Βασίλης Ζούλιας: δαντέλες και πεταλούδες κάτω από τη βροχή

Eνώ η βροχή έπεφτε στρέιτ θρου, μέσα στο Ζάππειο ο Βασίλης Ζούλιας, αυτό το επίμονο, ταλαντούχο και ευαίσθητο παιδί, άλλαζε όλο το σκηνικό της επίδειξής του και από το αίθριο τη μετέφερε στο περιστύλιο. “Πάντα υπάρχει σχέδιο Β στη ζωή” έγραφε στο φέισμπουκ την ώρα που έφευγα και κατάλαβα ότι την επίδειξη θα την έκανε ακόμα και αν έπεφταν χιόνια.

ΣχετικάΆρθρα

Έφτασα μούσκεμα, κάθησα σε μια καρέκλα και άρχισα να χαιρετάω όσους φίλους ήταν κοντά, τον Θοδωρή Βαρβία, τον Τάσο Μελετόπουλο, τον Ηλία Μιχαλόλια, την Ranah Tamer και την Αpollonia Bee, που κέντησε με τα χεράκια της τις γόβες της επίδειξης. Περνάει σαν σίφουνας ο Βασίλης Ζούλιας, “Σε λίγο αρχίζουμε!” λέει και εξαφανίζεται. Τον θαυμάζω τον Βασίλη, εγώ στη θέση του θα τα είχα παρατήσει και θα έκλαιγα σε μια γωνιά, όμως ο φίλος μου είναι μαθημένος στις δυσκολίες, δεν το βάζει κάτω, κι αν χιονίζει και αν βρέχει, το αγριολούλουδο αντέχει.

“Θες να σου γνωρίσω την Φιόνα;” μου λέει ο Ηλίας. Πηγαίνουμε προς το μέρος της, είναι γλυκιά, ζεστή, ευγενική, με την ομορφιά μιας άλλης εποχής. Γίνονται οι συστάσεις, “Α, τι υπέροχο σχέδιο είναι αυτό στην μπλούζα σου!” μου λέει, της εξηγώ ότι είναι από το ημερολόγιο 2016 και το έχω σχεδιάσει εγώ. “Θα σχεδιάσεις και το ημερολόγιο του 2017;” “Nαι, το ετοιμάζω” “Θα ήθελα να μου στείλετε ένα..” Το υπόσχομαι, ο Ηλίας μας βγάζει φωτογραφία, ακούγεται το Bolero του Μωρίς Ραβέλ, η επίδειξη αρχίζει…

Από τη φετινή κολεξιόν για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2017, αυτά που ξεχώρισα είναι οι υπέροχες δαντέλες, τα φλοράλ φορέματα σε παλ χρώματα και οι μαύρες τουαλέτες.

Αν ήμουν γυναίκα θα αγόραζα όλα τα λευκά δαντελένια φορέματα σαν νυφικά, που τα φοράς με ένα στέμμα στο κεφάλι και γίνεσαι αμέσως βασίλισσα.

Ο Περικλής Κονδυλάτος ξεπέρασε φέτος τον εαυτό του. Οι πεταλούδες του, φτιαγμένες με απίθανα υλικά, έγιναν υπέροχα σκουλαρίκια, μοναδικά κολιέ, καταπληκτικά βραχιόλια. Για τις γόβες, τις κεντημένες με κρύσταλλα, που έφτιαξε η Αpollonia, δεν έχω λόγια! Ήταν μοναδικές!

Για μια ώρα, τα όνειρα του Ζούλια, φτιαγμένα με βελόνα και κλωστή, μας ταξίδεψαν. Στο τέλος όλα τα μανεκέν, κρατώντας μια μάσκα με το πρόσωπο της Φιόνα, πέρασαν από μπροστά μας παίρνοντας και το θερμότερο χειροκρότημα. Χρυσόχαρτα εκτινάχτηκαν στον αέρα, η μουσική δυνάμωσε, τρέξαμε να συγχαρούμε τον μετρ. “Είδες που όλα πήγαν μια χαρά;” του λέω. Με αγκάλιασε χαμογελαστός “Σου έστειλα σήμερα το πρωί τις απαντήσεις” μου λέει. Έμεινα κόκκαλο! Του είχα δώσει ένα ερωτηματολόγιο πριν μέρες, αλλά δεν περίμενα ότι σήμερα, με όλα αυτά τα τρεξίματα, θα έβρισκε χρόνο και για να απαντήσει!