ΤΩΡΑ |
Η υποχρεωτική ασφάλιση στην Ελλάδα
Ασφάλεια:
«κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την απουσία κινδύνου, η αίσθηση που έχει κάποιος
ότι είναι προφυλαγμένος από κάθε κίνδυνο, σιγουριά»
«σύμβαση με την οποία το ένα από τα δύο συμβαλλόμενα μέλη αναλαμβάνει έναντι ορισμένης αμοιβής
να αποζημιώσει το άλλο σε περίπτωση συγκεκριμένης και προσυμφωνημένης βλάβης»
Ο οργανισμός ασφάλισης των ελεύθερων επαγγελματιών αλλά και οι άλλοι ασφαλιστικοί φορείς όπως
το ΙΚΑ, υπάρχουν για να προσφέρουν ασφάλεια, σιγουριά και κυρίως αποζημίωση σε συγκεκριμμένες
περιπτώσεις βλάβης των ασφαλιζομένων σ΄αυτόν.
Πληρώνουν λοιπόν υποχρεωτικά οι ασφαλιζόμενοι ένα σημαντικό ποσό που δεν είναι λιγώτερο από …..
κάθε μήνα για να εξασφαλίσουν την υγειονομική τους περίθαλψη σε περίπτωση ασθενείας ή ατυχήματος και τη σύνταξή τους όταν αποσυρθούν από την ενεργό δράση.
Από τη μεριά του, ο κάθε ασφαλιστικός οργανισμός θα πρέπει να επενδύει με σιγουριά και σύνεση
τα χρήματα αυτά έτσι ώστε να είναι διαθέσιμα για το σκοπό που υφίστανται.
Πάνω σ΄αυτή τη βάση λειτουργούν παράλληλα και πολλές ιδιωτικές εταιρείες που προσφέρουν
διάφορα πακέτα ασφάλισης ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός.
Όλος αυτός ο κλάδος βασίζεται στη στατιστική που υπολογίζει τις πιθανότητες που υπάρχουν
για να συμβεί οποιαδήποτε από τις ασφαλιζόμενες καλύψεις.
Οι ιδιωτικές εταιρείες, σαν ιδιωτικές που είναι, αποσκοπούν στη μεγιστοποίηση των κερδών τους
προσφέροντας όμως όσο το δυνατόν καλύτερες υπηρεσίες για να διατηρούν ικανό αριθμό πελατών.
Διότι όσο περισσότερους πελάτες έχουν, τόσο πιο κοντά στις στατιστικές προβλέψεις θα πέσουν
και τόσο πιο σωστά θα υπολογίζουν ασφάλιστρα, αποζημιώσεις και κέρδη.
Και ο ΟΑΕΕ ή το ΙΚΑ; που έχει πάνω από ένα εκατομμύριο πελάτες το καθένα;
Κανονικά θα έπρεπε να λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένο ελβετικό ρολόι.
Σίγουροι πελάτες, σίγουρα έσοδα, επί ποινή φυλάκισης ή δήμευσης της περιουσίας η υποχρεωτική
καταβολή των ασφαλίστρων. Που να φαντασθεί τέτοιες συνθήκες ο ιδιωτικός ασφαλιστικός κλάδος.
Και πώς κατάντησε έτσι ώστε να μην μπορούν πια να πληρώσουν συντάξεις και συνεχώς να μειώνουν
την ποιότητα των παρεχομένων ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών σε απαράδεκτα και απάνθρωπα επίπεδα;
Κι όμως μια αντιστοίχου μεγέθους ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία με τα ασφάλιστρα που πληρώνουν
οι ασφαλιζόμενοι υποχρεωτικά είναι σε θέση να νοσηλεύει τους πελάτες της στην πρώτη θέση
στις καλύτερες κλινικές και στους καλύτερους γιατρούς, σε οποιαδήποτε χώρα της γης, πλην ίσως των ΗΠΑ.
Και η σύνταξη;
σαν παράδειγμα αναφέρω μια περίπτωση γνωστού μου που έτυχε να εργαστεί
για περίπου δέκα χρόνια στο Λονδίνο σαν ελεύθερος επαγγελματίας, την δεκαετία ΄75-΄85.
Πλήρωνε τότε περίπου £75 το μήνα. Αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε να λειτουργεί στον κλάδο του σαν ελεύθερος επαγγελματίας.
Ε, λοιπόν, μόλις συμπλήρωσε το 60ό έτος, πήρε μια μέρα μια επιστολή από τον αντίστοιχο ΟΑΕΕ
της Μεγάλης Βρετανίας που του ζητούσε να μάθει την τράπεζα και τον αριθμό λογαριασμού του για να του καταθέτει κάθε μήνα το ποσό των 540 ευρώ σαν σύνταξη για όσο θα ζει. Προσέξτε, ο άνθρωπος είχε σχεδόν ξεχάσει ότι εδικαιούτο αυτή τη σύνταξη.
Τον ψάξανε, τον βρήκανε και του ζητήσανε το λογαριασμό του για να του βάζουν τα χρήματα κάθε μήνα.
Και για δέκα χρόνια ασφαλιστκών πληρωμών θα παίρνει 540 ευρώ από τα 60 του και για όσο ζει.
Ένας άλλος φίλος μου που εργάσθηκε σαν ελεύθερος επαγγελματίας για 35 χρόνια στην Ελλάδα,
έχει πληρώσει στον ΟΑΕΕ τόσα χρήματα, μετά από ένα χρόνο ακόμα δεν έχει πάρει τη σύνταξή του.
Λες και θα του κάνουν χάρη.
To be or not to be? this is the question, the rest in silence…
Σχόλια για αυτό το άρθρο