ΤΩΡΑ |
Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι ένας σπουδαίος δημιουργός της χαράς, ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που κάνει τη ζωή να χαμογελά! Είναι από εκείνες τις σπάνιες ξεχωριστές προσωπικότητες που δεν περιορίζονται στα στενά όρια μιας καλλιτεχνικής ιδιότητας, αλλά κατορθώνουν να μετατρέψουν την ίδια τους την ύπαρξη σε μία αδιάκοπη γιορτή δημιουργίας ανθρωπιάς, ελευθερίας και χαράς. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλά μέσα του τη μουσική, το τραγούδι, το χιούμορ, τον αυτοσχεδιασμό, την παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και εκείνη την ακαταμάχητη, σχεδόν παιδική διάθεση να ανακαλύπτει κάθε στιγμή την ομορφιά της ζωής. Ένας καλλιτέχνης με πληθωρική ιδιοσυγκρασία, αστείρευτη ενέργεια και μια σπάνια ικανότητα να μεταμορφώνει την καθημερινότητα σε σκηνή, την παρέα σε παράσταση, τη συζήτηση σε ένα μικρό θεατρικό γεγονός και το χαμόγελο σε πολύτιμο δώρο που προσφέρει απλόχερα στους ανθρώπους. Δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που προκαλεί το γέλιο. Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει την αξία του γέλιου. Κατανοεί τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη για αποφόρτιση, επικοινωνία, ψυχική ανάταση και συναισθηματική ανάσα. Αντιλαμβάνεται ότι σε έναν κόσμο που συχνά γίνεται σκληρός, απαιτητικός και αφόρητα σοβαροφανής, το χιούμορ μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη ελευθερίας ως αντίσταση στην ασχήμια, ως γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους και ως υπενθύμιση ότι η ζωή, παρά τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της, εξακολουθεί να τη ζούμε με γενναιοδωρία και ανοιχτή καρδιά. Το γέλιο, μέσα από τη δική του καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία ,δεν είναι μία επαφή επιφανειακή διασκέδαση, ούτε ένα εύκολο τέχνασμα εντυπωσιασμού. Είναι ένας τρόπος να πλησιάζει τον άνθρωπο, να αποκαλύπτει τις αδυναμίες του, να φωτίζει τις αντιφάσεις του, να σχολιάζει τις παραξενιές του και, τελικά, να τον συμφιλιώνει με την ίδια του την ανθρώπινη φύση. Ο ίδιος είναι πραγματικά ένας άνθρωπος έξω καρδιά! Η χαρά της ζωής μοιάζει να αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του χαρακτήρα του, μια εσωτερική δύναμη που εκδηλώνεται αυθόρμητα αβίαστα και μεταδοτικά. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπορούν να γίνουν το επίκεντρο μιας παρέας, όχι επειδή το επιδιώκουν επιδεικτικά, αλλά επειδή διαθέτουν εκείνη τη σπάνια φυσική ακτινοβολία που συγκεντρώνει γύρω της τους άλλους. Με τον λόγο του, τις εκφράσεις του, τις χειρονομίες του, τις απρόβλεπτες συνδέσεις των ιδεών του και τη χαρακτηριστική του ευρηματικότητα δημιουργεί εικόνες, ιστορίες, μικρές σκηνές και απροσδόκητες στιγμές ευφορίας. Εντός και εκτός θεάτρου, ο Γιάννης Ζουγανέλης έχει την ικανότητα να κινητοποιεί τη φαντασία, να δημιουργεί μία ατμόσφαιρα οικειότητας και να προσδίδει στη συνεργασία τον χαρακτήρα μιας ζωντανής απρόβλεπτης περιπέτειας. Γιατί η δημιουργικότητα, όταν συνοδεύεται από