Νίκος Καλογερόπουλος: Εις μνήμην…

“Ποιος είναι αυτός ο ηθοποιός που παίζει τον Μπε;” ρωτούσαν οι τηλεθεατές που έβλεπαν τη “Μεθυσμένη Πολιτεία” το 1980 όταν έκανε πρεμιέρα το σίριαλ. Γιατί από την πρώτη εμφάνιση στη σειρά, έκανε αίσθηση ο Νίκος Καλογερόπουλος που ερμήνευε τον Μπε και όλοι ήθελαν να μάθουν τα πάντα για τον νέο ηθοποιό που έπαιζε δίπλα στην Βέρα Κρούσκα και τον Γιάννη Βόγλη. Είχαν προηγηθεί άλλα τρία σίριαλ, “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” το 1975 όπου έπαιζε το Νικολιό, γκεστ εμφάνιση το 1977 στη σειρά “Ο φωτογράφος του χωριού” και ο ρόλος του Νίκου Καστρή στους “Παραστρατημένους” το 1979. Ήταν ο Μπε όμως που τον καθιέρωσε στο πλατύ κοινό και τον έκανε αγαπητό και δημοφιλή σε όλους. Το 1989 θα παίξει ένα παρόμοιο ρόλο, τον Μάιμο, στη σειρά “Στο κάμπινγκ”, ενώ έχει προηγηθεί και ο Μήτσος ο τρελός στο “Χαίρε Τάσο Καρατάσο” το 1985. Μέσα όμως σε αυτά τα δέκα χρόνια, θα αφήσει ανεξίτηλη την υποκριτική του σφραγίδα και στις σειρές “Η παρέα” (1982), “Γκασταρμπάιτερ” (1983), “Το μινόρε της αυγής” (1983) ενώ θα διαπρέψει και στον κινηματογράφο.

ΣχετικάΆρθρα

Το 1980 ο Θόδωρος Μαραγκός, του δίνει ένα μικρό ρόλο, τον διευθυντή της εφορίας, στην ταινία “Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι” δίπλα στον Θανάση Βέγγο και την Άννα Μαντζουράνη. Την επόμενη χρονιά, ο Θόδωρος Μαραγκός του εμπιστεύεται πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία “Μάθε παιδί μου γράμματα” πλάι στον Βασίλη Διαμαντόπουλο και την Άννα Μαντζουράνη. Η ταινία έρχεται πρώτη σε εισπράξεις εισιτηρίων και κερδίζει 4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1981 (α’ γυναικείου ρόλου (Άννα Μαντζουράνη), α’ ανδρικού ρόλου (Βασίλης Διαμαντόπουλος), σκηνογραφίας και ειδικό βραβείο ερμηνείας στον Νίκο Καλογερόπουλος. Ακολουθεί η ταινία του Νίκου Περάκη “Άρπα Colla” το 1982, ” Ο φονιάς” το 1983, το “Είμαι” το 1983 και το “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη το 1983, που απογειώνει την καριέρα του (θα μεταδοθεί και στην τηλεόραση ως μίνι σειρά, το 1985). Την επόμενη χρονιά, έρχεται ο ρόλος του Νίκου Παπαδόπουλου στη θρυλική “Λούφα και παραλλαγή” του Νίκου Περάκη, που θα κόψει 395.374 εισιτήρια και θα κατακτήσει την πρώτη θέση στον πίνακα εισιτηρίων τη σεζόν 1984-1985. Συνολικά θα πρωταγωνιστήσει σε 16 ταινίες, ανάμεσά τους και οι: “Εν πλω” (1986), “Όνειρο αριστερής νύχτας” (1987), “Θηλυκή εταιρία” (1999), “Ένας κι ένας” (2000) και “Οι ιππείς της Πύλου” το 2011 όπου θα γράψει και το σενάριο, τη μουσική και θα τη σκηνοθετήσει.

Αξιοσημείωτες είναι επίσης και οι συμμετοχές του στις σειρές: ‘Ολη η δόξα όλη η χάρη (1989), Η αγάπη της γάτας (1991), Βασίλης Ιάσων και Ντόκι (1992), Νυχτερινοί ακροβάτες (1993), Στρας (1995), Ερασιτέχνης άνθρωπος (1999), Κόλπο Γκρόσο (2001), Μυστικά και λάθη (2003).

Το 1976, ο Νίκος Καλογερόπουλος γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο «Ο μπαμπούλας» που ανεβαίνει στο θέατρο Κάβα. Η θεατρική του διαδρομή περιλαμβάνει συμμετοχές σε πολλές παραστάσεις, όπως το “Δατς ολ” (1988), το “Ρεμπέτικο” (1991), η επιθεώρηση “Δεν ήξερες δεν ρώταγες” (1995) ενώ από τις τελευταίες του εμφανίσεις ήταν η παράσταση “Γκέμα του Λιαντίνη” το 2018 στο Θέατρο Βρετάνια και “Τα δεινά του δανεισμού” το 2025 στο Θέατρο Αλκμήνη. Ανάμεσα στα θεατρικά έργα που έγραψε ήταν το «Σατιρικό των Ελλήνων» και «Οι κυνικοί ξανάρχονται».

Ασχολήθηκε και με την ποίηση και το τραγούδι. Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα «Επιστρόφια». Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Θετή Ταυτότης» είχε δημοσιευτεί 10 χρόνια πριν (1981). Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο «Τα δέοντα», σε μουσική και στίχους του ιδίου. Τα τελευταία χρόνια είχε επιλέξει να βρίσκεται κοντά στον τόπο καταγωγής του στη Μεσσηνία και δημιούργησε στην περιοχή της Τριφυλίας το «Τρενοτεχνείο», έναν ιδιαίτερο χώρο πολιτισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Γεννημένος την 1η Αυγούστου 1952, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας όπου νοσηλευόταν , λίγες μέρες μετά τα γενέθλιά του, στις 9 Αυγούστου 2026. Ασυναγώνιστος, αυθεντικός και πάντα πιστός στις ιδέες και την τέχνη του, ο “Ερασιτέχνης άνθρωπος” που αρνήθηκε να μπει σε καλούπια, με το σπουδαίο ταλέντο, περνά στην αιωνιότητα, αφήνοντας μια αστείρευτη πολιτιστική κληρονομιά.