Κόκορας: Πρώτες φωτογραφίες πριν την πρεμιέρα

Αυτό́ το καλοκαίρι είναι το πιο καθοριστικό́ για την ζωή του Αργύρη, ενός θυρωρού́ στο Δήμο Αθηναίων. Η είδηση ότι ο γιος του κληρώθηκε να φοιτήσει σε ένα από́ τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της χώρας, έρχεται να ταράξει την έτσι κι αλλιώς δύσκολη σχέση με την σύζυγό́ του Πόπη, επίσης υπάλληλο του Δήμου. Παρόλο που το να φοιτήσει εκεί το παιδί τους, είναι όνειρο απατηλό́ για τα οικονομικά τους, ο Αργύρης αποφασίζει ότι δεν έχει δικαίωμα να γίνει τροχοπέδη στη μοίρα του γιου του, που είναι σαφώς φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα!

Ο Κόκορας είναι μια γλυκόπικρη κωμωδία με υπαρξιακό και κοινωνικό υπόστρωμα, που συνδυάζει υπόγειο χιούμορ, σιωπηλές συγκρούσεις και συναισθηματική λιτότητα. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κοινωνικό δράμα με ρεαλιστικό διάλογο και στοιχεία σάτιρας, που ακολουθεί την ιστορία ενός πατέρα της εργατικής τάξης καθώς προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον του γιου του σε έναν κόσμο που διαρκώς τον σπρώχνει στο περιθώριο.

Ο κόσμος του ήρωα, ενός χαμηλόβαθμου υπαλλήλου του δήμου, δεν καταρρέει με πάταγο· σβήνει μέσα από μικρές ήττες, εσωτερικές υποχωρήσεις και απωθημένα βλέμματα. Η ταινία δεν φωνάζει ούτε εξηγεί· μιλά καθαρά σε όσους έχουν νιώσει να τους λείπει μια απάντηση σε μια ήσυχη ερώτηση. Παρά τη δραματική βάση της, διαπνέεται από λεπτό, παρατηρητικό και βαθιά ανθρώπινο χιούμορ. Οι καταστάσεις και οι ήρωες ξεγυμνώνονται με τρόπο που κάνει τον θεατή πρώτα να γελά και ύστερα να συνειδητοποιεί ότι αυτό πονά. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο γλυκόπικρο, ευφυές και αληθινά ανθρώπινο.

Με όχημα το χιούμορ και τον – στα όρια της σαρδόνιας ειρωνείας – σαρκασμό́, το κυνήγι του «ελληνικού ονείρου» καταλήγει σε μια δίνη κωμικοτραγικών συγκρούσεων, που φέρνουν τον Αργύρη μπροστά στην πιο πικρή ανατροπή: ίσως οι ψευδαισθήσεις να ήταν ό,τι καλύτερο είχε ποτέ.

Ο ήρωας είναι ο νεοέλληνας που θέλει να “γίνει κάτι” χωρίς να ξέρει τι. Θέλει να γίνει “αφεντικό”, να ξεφύγει απ’ το θυρωρείο, χωρίς όμως σχέδιο ή ικανότητες. Ζει για τη φαντασίωση μιας κοινωνικής ανόδου χωρίς περιεχόμενο, τροφοδοτημένος μόνο από την προσδοκία και την πεποίθηση ότι φταίνε πάντα οι άλλοι.

Η οικογένεια λειτουργεί ως σύστημα χειραγώγησης. Η μητέρα είναι τρυφερή αλλά παθητική και τοξική, ο πατέρας ψυχρός και αυταρχικός – ένα “πατριαρχικό φάντασμα” που ακόμη και νεκρός καθορίζει τις επιλογές του γιου.

Η γλώσσα γίνεται όχημα αποκάλυψης. Το πηγαίο γέλιο λειτουργεί ως εργαλείο κριτικής μέσα από κοφτερές, πικρές ατάκες και πνιγμένα “γαμώτο”. Οι άντρες δεν επικοινωνούν· ειρωνεύονται. Κι όμως, πίσω από αυτή την ειρωνεία κρύβεται η βαθύτερη ανάγκη για τρυφερότητα.