αληθινή επικοινωνία δεν παράγει μόνο έργα- παράγει σχέσεις, αναμνήσεις, συγκινήσεις και εκείνες τις πολύτιμες στιγμές που κάνουν την ανθρώπινη επαφή να αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο. Ο Γιάννης Ζουγανέλης δεν είναι μονοδιάστατος διασκεδαστής, ούτε ένας καλλιτέχνης που αρκείται στην ευκολία της αναγνώρισης. Είναι ένας δημιουργός που έχει διασχίσει διαφορετικά πεδία έκφρασης, αναζητώντας κάθε φορά νέους τρόπους να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Μουσικός, ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδοποιός, ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική και που αντιμετωπίζει τη δημιουργία ως μία διαρκή διαδικασία ανακάλυψης, οικοδόμησης και ανανέωσης. Μοιάζει να μεταφέρει αυτή την πολυεπίπεδη αντίληψη σε κάθε πεδίο της δραστηριότητάς του: να αναζητά τη συνοχή μέσα στην ποικιλία, τη ζωντάνια μέσα στη μορφή, την ελευθερία μέσα στη δομή. Να μην εγκλωβίζεται σε όσα ήδη γνωρίζει, αλλά να συνεχίζει να πειραματίζεται, να αμφισβητεί και να προχωρά…. Γιατί ένας καλλιτέχνης δεν κρίνεται αποκλειστικά από όσα δημιουργεί, αλλά και από το κατά πόσο η ίδια η δημιουργία του μπορεί να εμπνεύσει τους άλλους, να ανακαλύψουν το δικό τους δρόμο. Με την ακατάπαυστη διάθεσή του για έκφραση, με την ευρηματικότητα και την ενεργητικότητά του, υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι μία παθητική αναμονή των γεγονότων. Είναι συμμετοχή, περιέργεια, πνευματική κινητικότητα, φαντασία και τόλμη. Και όταν περνά στο θέατρο, η πολύπλευρη προσωπικότητά του αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Η σκηνή είναι ένας χώρος όπου ο λόγος, το σώμα, η μουσικότητα, ο ρυθμός, η κίνηση και η ανθρώπινη συμπεριφορά συναντώνται σε μία σύνθετη δημιουργική πράξη. Ήταν ο πρώτος που έκανε stand up comedy, καθώς ο ίδιος δηλώνει, στην Ελλάδα! Το χιούμορ του Γιάννη Ζουγανέλη δεν είναι απλώς μία δεξιότητα, είναι ένας ολόκληρος τρόπος θέασης του κόσμου! Σήμερα, αυτή η δημιουργική του ανησυχία τον οδηγεί στη σκηνοθεσία της παράστασης ”Λευκές νύχτες ενός κλόουν” στο θέατρο Μαβίλη. Η παράσταση, βασισμένη στις ΄΄Λευκές νύχτες” του Ντοστογιέφσκι και διασκευασμένη συγγραφικά και αριστοτεχνικά από τον Βασίλη Κατσικονούρη, φέρνει κοντά δύο διαφορετικές αλλά γόνιμες συνομιλούσες, περιοχές της θεατρικής έκφρασης: την λογοτεχνική ευαισθησία ενός κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα και τον ιδιαίτερο κόσμο του κλόουν, μιας μορφής που μπορεί να συνδυάζει την αθωότητα με την πίκρα, το γέλιο με τη μοναξιά και την εξωτερική ευθυμία με την εσωτερική ευαλωτότητα. Η επιλογή αυτή του έργου παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όταν η φιγούρα του κλόουν συναντά το σύμπαν του Ντοστογιέφσκι, το κωμικό αποκτά τη δυνατότητα να συνομιλήσει με το υπαρξιακό, το τρυφερό με το μελαγχολικό και η σκηνική ευρηματικότητα με την ανθρώπινη αγωνία. Οι ”Λευκές νύχτες” αποτελούν ένα έργο βαθιάς ευαισθησίας, ένα λογοτεχνικό τοπίο όπου η μοναχικότητα, το όνειρο, η ελπίδα και η επιθυμία για αγάπη αποκτούν σχεδόν ποιητική