Ανταπόκριση από τη Σουηδία: ” Οργή ένιωθα και νιώθω όλον αυτόν τον καιρό. ‘Οχι φόβο”

H τραγική εμπειρία του συμπατριώτη μας Άλεξ στη Σουηδία, έτσι όπως ακριβώς την περιέγραψε στη σελίδα του στο Facebook.

ΣχετικάΆρθρα

Να ‘μαι λοιπόν πάλι έξω. Όχι από το νοσοκομείο. Από το σπίτι μου. Δεν είμαι καν ένα καταγεγραμμένο επίσημα περιστατικό για το Σουηδικό κράτος. Είμαι ένας από τους ανώνυμους πάσχοντες που είτε επιβιώνουν είτε πεθαίνουν αβοήθητοι στο σπίτι τους. Δύο εβδομάδες μάχη με τον κορωνοϊό. Ύψηλός πυρετός, βήχας, πόνοι στο σώμα, σπασμοί. 14 μέρες συνεχούς αγωνίας. Δίπλα η Karin σε κάθε δύσκολη στιγμή μου. Κρατούσε το χέρι μου και απoκοιμόταν δίπλα μου. Δύο εβδομάδες που έφτασαν ώστε όποια αγάπη και θαυμασμό είχα για το Σουηδικό κράτος να την εκμηδενίσουν.
Μία χώρα που είναι τυλιγμένη με το μύθο του κράτους που μάχεται ανά το κόσμο για τις ανθρώπινες αξίες καταδικάζει σε θάνατο οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην οικονομική του ανάπτυξη.
Αυτό που μου έκαναν οι υπάλληλοι αυτού του κράτος, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό τους, όταν ζήτησα τη βοήθειά τους την 11η μέρα, εύχομαι να μην το πάθει άλλος άνθρωπος αλλά εύχομαι οι ίδιοι να ζήσουν τα χειρότερα και να ψοφήσουν σαν αδέσποτα σκυλιά στο δρόμο όπως κόντεψα εγώ όταν με ξεφόρτωσαν στο δρόμο έξω από την κλειδωμένη πόρτα των επειγόντων περιστατικών με πυρετό και μια υπόσχεση ότι έρχονται να με πάρουν μέσα. Ποτέ δεν ήρθαν και παρέμεινα 45 λεπτά στο έλεος του κρύου ανέμου. Είχα για αυτούς την πανώλη του Μεσαίωνα. Είχα όμως λάδι ακόμα στο καντήλι μου. Καθίκια..
Δεν θέλω να κάνω τον γενναίο όμως η αλήθεια είναι ότι μετά από αρκετές εμπύρετες ημέρες δεν φοβόμουν για τη ζωή μου. Τακτοποίησα τις οικονομικές μου υποχρεώσεις, μετέφερα τα χρήματα σε μέλη της οικογένειάς μου ώστε αν δεν υπάρξει καλή έκβαση να μην έχουν άλλα στο κεφάλι τους. Έδινα τον αγώνα μου και ό,τι προκύψει.. Μια φορά μόνο έβαλα τα κλάμματα. Όταν η σύντροφός μου, μου είπε για έναν 35χρονο πατέρα τριών παιδιών όπου πήγε το ασθενοφόρο στο σπίτι το οποίο μάλιστα κάλεσε η σύζυγός του για δεύτερη φορά και τους είπαν ότι δεν θα τον πάνε στο νοσοκομείο γιατί δεν είναι γέρος και είναι δυνατός και θα τα καταφέρει. Την άλλη μέρα πέθανε. Για αυτόν τον άνθρωπο έκλαψα. Όχι για μένα. Για μένα δάκρυ δεν έχυσα. Η σύντροφός μου ναι. Εγώ όχι. Οργή ένιωθα και νιώθω όλο αυτόν τον καιρό. Όχι φόβο. Οργή διότι το ανεπτυγμένο κατά τα άλλα αυτό κράτος με την προσδοκία της ολοένα μεγαλύτερης ανάπτυξης, έχει χάσει αυτό που ονομάζεται ανθρωπισμός και υπερισχύει η βαρβαρότητα που συντροφεύουν τα οικονομικά διαγράμματα.
Το Σουηδικό μοντέλο λοιπόν. Η σύντροφός μου δουλεύει σαν νοσοκόμα σε νοσοκομείο. Δεν την είχαν καν ενημερώσει ότι οι ασθενείς της ήταν ύποπτοι για κορωνοϊό.Όταν εγώ κόλλησα, με αντιμετώπισαν σαν λεπρό. Όπως σας λέω. Σαν λεπρό. Το Σουηδικό μοντέλο είναι το εξής: μας συμφέρει μακροπρόθεσμα οικονομικά να πάρουμε μέτρα; Όχι. Θα μας κοστίσει πολύ περισσότερο αν προσπαθήσουμε να περιορίσουμε την εξάπλωση. Όλα τα παιδιά σχολείο λοιπόν. Τώρα, το αν κολλήσουν μετά τους γονείς και τους παππούδες, είναι θέμα ατομικής ευθύνης. Και βέβαια θα πάνε σχολείο. Πώς αλλιώς ο μπαμπάς και η μαμά θα πάνε στη δουλειά τους. Η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι δυνατόν να κοστολογηθεί. Το ποσό που δίνουν για συντάξεις και την υποστήριξη των ασθενών έχει γνωστό κόστος. Όπως και το αβάσταχτο κόστος του να πάρουν μέτρα. Αβάσταχτο. Που όμως η Ελλάδα των μνημονίων, το δέχτηκε για να σώσει τους πολίτες της.

Αν βάλεις λοιπόν τα έξοδα που θα προκύψουν από περιοριστικά μέτρα, δεν τους βγαίνει με τίποτα. Άσ΄τους να πεθάνουν λοιπόν. Λέει ο πίνακας λοιπόν ότι στη Σουηδία, έχουμε σήμερα 9.000 περιστατικά και πέθαναν 800. Αμ δε, εμένα δεν με έχουν μέσα. Όπως και αυτούς που πεθαίνουν στα σπίτια τους. Τεστ; Τι λες τώρα. Δεν έχει νόημα. Άσε που χαλάει και τη στατιστική εικόνα τους προς τα έξω. Το ίδιο είναι 9.000 και το ίδιο είναι 60.000; Όχι δα, μην τρελαθούμε. Το ίδιο 800 θάνατοι αντί 5.000; Φυσικά όχι. Ας μην χαλάσουμε λοιπόν το image του κράτους. Κάνουν καλά τη δουλειά τους οι εδώ αρχές.

Να αγαπάμε την Ελλάδα. Να μην μιλάμε υποτιμητικά γι αυτήν. Δεν έχουμε τα χρήματα των πλούσιων Ευρωπαίων, αλλά έχουμε φιλότιμο κι ανθρωπιά. Εν έτη 2020 ακόμα διδάσκουμε πολιτισμό.

Ο Άλεξ με την σύντροφό του Κarin, στο πρόσφατο ταξίδι τους στην Ελλάδα, αρχές Μαρτίου. Just before our return to Sweden. We love you Greece, είχε γράψει τότε