«Evil Dead Burn» στους κινηματογράφους

Στην ταινία «Evil Dead Burn» ξεδιπλώνεται η πιο άγρια και τρομακτική περιπέτεια του
franchise μέχρι σήμερα, φέρνοντας στη μεγάλη οθόνη ένα ολοκαίνουργιο κεφάλαιο
σφαγής και δαιμονικού χάους.

ΣχετικάΆρθρα

Μετά το θάνατο του συζύγου της, μια γυναίκα αναζητά παρηγοριά στους πεθερούς
της στο απομονωμένο οικογενειακό τους σπίτι. Καθώς ένας-ένας μεταμορφώνονται
σε Deadites -μετατρέποντας τη συνάντηση σε μια οικογενειακή συγκέντρωση από την
κόλαση- ανακαλύπτει ότι οι όρκοι που έδωσε στη ζωή της συνεχίζουν να ισχύουν…
ακόμα και μετά το θάνατο.

Σχετικά με την παραγωγή
Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, η σειρά ταινιών «Evil Dead» έχει τρομοκρατήσει
και συναρπάσει το κοινό με τον μοναδικό συνδυασμό τρόμου, χιούμορ και
ευρηματικότητας. Με την ταινία «Evil Dead Burn», ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης
Sébastien Vaniček και ο συν-σεναριογράφος Florent Bernard παρουσιάζουν ένα
τολμηρό νέο κεφάλαιο που εμβαθύνει στη μυθολογία της σειράς, ενώ ταυτόχρονα,
κυριολεκτικά, της βάζει φωτιά.
Με φόντο μια διαλυμένη οικογένεια που στοιχειώνεται από τη θλίψη, την ενοχή και
κάτι πολύ πιο σκοτεινό, η ταινία επιστρέφει στον αρχέγονο φόβο των πρωτότυπων
ταινιών, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει το συναισθηματικό και οπτικό εύρος της σειράς.
Από την αρχή, η δημιουργική ομάδα είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια ταινία που
να δίνει την αίσθηση του άμεσου και του ζωντανού. Μια ιστορία που καίει τόσο με
το θεαματικό της στοιχείο όσο και με την οικειότητά της. Ο παραγωγός Rob Tapert,
ο οποίος ακολουθεί τη σειρά από τα πρώτα της βήματα, περιγράφει τη νέα ταινία
ως έναν οικογενειακό εφιάλτη που μετατρέπεται σε πεδίο μάχης: μια οικογενειακή
συγκέντρωση που καταλήγει σε σφαγή. Είδε στην προσέγγιση του Vaniček την ίδια
παράτολμη ενέργεια που χαρακτήρισε αρχικά το «Evil Dead», μια προθυμία να
αναλάβει ρίσκα, να ανακαλύψει τον τρόμο στο συνηθισμένο και να κάνει το κοινό να
τρέμει και να γελάει ταυτόχρονα.
Μετά τη συνεργασία τους στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Vaniček, «Στον
ιστό του τρόμου» (Vermines) -το θρίλερ με τέρατα που επιλέχθηκε για το Φεστιβάλ
Κινηματογράφου της Βενετίας και ανέδειξε το δυναμικό, χαρακτήρα-κεντρικό στυλ
του- οι δύο δημιουργοί ξανασυναντήθηκαν για να επαναπροσδιορίσουν τη νέα ταινία
«Evil Dead» για μια νέα γενιά. Το σενάριό τους συνδυάζει τη χαρακτηριστική ένταση της
σειράς με έναν βαθιά ανθρώπινο παλμό: μια ιστορία για την αγάπη, την απώλεια και τον
τρόπο με τον οποίο ο θρήνος μεταλλάσσεται υπό πίεση. Πρόκειται ταυτόχρονα για φόρο
τιμής και επανεφεύρεση, δημιουργημένη με το χαρακτηριστικό αναρχικό πνεύμα.
Γυρισμένη σε στούντιο και εξωτερικούς χώρους στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας (οι
δημιουργοί της ταινίας ευχαριστούν για τη βοήθεια που έλαβαν από το πρόγραμμα
επιχορηγήσεων κινηματογραφικής παραγωγής της κυβέρνησης της Νέας Ζηλανδίας) η
ταινία «Evil Dead Burn» αξιοποιεί την καλλιτεχνική δεξιοτεχνία ενός τοπικού συνεργείου
παγκόσμιας κλάσης. Η απτή δεξιοτεχνία τους εδραιώνει τον υπερφυσικό τρόμο
της ταινίας στη φυσική πραγματικότητα: πραγματική φωτιά, πραγματικό χάος και
πραγματικός ιδρώτας. Κάθε τμήμα, από το σχεδιασμό και τα ακροβατικά μέχρι τα εφέ
και την κινηματογραφία, μετατρέπει το χειροποίητο πνεύμα της σειράς σε κάτι έντονο
και σύγχρονο.