διάσταση. Η μεταφορά αυτής της συναισθηματικής ύλης σε μία παράσταση που ενσωματώνει την εικόνα του κλόουν, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πεδίο σκηνικής αναζήτησης. Ο Γιάννης Ζουγανέλης έχει δηλώσει ότι θεωρεί τον Βασίλη Κατσικονούρη έναν από τους μεγάλους συγγραφείς που συνεχίζουν την παράδοση του θεάτρου. Η εκτίμηση αυτή αποκαλύπτει τη σημασία που αποδίδει στη συγγραφική δημιουργία και στη συνέχεια της θεατρικής τέχνης. Το θέατρο δεν είναι ένας χώρος που υπάρχει αποκομμένος από την ιστορία του, ούτε μια τέχνη που ανανεώνεται διαγράφοντας όσα προηγήθηκαν… Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που κληρονομεί, μετασχηματίζει, αμφισβητεί και επαναδιατυπώνει. Ο συγγραφέας που συμβάλλει σε αυτή τη διαδρομή- όπως ο Βασίλης Κατσικονούρης- προσφέρει υλικό για νέες αναγνώσεις, νέες σκηνικές προσεγγίσεις και νέες συναντήσεις με το κοινό. Η πολυδιάστατη καλλιτεχνική εμπειρία του Γιάννη Ζουγανέλη, του προσφέρει διαφορετικά εργαλεία για αυτή την αναζήτηση, καθώς η μουσική, η υποκριτική, ο ρυθμός, η εικόνα και η αίσθηση του κωμικού αποτελούν στοιχεία που μπορούν να μιλήσουν δημιουργικά μέσα στη θεατρική σύνθεση. Η παραγωγή είναι της Μαρίας Παπαλάμπρου. Πρωταγωνιστούν η ίδια και ο Γιάννης Στεφόπουλος, καθώς και ο Ευθύμης Γεωργόπουλος. Ωστόσο, όσο σημαντική και αν είναι η δημόσια καλλιτεχνική του ταυτότητα, ο Γιάννης Ζουγανέλης μιλά με ιδιαίτερη τρυφερότητα για την προσωπική του ζωή και τους ανθρώπους που αποτελούν τον πυρήνα της. Η αναφορά του στην κόρη του, την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, την οποία θεωρεί την καλύτερη δημιουργία του, και μία προσωπικότητα άξια θαυμασμού, αποκαλύπτει μια διάθεση, μια διάσταση που υπερβαίνει κάθε καλλιτεχνική επιτυχία! Με τη δική της αυτόνομη καλλιτεχνική διαδρομή και τη δική της προσωπικότητα αποτελεί για εκείνον πηγή υπερηφάνειας και θαυμασμού! Με ανάλογη τρυφερότητα αναφέρεται και στη σύζυγό του, την Ισιδώρα Σιδέρη, την οποία περιγράφει ως έναν άνθρωπο που συνεχώς ανθίζει, ως ένα κορίτσι που δεν παλιμπαιδίζει. Πρόκειται για μία διατύπωση που κρύβει μέσα της μία πολύ όμορφη αντίληψη για τον άνθρωπο και τον χρόνο… Η φράση του ότι ”φως είναι η Ελλάδα η ίδια” εκφράζει μία βαθιά συναισθηματική σχέση με τον τόπο, την ιστορία και την πολιτισμική του κληρονομιά. Το φως της δεν βρίσκεται μόνο στη γεωγραφία της, στα τοπία και στη θάλασσα της. Βρίσκεται, επίσης, στη γλώσσα, στη μνήμη, στη δύναμη των ιστοριών της, στην πολιτισμική της διαδρομή και στην ικανότητα των ανθρώπων της να δημιουργούν ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες… Η πραγματική πολυδιάστατη προσωπικότητα δεν είναι εκείνη που απλώς συγκεντρώνει πολλές ιδιότητες, αλλά εκείνη που κατορθώνει να τις μετατρέπει σε μία ενιαία, αναγνωρίσιμη στάση απέναντι στη ζωή. Η προσφορά του δεν βρίσκεται μόνο στις παραστάσεις, τα τραγούδια, στις μουσικές, στις σκηνοθετικές του αναζητήσεις ή στις στιγμές που έχει χαρίσει στο κοινό. Βρίσκεται και σε κάτι πιο άυλο, αλλά εξίσου σημαντικό: στην ικανότητά του