Είδαμε τα Οργισμένα Νιάτα: Μισείς αυτό που αγαπάς κι αγαπάς αυτό που μισείς

Φεύγοντας από την παράσταση Οργισμένα Νιάτα, που σκηνοθέτησε επιδέξια η Κίρκη Καραλή, αναρωτιέσαι τόσο για τη διαχρονικότητα του έργου, όσο και για το αν η εποχή μας είναι τόσο οργισμένη, όσο οργισμένοι είναι ο Τζίμι, η Άλισον, η Έλενα και ο Κλιφ στο έργο του Τζον Όσμπορν.

ΣχετικάΆρθρα

Τέσσερις νέες ηλικιακά περσόνες με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και με έναν κοινό τίτλο: Οργισμένα Νιάτα. Στο έργο αυτό η οργή, ο θυμός, το υπαρξιακό άγχος και το μίσος, συμπλέκονται με την αγάπη, το πάθος και την ανυπομονησία της νιότης, κι αποβαίνουν εκρηκτικά που σκάνε, μετρώντας παράπλευρες απώλειες, κοινωνικές και συναισθηματικές. Κεφάλαια βιολογικής, κοινωνικής και ιστορικής φύσεως όπως ο γάμος εξ έρωτος, η φιλία, η ταξική πάλη, οι έμφυλες σχέσεις, η ενηλικίωση και η ατομική επανάσταση τίθενται υπό διαπραγμάτευση. Αυτά τα κεφάλαια αναλύονται σε εφτά Κυριακές, διαπερνούν εφτά εποχές σε εφτά διαφορετικές πόλεις. Μέσα στο σύγχρονο βιομηχανικό κόσμο που τα τεχνολογικά επιτεύγματα διαδέχονται το ένα το άλλο και που τίποτα δεν θυμίζει παλιό, η Ιστορία επαναλαμβάνεται, με τις συνήθειες να μην αλλάζουν εύκολα και τα συναισθήματα να κάνουν κύκλους. Εφημερίδες ατάκτως ριγμένες στο πάτωμα μετά από το διάβασμα ειδήσεων, κάνουν κρότο στο πέρασμα των ηρώων που τις πατούν, αφού τις διαβάζουν και τις ξαναδιαβάζουν στο πλαίσιο της Κυριακάτικης επαναλαμβανόμενης συνήθειας-ιεροτελεστίας, που καταλήγει ρινγκ ιδεολογικών συγκρούσεων και ηθικών αμφισβητήσεων.

Μισείς αυτό που αγαπάς κι αγαπάς αυτό που μισείς: είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται στο έργο ο πιο οργισμένος, εριστικός επαναστάτης και σκληρός άνδρας Τζίμι και η εγκλωβισμένη στο παρελθόν και στο παρόν του Τζίμι και της ρουτίνας τους, Άλισον. Ο Τζίμι και η Άλισον δεν είναι ένα συμβατικό ζευγάρι, ακόμα κι αν οι έγγαμες συνήθειες τους σχοινοβατούν ανάμεσα στην ανία και την αυτοκαταστροφή. Η νηνεμία στη σχέση τους είναι ένα παροδικό φαινόμενο, που η ορατότητά του διαρκεί όπως ένα ουράνιο τόξο μετά από καταρρακτώδη βροχή. Ο Όσκαρ Ουάιλντ έχει πει πως «αξίζει ένα λεπτό για να ερωτευτείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για να αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις.». Ο Τζίμι και η Άλισον διακρίνονται για το αυτοκαταστροφικό τους πάθος, που αναδεικνύεται σε κάθε σκηνή, περνούν από τις δικές τους χίμαιρες αλλά δεν ξεχνούν τι είναι αυτό το τόσο βαθύ που τους συνδέει πέρα από την αγάπη: η πορεία προς την ενηλικίωση.

Τα Οργισμένα Νιάτα της Κίρκης Καραλή είναι όντως ακόμα οργισμένα. Η Καραλή σκηνοθετεί έξυπνα και λειτουργικά τις μεταβαλλόμενες χρονολογικά περιόδους (1956-1997) σε συνδυασμό με το βρετανικό σύγχρονο σκηνικό του Άγγελου Μέντη, κρατώντας σταθερό το χώρο των μεταβάσεων, μέσα στον οποίο σκιαγραφείται και κριτικάρεται η κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ζωή του Σικάγο, του Παρισιού, του Μιλάνου, της Αθήνας, της Μόσχας, του Βερολίνου και του Λονδίνου. Η σκηνοθεσία της, στηρίζεται στο λόγο που τον εκσυγχρονίζει και εστιάζει εμφανώς στους χαρακτήρες και στις σχέσεις που χτίζουν μεταξύ τους, οποιαδήποτε μορφή κι αν παίρνουν.

Η προβολή των χαρακτήρων του έργου, που φαίνονται απαλλαγμένοι από τον πουριτανισμό διατηρώντας έναν δικό τους ηθικό κώδικα, που παραμένουν πιστοί σε ιδανικά, για τα οποία μάχονται και που αγαπούν ιδιότροπα, γίνεται μέσω της ερμηνευτικής και παραστατικής δυνατότητας των Χάρη Τζωρτζάκη, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Παρθενόπη Μπουζούρη και Σήφη Πολυζωίδη. Το βασικό ρόλο του νευρωτικού, φανερά οργισμένου και παράλληλα βασανισμένου Τζίμι, διεκπεραιώνει αρκετά δυναμικά και ικανοποιητικά ο Χάρης Τζωρτζάκης, που επενδύει στον έλεγχο των εσωτερικών και εξωτερικών εκρήξεων και δεν μένει στην επιφανειακή σκληρότητα του ρόλου. Στο ρόλο της Άλισον, η Πέγκυ Τρικαλιώτη, διατήρησε σε σταθερά επίπεδα το ρόλο της, μετρώντας τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της Άλισον και αποδίδοντας τις με ευλυγισία. Ο Σήφης Πολυζωίδης ως Κλιφ πρωταγωνιστεί στις σκηνικές μεταβάσεις και ως ειρηνευτική δύναμη ισορροπεί τις δυο αντίρροπες δυνάμεις. Την απόλυτη κι επιτυχημένη εισβολή την κάνει η Παρθενόπη Μπουζούρη ως Έλενα, η οποία είναι ασυγκράτητα καυστική και κυνική διαθέτοντας ποικιλία εκφραστικών μορφασμών και ερμηνευτικών διαθέσεων.

Στη θέαση λοιπόν της σκηνικής συνεύρεσης της Άλισον (Τρικαλιώτη) με τον Τζίμι (Τζωρτζάκη) πριν και μετά την παρέμβαση της Έλενας (Μπουζούρη), που πυροδοτεί τη σχέση και αναστατώνει τα λιμνάζοντα νερά της, αφήνεσαι στη χιονοθύελλα του θεατρικού έργου ενώ σκέπτεσαι πόση συνήθεια, πόσες επαναστάσεις και πόσα πισωγυρίσματα μπορούν να χωρέσουν στον έρωτα.