Από τη ζέστη του Κολωνού, στη ζούγκλα του Island

Σε μια μικρή ζούγκλα στον Κολωνό, τη βεράντα του Γιώργου Καλφαμανώλη και του Χάρη Ασημακόπουλου, καθόμαστε μια μικρή παρέα φίλων και τα λέμε, ενώ τρώμε το υπέροχο μπριάμ του Νίκου Μουρατίδη. Εχω έρθει τελευταίος και καταϊδρωμένος, η βραδιά είναι ζεστή και υγρή, η κουβέντα πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο. Παλιά, τέτοια μέρα, μαζευόμαστε όλα τα παιδιά “και φωτιές ανάβαμε στους απάνω δρόμους, του Άη-Γιάννη θα ΄τανε θαρρώ” που λέει και ο μέγιστος Λευτέρης Παπαδόπουλος. Οι φωτιές από τα στεφάνια της Πρωτομαγιάς έκαιγαν στα τρίστρατα και εμείς πηδούσαμε από πάνω για να φύγει το κακό. Τώρα παρακολουθούμε τις φωτιές έξω και μέσα μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Eρχονται τα κορίτσια, η Βικεντία Κατσανεβάκη, τρομερή οφθαλμιάτρος που μας ενημερώνει για τις τελευταίες προόδους στο χώρο του δικελτού και η αγαπημένη μας Μανίνα Ζουμπουλάκη, που μας ενημερώνει για το brexit με αποκλειστικές πληροφορίες  από τον άντρα της, τον οικονομολόγο Γιώργο Κιντή. Την ακούμε με προσοχή αλλά δεν κάνουμε σχόλια, η βραδιά είναι αφιερωμένη στον Γιώργο Ευσταθίου, που η ποιητική του συλλογή ” Η τρυφερότητα των άκρων” έχει ξεκινήσει την όμορφη διαδρομή της. Ο Ευσταθίου λάμπει από την χαρά του, σαν να απόκτησε παιδί και περιμένει πως και πως την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, στις 4 Ιουλίου.

​O Kαλφαμανώλης σηκώνεται να ψήσει τις πανσέτες, ο Μουρατίδης μιλάει με το γνωστό του ενθουσιασμό για τον καινούργιο του καλλιτέχνη, τον τραγουδιστή Δημήτρη Κοσμόπουλο, ένα πανύψηλο Ελληνοκαναδό που μόλις ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι “Δεν ξέρω τι να κάνω”. Μοιραία η κουβέντα πάει στα τραγούδια, ο Χάρης με ρωτάει για το “Μην μου πεις το ζώδιό σου”, το τραγούδι που έγραψα για την Εφη Σαρρή, σαν ψώνιο που είμαι, αρχίζω και απαγγέλω τους στίχους. Λέμε ανέκδοτα, γελάμε, κάνουμε κοινωνική κριτική, κοινώς κουτσομπολιό, έρχονται οι πανσέτες, ορμάμε και τις κατασπαράζουμε. Το φεγγάρι έχει βγει από ώρα, με παίρνει τηλέφωνο ο έρωτάς μου, “πάμε στο Island;” μου λέει “έχει jungle party”, πετάγομαι επάνω, όταν ο έρωτας σε καλεί, αφήνεις τους φίλους και τα πάντα για να τον ακολουθήσεις. Τους καληνυχτίζω, ο Ασημακό μου δίνει σαν αξεσουάρ μια τεράστια πλαστική  μπανάνα, με ένα ταξί φεύγω από τον Κολωνό και φτάνω στην Σαρωνίδα.