να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται για λίγο πιο ανάλαφροι, πιο ελεύθεροι, πιο πρόθυμοι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ίσως, λοιπόν, η πιο ουσιαστική αναγνώριση για έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη δημιουργία να είναι ακριβώς αυτή: ότι κατορθώνει να παραμένει ένας ανοιχτός δίαυλος χαράς, σκέψης και επικοινωνίας. Ότι δεν εγκαταλείπει την ανάγκη να ανακαλύπτει καινούργιους τρόπους έκφρασης. Ότι εξακολουθεί να βλέπει τη ζωή ως ένα πεδίο δυνατοτήτων και τον άνθρωπο ως μία ύπαρξη που αξίζει να κινητοποιηθεί, να εμπνευστεί και να δημιουργήσει. Και αν η τέχνη έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τη ζωή, τότε ο Γιάννης Ζουγανέλης έχει επιλέξει έναν ιδιαίτερα γενναιόδωρο τρόπο να υπηρετεί αυτή τη δύναμη: προσφέροντας γέλιο, μουσική, θέατρο, δημιουργικότητα και ανθρώπινη ζεστασιά. Όχι ως επιφανειακά στολίδια μιας δημόσιας εικόνας, αλλά ως τρόπους ουσιαστικής επικοινωνίας με το κοινό και με τους ανθρώπους που συναντά στη διαδρομή του… Αυτό είναι το ξεχωριστό αποτύπωμα του Γιάννη Ζουγανέλη: όχι απλώς να ψυχαγωγεί, αλλά να υπενθυμίζει με τον δικό του πληθωρικό, αυθεντικό και δημιουργικό τρόπο, πως η ζωή αξίζει να βιώνεται με ανοιχτή καρδιά, ελεύθερη σκέψη, αστείρευτη φαντασία και γενναιοδωρία. Και πως, όταν ένας άνθρωπος κατορθώνει να κάνει τη χαρά μέρος της τέχνης του και την τέχνη μέρος της ζωής του, τότε το χαμόγελο που προσφέρει δεν τελειώνει μαζί με την παράσταση. Συνεχίζει να ζει μέσα στους ανθρώπους που το μοιράστηκαν.
Ανεπίδοτος: Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει επιδόσεις και αυτό σημαίνει ότι μπαίνει σε μία διαδικασία μάζας. Οι μοναδικοί που ούτως ή άλλως είμαστε όλοι οι άνθρωποι, επιδίδονται και δημιουργούν επιδόσεις.
Βασίλης Κατσικονούρης: Μία μορφή της νεότερης Ελλάδος, η οποία αποτυπώνεται στα έργα του. Όταν στο Εθνικό θέατρο είδα πρώτη φορά τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη που πρωταγωνιστούσε σε έργο του ειλικρινά εξεπλάγην θετικά και χωρίς να τον έχω γνωρίσει προσωπικά τον λάτρεψα και πήρα μεγάλη χαρά που ένιωσα ότι υπάρχουν συγγραφείς που συνεχίζουν την παράδοση του θεάτρου που γεννήθηκε σε αυτή τη χώρα!
Γέλιο: Απολύτως ισορροπημένη έκφραση που από το ζωικό βασίλειο μόνο ο άνθρωπος την εκφράζει, σε ξεκουνά και σε βάζει στη χαρά. Με το γέλιο συνυπάρχεις, ανεβαίνουν οι παλμοί της καρδιάς και είναι μία διάσταση γοητείας και έρωτος. Η κωμικότητα είναι για μένα η πιο σοβαρή διάσταση στη ζωή και όχι μόνο στην τέχνη.
Δημιουργικότητα: Η δημιουργικότητα σε πάει στο μέλλον , σε οικοδομεί. Είναι η σφραγίδα της ανθρώπινης δυναμικής, ο τρόπος της άμεσης επικοινωνίας στην καθημερινότητα. Η καθημερινότητα για μένα είναι η απόλυτη ποιητική στάση της έκφρασης των ανθρώπων: από το μαγείρεμα μέχρι την υπέρτατη τέχνη…
Ελπίδα: Δεν την πολυαγαπώ γιατί σε καθησυχάζει και σε βάζει στην αδράνεια και δεν μου αρέσει η ακόλουθη φράση ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω γνωρίσει και που βασίζονται στην ελπίδα τους είναι οι πλέον αναβλητικοί.
