Παντελής Αμπαζής: «Τα λαϊκά κορίτσια ανήκουν στο μέλλον»

Με μποέμικο ήθος και βαθιά αγάπη για το τραγούδι ως πράξη ψυχικής αγωγής, ο Παντελής Αμπαζής ανήκει σ εκείνη τη σπάνια κατηγορία αυτοδίδακτων τραγουδοποιών που δεν αρκούνται στην ψυχαγωγία, αλλά αναζητούν τη συγκίνηση, τη μνήμη και την εσωτερική αφύπνιση του ακροατή! Δημιουργός ανήσυχος και βαθιά θεατρικός, με λόγο παιγνιώδη, σατιρικό και ταυτόχρονα τρυφερό, κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στο τραγούδι, την αφήγηση και την επιθεωρησιακή σκηνική πράξη, μετατρέποντας κάθε του εμφάνιση σε ένα ζωντανό τελετουργικό επικοινωνίας. Επιστρέφει, έπειτα από σχεδόν 10 χρόνια απουσίας με τη θρυλική μουσικοθεατρική του παράσταση ”Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια” για τέσσερις μόνο εμφανίσεις στο Theatre of the No, στις 13, 14, 21 και 28 Φεβρουαρίου, σαν να επανεγγράφει τη σχέση του κοινού με μια παράδοση που δεν ξεθωριάζει, αλλά ανανεώνεται μέσα από το βλέμμα του παρόντος. Η παράσταση, που φέρει και τον τίτλο ενός από τα τελευταία άλμπουμ του, αποτελεί ένα πολυσυλλεκτικό και ζωντανό πανόραμα του ελληνικού ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού, ιδωμένο μέσα από τζαζ διαθέσεις και ροκ οπτική χωρίς νοσταλγική ακινησία, αλλά με διάθεση δημιουργικής συνομιλίας. Εδώ συνυπάρχουν αποκριάτικα και σκωπτικά τραγούδια, ρεμπέτικα και παραδοσιακά, χιουμοριστικά και σκαμπρόζικα, επιθεωρησιακά, ζουμερά ελαφρά τραγούδια, πικάντικες οπερέτες και σατιρικά άσματα, όλα δεμένα με έναν τρόπο βαθιά θεατρικό και απολαυστικά ανατρεπτικό. Στο μουσικό αυτό σύμπαν παρελαύνουν, με σεβασμό αλλά και δημιουργική ελευθερία, τραγούδια μεγάλων και σπουδαίων δημιουργών- από τον Αττίκ και τον Γούναρη έως τους σημερινούς σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς- σε ένα ζωντανό διάλογο εποχών, όπου το παλιό δεν μουσειοποιείται, αλλά αναπνέει μέσα στο τώρα. Με την επιτυχημένη του μπάντα ”Ανωτάτης Ζαμπετικής”, την οποία ίδρυσε ο ίδιος και με την οποία έχει δώσει εκατοντάδες συναυλίες, ο Αμπαζής στήνει επί σκηνής έναν κόσμο όπου το τραγούδι λειτουργεί ως αφήγηση συλλογικής μνήμης και ως πράξη χαράς. Τα λαϊκά κορίτσια παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν- δεν είναι απλώς ερμηνεύτριες, άλλα σύμβολα ζωής, ελευθερίας και λαϊκής σοφίας. Είναι η ψυχή της παράστασης, μια διαχρονική παρουσία που υπήρχε, υπάρχει και- όπως υπαινίσσεται ποιητικά η ίδια η παράσταση- θα υπάρχει στον αιώνα τον άπαντα! Ένα μουσικοθεατρικό πανηγύρι μνήμης, έρωτα, σάτιρας και ανθρωπιάς, που τιμά το λαϊκό τραγούδι όχι ως μουσειακό είδος, αλλά ως ζωντανή, ανθεκτική και βαθιά ανθρώπινη ανάγκη.