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, η ταινία «Evil Dead Burn» τροφοδοτείται από τη
μεταμόρφωση. Είναι μια ιστορία και μια παραγωγή χτισμένες πάνω στην καύση:
δημιουργική, συναισθηματική και κυριολεκτική. Αυτό που ξεκινά ως οικογενειακή
ένταση μετατρέπεται σε κόλαση, σηματοδοτώντας ένα φλογερό νέο κεφάλαιο σε μία
από τις πιο διαχρονικές κληρονομιές τρόμου του κινηματογράφου.
Επαναπροσδιορίζοντας το Κακό | Μια Προσέγγιση της Φωτιάς,
της Οικογένειας και του Φόβου
Για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, «Evil Dead Burn», ο Vaniček συνεργάζεται
ξανά με τον συν-σεναριογράφο Florent Bernard για να αναλάβει μία από τις πιο
ιστορικές σειρές ταινιών του κινηματογράφου.
Ο Vaniček περιγράφει την εμπειρία ως συναρπαστική αλλά και τρομακτική. «Όλα
ξεκινούν με μια ιδέα στο διαμέρισμά σου στο Παρίσι», λέει γελώντας, «και μετά
περνάμε σε ένα συνεργείο 200 ατόμων μπροστά από τρεις ανθρώπους που καίγονται,
μπροστά από ένα σπίτι που καίγεται. Είναι αρκετά τρελό, αλλά περιτριγυρίζομαι από
ανθρώπους που είναι πραγματικά επαγγελματίες και πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν,
οπότε είμαι σε καλά χέρια». Αυτή η προθυμία να ξεπεράσει τα όρια -χωρίς να χάσει
τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη σειρά- έγινε ο δημιουργικός του οδηγός.
Θυμάται τις πρώτες ιδέες που συνενώθηκαν στο σενάριό τους: «Ο Florent και εγώ
θέλαμε να επικεντρωθούμε κυρίως στους χαρακτήρες. Ο φόβος και η δράση θα
έρχονταν αργότερα. Έτσι, ξεκινήσαμε με την προετοιμασία μας και παρακολουθήσαμε
όλες τις πρώτες ταινίες της σειράς. Συνειδητοποιήσαμε ότι μιλούσαν προφανώς για
τον θάνατο, αλλά και για την αγάπη. Έτσι, σκεφτήκαμε ότι ο θάνατος της αγάπης
θα ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα, και ότι ο αντίκτυπος στα πεθερικά θα ήταν κάπως
καθολικός για το κοινό».
Από την αρχή, στόχος του δίδυμου ήταν να δημιουργήσουν κάτι που να θυμίζει
αναγνωρίσιμα το «Evil Dead», αλλά να είναι ταυτόχρονα ξεκάθαρα δικό τους. «Υπάρχει
προφανώς τεράστιος σεβασμός για τη σειρά και τους θαυμαστές. Από εκεί ξεκινάνε
όλα. Αλλά ξέρω ότι δεν μου προσφέρθηκε αυτός ο ρόλος για να κάνω απλώς ό,τι
περιμένει το κοινό. Ο σεβασμός σημαίνει επίσης να κατανοείς ότι το «Evil Dead» δεν
αφορά μόνο αίμα και αλυσοπρίονα. Υπάρχουν τόσα πολλά ακόμα να εξερευνήσουμε
σε αυτόν τον κόσμο. Και αυτό ακριβώς ήμουν αποφασισμένος να κάνω. Να κατανοήσω
τους κανόνες και να τους ανατρέψω. Να προσπαθήσω να φέρνω μια νέα οπτική, μια
μοναδική οπτική σε αυτόν τον καταπληκτικό κόσμο. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος
για τον οποίο τη σειρά ταινιών «Evil Dead» παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα: επειδή
δίνει στους σκηνοθέτες την ελευθερία να κάνουν καινούργια πράγματα.»
Για τον Bernard, το να γράφει μέσα σε ένα τόσο εμβληματικό σύμπαν ήταν ταυτόχρονα
πρόκληση και προνόμιο. «Το να γράφεις για τη σειρά ταινιών «Evil Dead» είναι τιμή και
μεγάλη χαρά», εξηγεί. «Είναι μια συνταγή με πολύ συγκεκριμένα συστατικά -τρόμο,
δράση, κωμωδία, σασπένς, δράμα- αλλά εξαρτάται από εμάς να αποφασίσουμε τη
σωστή δόση του καθενός.»