Ζουγανέλη Ελεωνόρα: Ό,τι πιο συγκροτημένο με ήχο που συνδέει το παρελθόν και το μέλλον! Η πιο θαυμαστή προσωπικότητα, αλλά χωρίς ματαιοδοξία… Η καλύτερη δημιουργία μου!
Ηθοποιός ή τραγουδοποιός: Πιστεύω ότι οι άνθρωποι γεννιούνται πολυδιαστατικοί με πολλές διαστάσεις, δηλαδή. Αν σχεδιάζαμε την πολυδιαστατικότητά μας θα ήταν ένα άστρο που συνεχώς ακτινοβολεί. Η πορεία της ζωής μας έφτασε να είναι μαζική- μάζα στα αρχαία ελληνικά σημαίνει πολτός… Εγώ έχω αγωνιστεί δημιουργικά και ομολογώ την πολυαδιαστατικότητά μου ταπεινά. Εκφράστηκα πρώτα με τη μουσική, μετά με το τραγούδι, τη σύνθεση και την υποκριτική που είναι η τέχνη που δεν έχει καθόλου υποκρισία. Τέχνες που σπούδαζα παράλληλα με την αρχιτεκτονική και στην ίδια τη ζωή για να την υπηρετήσουν…
Θέατρο Μαβίλη: Ένας νέος χώρος που η πρόθεσή του είναι να φιλοξενήσει θεατρικά έργα μεγάλης γκάμας και διαφορετικότητας. Σκηνοθετώ το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη‘’Λευκές νύχτες ενός κλόουν’’, το οποίο είναι εμπνευσμένο από τις ‘’Λευκές νύχτες του Ντοστογιέφσκι’’, η οποία νουβέλα έγινε δημιουργική θεατρική μεταφορά. Η παραγωγή είναι της Μαρίας Παπαλάμπρου. Έγραψα και πρωτότυπη μουσική. Πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Στεφόπουλος, η Μαρία Παπαλάμπρου και συμμετέχει ο Ευθύμης Γεωργόπουλος. Στο videoart συμμετέχουν οι: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Μαρίνα Ταβουλάρη, Γιάννης Ζουγανέλης, Βασίλης Κατσικονούρης. Ιδιαίτερη μνεία δημόσια θέλω να κάνω στην Τάνια Ρόκκα, είναι βοηθός σκηνοθέτη και διευθύνει την παραγωγή.
Ισιδώρα Σιδέρη: Άνθρωπος που συνεχώς ανθίζει! Η γυναίκα που παραμένει κορίτσι χωρίς ποτέ να παλιμπαιδίζει, μάνα με παρουσία. Ο Μάνος Χατζηδάκις την αποκάλεσε ‘’αποκάλυψη’’ στο τραγούδι για αυτό και διηύθυνε ο ίδιος στο Φεστιβάλ της Κέρκυρας το τραγούδι ‘’Και θα χαθώ’’!
Καλλιτεχνικά σχέδια- φετινής σεζόν: Σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη και παραγωγή του Διονύση Παναγιωτάκη- Αθηναϊκά θέατρα στο θέατρο Embassy παίζουμε σε πρώτη παγκόσμια το έργο της Ισπανίδας Σεράνο μαζί με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη, την Κατερίνα Γερονικολού και τον Θανάση Πατριαρχέα- εξαιρετικοί ηθοποιοί και ομάδα αλληλοσεβασμού- το έργο ‘’Παγόβουνο’’ που διαδραματίζεται στο πρώτο και τελευταίο ταξίδι του Τιτανικού.
Λευκές νύχτες ενός κλόουν: Είναι μία παράσταση ανάμεσα στον ανεκπλήρωτο έρωτα και τις προσωπικότητες που τον διεκδικούν…
Μουσικά στέκια περασμένων δεκαετιών: Το Αχ Μαρία έγραψε και εκφράστηκε επί 10 χρόνια, από το ’80 μέχρι το ’90, τη δικιά του ιστορία και πέρασε από εκεί όλο το ηλεκτρισμένο πνεύμα και τραγούδι. Υπήρχαν μουσική, τραγούδι και θεατρικά δρώμενα. Χώρος που έκανα ο πρώτος stand up στην Ελλάδα. Το Αχ Μαρία βγήκε σε βιβλίο, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα και συνεργάστηκα με τον εξαιρετικό και ιδιαίτερο συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη.
