ΤΩΡΑ |
Ο πρώτος της ρόλος στην τηλεόραση, την έκανε αναγνωρίσιμη στο πλατύ κοινό. Η Φανή Παναγιωτίδου ήταν η Λουκία στη σειρά “Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη”, ένας ρόλος που την έριξε στα βαθιά, μόλις είχε τελειώσει τη δραματική σχολή. Ακολούθησαν πολλές εμφανίσεις σε κωμικές σειρές, μέχρι που ήρθε ο “‘Αγιος έρωτας” κι έπαιξε την Ερασμία, ο πρώτος δραματικός της ρόλος στην τηλεόραση. Το θέατρο όμως ήταν και παραμένει η μεγάλη της αγάπη, που προέκυψε μέσα από τη συμμετοχή της στη φοιτητική θεατρική ομάδα του Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης όπου σπούδασε. Συμμετείχε σε πολλές αξιόλογες παραστάσεις και αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στο “Τάμα” που έγραψε και σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Γιώργος Χριστοδούλου. Την απολαμβάνουμε μαζί με την Μαρία Προϊστάκη και την Χρύσα Κοτταράκου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Σύγχρονο Θέατρο. Μέσα από τις αφηγήσεις των προσώπων, τη μουσική και την κινησιολογία, η παράσταση «Τάμα» εξερευνά την ανθρώπινη ανάγκη, φωτίζοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία. Το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια σύνθεση υλικού, του οποίου ο πυρήνας βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων από το παρελθόν μέχρι το σήμερα. Τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν επί σκηνής την πορεία από τη δοκιμασία στην υπόσχεση, τη θυσία και την προσδοκία για το θαύμα. Στην παράσταση συνδυάζονται στοιχεία παραδοσιακής τέχνης με σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις, όπου μουσική, λόγος και κίνηση λειτουργούν ως αλληγορικά εργαλεία.
Η ξεχωριστή Φανή Παναγιωτίδου σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.
Άγιος έρωτας: Ο πρώτος αμιγώς δραματικός ρόλος μου στην τηλεόραση. Ευχαριστώ που μου τον εμπιστεύτηκαν.
Βαριέμαι φρικτά όταν: ο συνομιλητής μου φλυαρεί αυτάρεσκα.
Γιώργος Χριστοδούλου: Από τους πιο ουσιαστικούς καλλιτέχνες που γνώρισα στο ελληνικό θέατρο. Και σπάνιος άνθρωπος.
Δικαιοσύνη: Προσωπική ή κοινωνική δεν υπάρχει γαλήνη χωρίς αυτήν.
Ελλάδα 2026: Βιώνουμε πιστεύω μεγάλο τέλμα. Μας έχει μείνει η ελπίδα, αλλά αυτή ούτως ή άλλως πεθαίνει τελευταία.
Ζωή: Όμορφη, μεγάλη, σπουδαία.
Ήθος: Αξία ανεκτίμητη.
Θέληση: Με εμπνέει. Και με πείθει. Δύσκολα αντιστέκομαι.
Ικανότητες: Θαυμάζω απεριόριστα. Σε μερικές δε περιπτώσεις τείνω να πιστέψω πως πρόκειται για κάποιο θείο δώρο.
Καριέρα: Δεν με απασχόλησε ποτέ ούτε η δική μου ούτε των άλλων. Και ως λέξη μου ακούγεται κάπως μπανάλ.
Λογική vs συναίσθημα: Και τα δύο! Πάντα μαζί, ίσως σε διαφορετικές αναλογίες. Κι ακόμα καλύτερα: Συναισθηματική νοημοσύνη
Μητρότητα: Υπέροχο ταξίδι, πλήρης και καθολική ψυχική απασχόληση.
Νέοι ηθοποιοί: Τους αγαπώ και τους σέβομαι. Έχουν να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερο ανταγωνισμό και περισσότερη αμφισβήτηση.
Ξένος: Όποιος δεν έχει ζήσει σαν ξένος οφείλει να προσφέρει στον εαυτό του αυτή την εμπειρία. Μάθημα ζωής.
Όνειρα: Τώρα πια κάνω περισσότερα για την κόρη μου και λιγότερα για μένα. Μεγάλωσα;
Πρόβα vs παράσταση: Η καλύτερη πρόβα γίνεται στην παράσταση αν είσαι τυχερός και οι συνεργάτες σου είναι γενναίοι και διαθέσιμοι.
Ροή: Το απόλυτο μυστικό της τέχνης.
Συνεργάτες: Στο θέατρο είναι το παν. Εγώ από αυτούς κυρίως μαθαίνω.
Τάμα: Το “Τάμα” πίστεψε πιο πολύ σε μένα απ’ ότι εγώ σε αυτό και του το χρωστάω.
Υστεροφημία: Θα ήθελα όσοι αγάπησα να με θυμούνται με αγάπη. Αυτό.
Φοβάμαι πολύ: την ανημπόρια σωματική και πνευματική
Χαίρομαι όταν: αισθάνομαι να επικοινωνώ ουσιαστικά, πετυχαίνω ένα στόχο, γίνομαι αιτία να χαρεί κάποιος άλλος, σκέφτομαι την κόρη μου.
Ψυχραιμία: Σπουδαίο προσόν. Θα έπρεπε να διδάσκεται με κάποιον τρόπο.
Ωραία παράσταση: που προτείνω να δείτε και παίζεται αυτόν τον καιρό: 1) Το τάμα και 2) Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Σχόλια για αυτό το άρθρο