι η ζωή ώστε να απολαύσω επιτέλους γλυκές ώρες σε ένα ήσυχο σπιτάκι σε μια ερημική παραλία, διαβάζοντας και ψαρεύοντας

Ω γλυκύ μου έαρ: παρά την απόσταση που διατηρώ από την επίσημη εκκλησία, στο άκουσμα αυτού του τροπάριου βουρκώνω. Υπάρχει άλλωστε μια κρυφή σχέση μου με τη συγκεκριμένη μελωδία που δεν αποκαλύπτω, γιατί θα χαθεί η θετική ενέργεια αυτής της επαφής μου με το μυστήριο.

Ο Γιάννης Βούρος το φετινό καλοκαίρι, θα γίνει Κουτρούλης, στην κωμωδία Του Κουτρούλη ο γάμος, η οποία θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα, κάνοντας πρεμιέρα στις 27 Ιουνίου 2016 στο Θέατρο Μελίνα Μερκούρη στο Βύρωνα

Κάτω με τα παιδιά του και από παλαιότερες παραστάσεις.