Νεωτερισμοί σκηνοθετικοί: Για εμένα όλα συνυπάρχουν στο θέατρο, το οποίο είναι αντανάκλαση της ζωής! Ο χώρος, όμως, κυριαρχείται από μία αμηχανία που δημιουργείται από τους ανθρώπους σκηνοθέτες ή από σκηνοθέτες που δεν έχουν επιδόσεις στη ζωή…
Ξένοι ή Έλληνες συγγραφείς: Γεννήτορες είναι οι Έλληνες από τους αρχαίους τραγικούς και τον Αριστοφάνη, αλλά και οι ξένοι που κάνουν θέατρο υποκλινόμενοι στην Ελλάδα.
Όνειρα: Μου αρέσουν τα όνειρα του βιώματος, όχι του ύπνου. Τώρα που έφτασα τα 70, έχω τα περισσότερα όνειρα!
Προσδοκίες: Να ισορροπήσει ο κόσμος με τις αξίες και όχι με συντηρητικές ιδεολογίες, να ενεργήσουμε όλοι για να φύγει ό,τι φασιστικό υπάρχει στο περιβάλλον μας και στην πολιτική. Να γίνουμε επιτέλους πολίτες αυτής της χώρας και όχι αδιάφοροι και να απαιτήσουμε τη ζωή μας.
Ρόλοι: Ο καλύτερος ρόλος μου είναι η στάση μου στη ζωή. Ενεργώ να τον εκφράζω όσο γίνεται πιο δυναμικά. Είμαι πολύ τυχερός που μέσα στην πεντηκοστή θητεία μου έχω παίξει ρόλους αριστοφανικούς στην Επίδαυρο και πολλούς διαφορετικούς σε 50 παραστάσεις, όπου πρωταγωνιστούσα.
Σκηνοθεσία: Έχω κάνει σκηνοθεσίες σε επιθεώρηση και μουσικά έργα. Ξεχωρίζω την τριλογία που έπαιξα και σκηνοθέτησα στο θέατρο Μινώα με τα έργα: ‘’ Έλα ντε’’, ‘’ Καζινό η Ελλάς’’ και ‘’Συγγνώμη που με πάτησες’’ και το ‘’Happy Birthday Ελλάς 200 χρόνια εθνικής ανεξαρτησίας‘’ στο θέατρο Αθηνά.
Τηλεοπτική εμφάνιση: Ξεκίνησα κάθε Κυριακή στις 21.00 στο Open το “John και Mέρη”. Η λογική είναι: ταξιδεύουμε, ψυχαγωγούμε, κάνουμε έρευνα με άλλη σκέψη , κατά τη γνώμη μου, ταξιδιωτικές εκπομπές.
Υπερδυνάμεις (πόλεμοι): Είναι ντροπή για την ανθρωπότητα που επιτρέπει πολεμοχαρείς ηγέτες και νιώθω τεράστια λύπη για τους Αμερικανούς που εκφράζονται ψηφίζοντας αυτόν τον πορτοκαλί τύπο και όλη η ανθρωπότητα που τον ονομάζει πλανητάρχη. Για μένα Τραμπίσον τραμπουκισμός, τραμπελασκιζοφρενική αλητεία, προσβολή για τον άνθρωπο…
Φως: Ελλάδα!
Χιούμορ: Το χιούμορ παράγεται από την ελληνική λέξη χυμός κι όταν οι άνθρωποι μπαίνουν σε εκχυμώσεις έχουν υγεία.
Ψυχή: Μέρος του σώματος που χωρίς αυτό- που συνδέεται απολύτως με το πνεύμα- το σώμα είναι μόνο ύλη…
Ωραία παράσταση: Η καλύτερη παράσταση είναι να παρατηρείς τον απλό και μεγαλειώδη άνθρωπο στην καθημερινότητά
Σχόλια για αυτό το άρθρο