ΤΩΡΑ |
Η Ροζέτα Σπανού μεγάλωσε στο χωριό Παλιοκαμπιά της Φθιώτιδας. Από μικρή είχε ένα όνειρο και μια μεγάλη αγάπη : να γίνει αρχαιολόγος. Το πάθος αυτό βρήκε διέξοδο στο «Λαογραφικό Μουσείο Ροζέτας» που βρίσκεται στη Φτέρη Φθιώτιδας . Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα με την αμέριστη συμπαράσταση του συζύγου της Γιάννη. Οι δυο τους μεταμόρφωσαν μια παλιά αποθήκη σε μουσείο όπου είναι διάχυτο το μεράκι και η φροντίδα.
Συλλογή από αντικείμενα που έδωσαν κάτοικοι από τα γύρω χωριά και ενίσχυσαν το όνειρο της Ροζέτας, κάθε ένα από αυτά εμπεριέχει και μια ιστορία. Τακτοποιημένα ανάμεσα σε πράγματα της μητέρας της, των γιαγιάδων και των παππούδων της σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή. Ακόμη κι αν δεν έχεις εικόνες από σπίτια των προγόνων μας ανασύρεται από την κυτταρική μνήμη του συλλογικού ασυνείδητου με τον τρόπο που αφηγείται η Ρόζα. Είχα ακούσει για το σοφρά, το πλαστήρι, τη ρόκα, το κονδύλι και άλλα πολλά που τα είδα μπροστά μου κι αισθάνθηκα σαν μικρός εξερευνητής. Άλλες εποχές τότε, με ελάχιστες ανέσεις , με πραγματικά λιτή ζωή και με συνθήκες διαβίωσης που σε εμάς τους νεότερους μοιάζουν με ταινία επιστημονικής φαντασίας…προς τα πίσω.
Αναπαράσταση μπροστά στο τζάκι με χειροποίητο σοφρά που δημιούργησε από βαρέλι ο σύζυγος της Ροζέτας , ο Γιάννης. Τα μαξιλάρια δεν είναι διακοσμητικά, σε αυτά κάθονταν οι άνθρωποι τότε για να φάνε όλοι από το ίδιο πιάτο στο κέντρο του σοφρά χωρίς πιρούνια και κουτάλια. Πολυτέλειες! Στο μουσείο υπάρχει και αυθεντικός σοφράς, πολύ πιο χαμηλός όπου δεν απαθανατίστηκε με φωτό όπως και πολλά άλλα αντικείμενα.
Η γυναικεία ενδυμασία αριστερά αφορά την εορταστική στολή της εποχής στο σχολείο , αν θυμάμαι καλά, καθώς με ταχύτητα φωτός προσπάθησα να αφομοιώσω όσα περισσότερα μπορούσα από τη χειμαρρώδη ξενάγηση της Ρόζας .
Γωνιά… όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο όπως τη βάφτισα, ξετρελάθηκα με το μελάνι και την πένα που επιχείρησα να γράψω. Υφαντή σχολική τσάντα (μαρούδα) , το πινακάκι (πλάκα) που είχαν για τετράδιο κι έγραφαν με το κοντύλι ( ένα είδος σαν μολύβι). Στο θρανίο υπήρχε κι αυτό, όλο το σετ παρακαλώ!
Aς συνεχίσουμε τη φωτογραφική ξενάγηση στο πιο πρωτότυπο λαογραφικό μουσείο:
Μια γραμμή κατάφερα να σχηματίσω με πένα και μελάνι στο βιβλίο των επισκεπτών. Σκέψου να πρέπει να γράψεις πολλές σελίδες με αυτό τον τρόπο! Ευτυχώς σημειώσαμε πρόοδο σε αυτό τον τομέα και πιάσαμε στιλό. Για να μη λέμε ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν, αλλάζουν και πολλά από αυτά είναι προς το καλύτερο για τις συνθήκες και τη διευκόλυνση της ζωής μας.
«Αυτό το μουσείο το έκανα προσωπικά για μένα αλλά είναι ανοιχτό για όλους, όποιος θέλει μπορεί να το δει» λέει η Ροζέτα Σπανού και νιώθει τη σπουδαιότητα που έχει ένα όνειρο όταν πραγματοποιείται για τη ψυχή και την ύπαρξη του ανθρώπου.
Με τη Ροζέτα έζησα απρόσμενα μια φιλική, γεμάτη συναισθήματα ξενάγηση σε ένα μουσείο όλο ζωντάνια! Για μένα ήταν κι ένα συγκινητικό μάθημα ζωής. Ανακάλυψα την τόλμη και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται για να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο ζώντας σε μια μικρή κοινωνία. Αναζητώντας δημιουργικά ερεθίσματα για την πνευματική και ψυχική σου εξέλιξη.
Εντυπωσιάστηκα όταν μου είπε πως τελείωσε μόνο το δημοτικό σχολείο και πολύ αργότερα ενώ είχε ήδη δημιουργήσει τη δική της οικογένεια πήγε στη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων στη Νίκαια Πειραιά με την ευχή και τη συνεργασία του συζύγου της. Υπογραμμίζω πως εκείνες τις εποχές μια τέτοια συνεργασία ανάμεσα σε ζευγάρια ήταν … από άλλον πλανήτη γιατί οι άντρες ήθελαν τις γυναίκες να μένουν σπίτι. Ο Γιάννης όμως φαίνεται πως έκανε τη διαφορά γράφοντας κι εκείνος αλλιώς το σενάριο της ζωής τους. Η Ροζέτα ζει παντρεμένη με τον αγαπημένο της Γιάννη, πιστό της συνοδοιπόρο, έχει δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια που λατρεύει και είναι αξιοθαύμαστο επίσης το γεγονός ότι φροντίζει για την καλλιέργεια του εαυτού της σε πρώτο πλάνο. Διαβάζει βιβλία, γράφει με ευαισθησία και τρυφερότητα, ανανεώνει το μουσείο, ανανεώνει εσωτερικά τον εαυτό της κι αυτά είναι μόνο μερικά από τις ασχολίες και τα ενδιαφέροντά της.
Φεύγοντας σκέφτηκα πως είναι μια καλή ιδέα να επισκέπτονται μαθητές το Λαογραφικό Μουσείο Ροζέτας , γιατί όχι; Στη Ροζέτα διέκρινα ένα ακόμη χάρισμα, αφηγείται ιστορίες ως μια σύγχρονη γιαγιά που αγαπά τα παραμύθια και τα ζωντανεύει με εικόνες και λέξεις! Άλλωστε πιστεύω πως με το Λαογραφικό μουσείο έγραψε το δικό της αληθινό παραμύθι και το προσφέρει απλόχερα σε όποιον επιθυμεί να το δει από κοντά. Από τη συνάντησή μας ένιωσα σαν μικρό παιδί. Πίστεψα ξανά πως όλα είναι δυνατά για τον άνθρωπο που έχει θέληση να γράψει ο ίδιος τον σκοπό της ζωής του και να χαράξει καινούργια πορεία χέρι- χέρι με πολύτιμους συνοδοιπόρους ψυχής…
http://radio-net.gr/v1/laografiko-mousio-rozetas-ena-oniro-sti-fteri-fthiotidas-photos/
Σχόλια για αυτό το άρθρο