ΣχετικάΆρθρα

– Η επιστροφή μιας επιτυχημένης παράστασης μετά από δέκα χρόνια κρύβει πάντα ρίσκο. Τι σε έκανε να πιστέψεις ότι το «Ζήτω τα λαϊκά κορίτσια» ανήκει στο παρόν και όχι στο παρελθόν και τελικά, τι έχει αλλάξει περισσότερο αυτά τα χρόνια: εσύ ή τα «Λαϊκά κορίτσια»;

“Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!” λέει μια σοφή λαϊκή παροιμία. Στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι οι άντρες μετά τα εφτά μόνο ψηλώνουν, δεν μεγαλώνουν. Κι όπως μου είπε κι η μάνα μου όταν της ανακοίνωσα ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω μουσικός: “ένα απ’ τα δύο αγόρι μου και τα δύο δεν γίνεται…”

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Τα λαϊκά κορίτσια ανήκουν στο μέλλον! Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στον αιώνα τον άπαντα. Είναι τα κορίτσια της διπλανής πόρτας που το ταλέντο τρέχει απ’ τα μπατζάκια τους. Ένα λαϊκό κορίτσι δεν είναι απαραίτητα επαγγελματίας καλλιτέχνης. Είναι ερασιτέχνης, δηλαδή εραστής της τέχνης.

Παίζει, χορεύει και τραγουδάει, που τύφλα να ‘χουν οι επαγγελματίες. Όπου βρεθούν είναι η χαρά της ζωής, η ψυχή της παρέας, η μάνα του λόχου. Τα λαϊκά κορίτσια ξέρουν να ζουν. Να απολαμβάνουν τις ομορφιές της ζωής, της ανέμελης βόλτας, της εύθυμης παρέας. Επίσης , μπορεί να μην είναι από τζάκι, αλλά ανάβουν φωτιές.

– Υπάρχουν τραγούδια της παράστασης που σήμερα ακούγονται πιο επίκαιρα απ’ ό,τι τότε;

Όλα και το εννοώ. Έχουν επιλεγεί και με αυτό το γνώμονα. Δεν μας αφορούν τα ντεμοντέ. Όπως, εξάλλου, και τα μοντέρνα. Τα τραγούδια της παράστασης είναι παντελώς ντεμοντέρνα. Διαχρονικά. Πασίγνωστα αφάγωτα τραγούδια. Που σέβονται το χθες, πατάνε γερά στο σήμερα και ατενίζουν με ελπίδα το αύριο. Ελαφρά τραγούδια και βαριά λαϊκά με τζαζ διάθεση και ροκ άποψη!

-Η «Ανωτάτη Ζαμπετική» δεν ακούγεται σαν συγκρότημα αλλά σαν κατάσταση. Τι είναι αυτό που κρατά αυτή την ομάδα δεμένη;

Από το 2001 που έκανα το άλμπουμ “Ανωτάτη Ζαμπετική” η ομώνυμη μπάντα μας έχει δώσει εκατοντάδες συναυλίες σε θέατρα, πλατείες, ανοιχτούς συναυλιακούς χώρους, κέντρα διασκέδασης, μπαράκια, μπουάτ, μουσικά καφενεία. Έχει συμπράξει με δεκάδες σπουδαίους τραγουδιστές, σολίστ, μουσικούς, μέχρι και με συμφωνική φιλαρμονική ορχήστρα. Ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν φτάσω, θα είμαι είμαι απλώς “ο πιο καλός ο μαθητής” του Έλληνα Μπετόβεν, του αθάνατου Γιώργου Ζαμπέτα.

– Για σένα το «λαϊκό» είναι μουσικό είδος, αισθητική επιλογή ή πολιτική θέση;

Και τα τρία και πολλά περισσότερα. Είναι αλήθεια, δύναμη, γνώση, αυθεντικότητα, αξιοπρέπεια, ταλέντο, πνεύμα, χιούμορ, σκληρή δουλειά, αισιοδοξία και αγάπη για τον άνθρωπο!

– Υπάρχει όριο στη σάτιρα ή το λαϊκό τραγούδι ανέκαθεν ζούσε ακριβώς επειδή δεν είχε όρια;

Τα όρια τα βάζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Τότε μόνο είναι αληθινή τέχνη. Στήνεις ένα μουσικό διάλογο από τον Αττίκ μέχρι τον Πανούση. Πώς αποφασίζεις ποιοι «χωράνε» στο ίδιο τραπέζι χωρίς να προκύψει νοσταλγία; Αβίαστα. Απλώς ακολουθώ το αόρατο νήμα που συνδέει τον λαϊκό βάρδο από τον Όμηρο και τον Αριστοφανη μέχρι τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, μέχρι και τους σημερινούς επίγονους.