Η συνεργασία του Vaniček και του Bernard βασίζεται σε μια κοινή γοητεία για
τους χαρακτήρες και τον τόνο. «Ο Sébastien και εγώ μιλάμε πολύ, κυρίως για τους
χαρακτήρες», λέει ο Bernard. «Αυτοί είναι που φέρνουν τα θέματα της ταινίας.
Μιλάμε γι’ αυτούς σαν να ήταν άνθρωποι που γνωρίζουμε, αναρωτιόμαστε πώς θα
αντιδρούσαν σε διαφορετικές καταστάσεις, και μετά τους ρίχνουμε στα χειρότερα
δυνατά σενάρια.»
Ο Vaniček συμφωνεί: «Κάθε μέρα υπήρχε μια έκπληξη, κάθε μέρα κάτι τρελό να
γυρίσουμε. Δεν πήγαινα σε κάποια αποθήκη ή σε μια δουλειά γραφείου. Έκανα μια
ταινία, κι αυτό είναι εκπληκτικό».
Η δημιουργική τους χημεία ήταν αυτό που προσέλκυσε τον παραγωγό Rob Tapert (μαζί
με τους Sam Raimi και Bruce Campbell που είναι από την αρχή στο franchise) στον
νεαρό Γάλλο σκηνοθέτη. «Ένας από την ομάδα μας επέστρεψε από ένα φεστιβάλ και
είπε: “Πρέπει να δείτε αυτή τη νέα ταινία, «Στον ιστό του τρόμου, (Vermines)»”, θυμάται
ο Tapert. «Ο Sam, ο Bruce και εγώ την παρακολουθήσαμε και όλοι συμφωνήσαμε:
“Αυτός είναι ο κατάλληλος για το επόμενο κεφάλαιο του “Evil Dead”. Στην ταινία
“Στον ιστό του τρόμου” (Vermines), δημιούργησε πραγματική ένταση με ελάχιστους
πόρους, κάτι που είναι ακριβώς το είδος της φρέσκιας οπτικής που θέλουμε για να
τη διατηρήσουμε ζωντανή και να την αναπτύξουμε».
Στο επίκεντρο της ταινίας «Evil Dead Burn» βρίσκεται μια προσωπική ιστορία θλίψης
και κληρονομιάς, πλαισιωμένη από την ευρύτερη μυθολογία του σύμπαντος των
ταινιών «Evil Dead». «Η σύνδεση με τον Ρέιμοντ Νόουμπι (αρχικό χαρακτήρα του
“Evil Dead II”) φαινόταν απαραίτητη», σημειώνει ο Bernard. «Η εξελικτική πορεία
του Τζόζεφ (χαρακτήρα του “Evil Dead Burn”) αφορά το βάρος της οικογενειακής
κληρονομιάς. Ένα βάρος που κουβαλάμε κι εμείς όταν γράφουμε ένα “Evil Dead”. Είναι
ένα τεράστιο μπαούλο με παιχνίδια, και επιλέξαμε τα παιχνίδια που μας διασκέδασαν
περισσότερο και είχαν τη μεγαλύτερη λογική για τους χαρακτήρες μας.»
Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που μετατρέπει την οικεία εικονογραφία του «Evil
Dead» σε σύμβολα γενεαλογικού τραύματος και διεστραμμένων οικογενειακών
δεσμών.
Πριν όμως βυθίσουν το κοινό στον εμβληματικό κόσμο που είδαμε για πρώτη φορά
στο κλασικό έργο του Raimi του 1981, οι δύο δημιουργοί ήθελαν να παρασύρουν τους
θεατές στο νέο σύμπαν. Σύμφωνα με τον Vaniček: «Ήθελα να παρουσιάσω αμέσως
μια νέα γενιά χαρακτήρων και να κάνω το κοινό να καταλάβει γρήγορα τις σχέσεις
μεταξύ τους: δύο αδέλφια, μια σύζυγος, μια κοπέλα, γενέθλια, ένα κέικ, ένα πάρτι.
Υπάρχει πολύς δυναμισμός σε αυτή τη σκηνή, κάτι που πιστεύω ότι προετοιμάζει το
κοινό για την ενέργεια που θα ακολουθήσει».
Ο Bernard περιγράφει τη διαδικασία συγγραφής ως μια άσκηση αυτοσυγκράτησης
και επανεφεύρεσης. «Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποφύγουμε την υπερβολική
επανάληψη όσων είχαν ήδη γίνει. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε
μια ομάδα φίλων ή άτομα της ίδιας ηλικίας. Όμως, μια γυναίκα που έχει ξεριζωθεί και
έχει κολλήσει με τα πεθερικά της, ειδικά μετά από μια απώλεια που τους επηρεάζει
όλους, έφερε πραγματική αφηγηματική υπόσχεση. Ο Sébastien δεν ήθελε να κάνει
το πιο αιματηρό Evil Dead, αλλά σίγουρα το πιο βίαιο.»