Το ελληνικό όνειρο αποτυπώνεται ως φαύλος κύκλος μικροαστικών επιδιώξεων. Ο ήρωας επενδύει στα “μικρά σχέδια” – ένα μαγαζί, μια σχολή, μια επιδότηση – που όλοι γύρω του είτε υποσκάπτουν είτε του τα προσφέρουν με όρους. Είναι η κοινωνία που λέει “φτιάξ’ το μόνος σου” αλλά σου παίρνει τα εργαλεία.

Ο κόκορας, ως σύμβολο, ενσαρκώνει την αξιοπρέπεια που αρνείται να πεθάνει, τον ανδρισμό που ξεφωνίζει χωρίς να επιβάλλεται και την ελληνική φαντασίωση του “ξυπνήματος” που δεν έρχεται ποτέ. Είναι μια γελοιοποιημένη μεσσιανική φιγούρα και μαζί ένα σχόλιο πάνω στη ματαιότητα της υπερβολικής αυτό-εικόνας του νεοέλληνα.

Η ταινία είναι μια κριτική του νεοέλληνα – σαρκαστική, υπαρξιακά απογυμνωμένη, ειλικρινής. Δεν δείχνει το δάχτυλο· δείχνει τον καθρέφτη.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Ο Κόκορας είναι μια ταινία για τον αόρατο αγώνα της καθημερινότητας. Χωρίς ηρωισμούς ή λύσεις, παρακολουθώ έναν άνθρωπο να γλιστρά αθόρυβα στη σωτήρια παραίτηση. Με ενδιέφερε να αφηγηθώ μια ιστορία όπου η αποτυχία δεν είναι έκρηξη, αλλά διαρροή – από τα μάτια, το σώμα, την οικογένεια. Όπου η αξιοπρέπεια δεν πεθαίνει, απλώς ξεχνιέται.

Ήθελα να φτιάξω μια ιστορία για την αποτυχία χωρίς δράμα, αλλά με εκείνο το πικρό χιούμορ που κρύβεται πίσω από τις λεπτομέρειες: στις σιωπές, στις αμήχανες στιγμές, στα παράλογα που προσπερνάμε. Γιατί μερικές φορές, το γελοίο είναι απλώς το τραγικό με λάθος φως. Με όπλα το χιούμορ, τον ρεαλιστικό διάλογο και τη σιωπή, θέλησα να κάνω μια ταινία όπου το δάκρυ συνυπάρχει με το γέλιο, η χαρά με τη λύπη, και τελικά μια ταινία που να συγκινεί και να κινητοποιεί.

Ο Τάσος Γερακίνης, είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Αφού αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1995, εργάστηκε σε παραγωγές μικρού και μεγάλου μήκους. Η μικρού μήκους ταινία του, σε συνεργασία με την ΕΡΤ ‘Μ’ακούει Κανείς;’ βραβεύτηκε από το ΕΚΚ και έλαβε Ειδική Μνεία από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ‘Ένας Ήσυχος Άνθρωπος’ σε συμπαραγωγή με Faliro House, Bad Crowd, Arizona Prod, συμμετείχε στο “Glocal in Progress” – του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν ενώ απέσπασε το Βραβείο Κοινού καλύτερης μεγάλου μήκους ταινίας στο 4ο Ελληνοκυπριακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαρκελώνης. Είχε προκριθεί (shortlisted) στα Φεστιβάλ του Σαράγεβο και Giornate degli Autori του Φεστιβάλ της Βενετίας.

Πρωταγωνιστούν: οι Κόρα Καρβούνη, Νίκος Κασάπης, Γιούλικα Σκαφιδά, Δημήτρης Καταλειφός, Γιάννης Σαρακατσάνης και Ελένη Κοκκίδου. Ο Κόκορας έχει προβληθεί και διακριθεί σε φεστιβάλ παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου του 23oυ SFGFF (Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο), όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού.

Σκηνοθεσία: Τάσος Γερακίνης
Ηθοποιοί: Νίκος Κασάπης, Κόρα Καρβούνη, Δημήτρης Καταλειφός, Ελένη Κοκκίδου, Γιάννης Σαρακατσάνης, Γιούλικα Σκαφιδά, Γιάννης Δρακόπουλος, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Νίκος Δαφνής, Ελένη Δαφνή
Είδος: Γλυκόπικρη κωμωδία
Διάρκεια: 100′