Έτσι, δημιούργησαν μια ταινία που ενσαρκώνει τη διαχρονική γοητεία του franchise:
ατρόμητη, σωματική και ανεπιφύλακτα κινηματογραφική. «Αν το κοινό βγει από
την αίθουσα με την αίσθηση ότι έζησε μια ταινία τρόμου και δράσης που είναι
συναισθηματική και αστεία, αλλά και ανησυχητική και συναρπαστική», λέει ο Bernard,
«αυτός είναι το στόχο μας».
Ο διευθυντής φωτογραφίας Phil Lozano προσδίδει ρεαλισμό στην εικόνα χάρη στη
χειροκίνητη λήψη και την οργανική αίσθηση. Μια οπτική γλώσσα που στηρίζεται
στην κίνηση, την υφή και τη σκιά. Ο Lozano εξηγεί: «Ο Séb ήθελε πραγματικά η
ταινία να γυριστεί εξ ολοκλήρου με χειροκίνητη λήψη και να έχει μια πολύ οργανική
εμφάνιση. Βασικά, είναι μια ταινία όπου δεν υπάρχει καθόλου και αυτό δημιουργεί
την ατμόσφαιρα και τη διάθεση που θέλαμε για ολόκληρη την ταινία».
Η συνεργασία με τον σεναριογράφο-σκηνοθέτη Vaniček χαρακτηρίστηκε από
ενέργεια και φιλοδοξία. «Ο Sébastien είναι τρελός, ξεπερνά τα όρια συνεχώς», λέει
γελώντας. «Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, σκέφτηκα: “Ω, δεν θα κάνουμε ούτε
το μισό από αυτά που φαντάζεται”. Αλλά τα κάναμε όλα».
Οπτικά, η χρωματική παλέτα είναι σκόπιμα λιτή και, σύμφωνα με τον Phil Lozano:
«Κινείται στα όρια του σκότους. Πολλές από τις χρωματικές παλέτες ήταν κάπως
αποχρωματισμένες. Ο Séb σίγουρα δεν ήθελε κορεσμένα χρώματα. Οι φλόγες ήταν
ένα σημαντικό στοιχείο, αλλά κατά τα άλλα αγκαλιάσαμε το σκοτάδι. Όταν δεν
μπορείς να δεις πολλά, ο εγκέφαλός σου αρχίζει να φαντάζεται τι μένει κρυφό. Κάνει
το κοινό να σκεφτεί αυτό που δεν βλέπει, και αυτό είναι που προκαλεί τρόμο».
Ο Nick Connor διαμόρφωσε τον στοιχειωτικό κόσμο της ταινίας: ένα σπίτι που σαπίζει
από μέσα προς τα έξω. Έχοντας εργαστεί σε δύο προηγούμενες ταινίες της σειράς
«Evil Dead», γνώριζε καλά το οπτικό DNA της σειράς. Λέει: «Έχοντας ήδη εργαστεί σε
μερικά έργα του franchise, ξέρω ότι είναι πάντα γεμάτα αίμα. Αυτή η ταινία δεν μου
φάνηκε τόσο αιματηρή, αλλά πολύ βίαιη, και αυτή η αντίθεση ήταν η μεγάλη αλλαγή.
Δεν έχει να κάνει με το αίμα, έχει να κάνει με τη βία του κόσμου».
Από τις πρώτες του συζητήσεις με τον Vaniček, ο Connor κατάλαβε ότι η σήψη έπρεπε
να φαίνεται οργανική. Ένα σπίτι που αντικατοπτρίζει τη σταδιακή κατάρρευση μιας
οικογένειας. «Ο Séb έλεγε πάντα ότι ήθελε να δίνει την αίσθηση ότι η σήψη ξεκινά
από μέσα, σαν δαιμονική κατοχή», εξηγεί.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία:
Sébastien Vaniček
Σενάριο:
Sébastien Vaniček & Florent Bernard
Πρωταγωνιστούν:
Souheila Yacoub, Tandi Wright, Hunter Doohan,
Luciane Buchanan, Errol Shand, George Pullar,
Maude Davey, Greta Van Den Brink
Διεύθυνση Φωτογραφίας:
Philip Lozano
Σχεδιασμός Παραγωγής:
Nick Connor
Μοντάζ:
Maxime Caro
Μουσική:
Double Danger
9 Iουλίου στους κινηματογράφους από τη Feelgood