ΤΩΡΑ |
Ο Γιώργος Κιμούλης δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος ηθοποιός, είναι μια ξεχωριστή θεατρική προσωπικότητα από εκείνες που έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Ένας ηθοποιός με σπάνιο εκτόπισμα, υψηλή υποκριτική ευφυΐα, πνευματική οξύτητα και μια σκηνική κυριαρχία που δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς για να επιβληθεί. Ανήκει δικαιωματικά στους μεγάλους sir του θεάτρου μας, στους καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν την υποκριτική όχι ως επάγγελμα απλής ερμηνευτικής δεξιοτεχνίας, αλλά ως μία διαρκή απαιτητική αναμέτρηση με τον άνθρωπο, τον λόγο, τις ιδέες και τις αντιφάσεις του. Η ηθοποιία του διαθέτει εκείνη τη σπάνια ποιότητα που συνδυάζει την τεχνική αρτιότητα με την εσωτερική ένταση. Ο λόγος του έχει βάρος, ρυθμό, ακρίβεια και μουσικότητα, ενώ η σωματική του παρουσία υπηρετεί με αξιοθαύμαστη πειθαρχία την ψυχολογική διαδρομή του ρόλου. Δεν εκφέρει απλώς τις λέξεις- τις επεξεργάζεται, τις αποκαλύπτει, τις φορτίζει με υπόγεια νοήματα. Διαθέτει την ικανότητα να μετατρέπει τη θεατρική εκφορά σε πνευματικό γεγονός, να προσδίδει στις σιωπές δραματουργική σημασία και να αναζητά πίσω από κάθε χαρακτήρα την πολυπλοκότητα της ύπαρξης. Είναι ένας ερμηνευτής που δεν αρκείται στην επιφάνεια του συναισθήματος, αλλά διεισδύει στους μηχανισμούς που το γεννούν. Η πολυετής προσφορά του στο θέατρο δεν περιορίζεται στην υποκριτική. Ως σκηνοθέτης έχει αναπτύξει μια προσωπική θεατρική γλώσσα, με έμφαση στη δραματουργική ανάλυση, στην ακρίβεια της σκηνικής σύνθεσης και στην ουσιαστική σχέση ηθοποιού και κειμένου. Η σκηνοθετική του ματιά αναζητά το νόημα πίσω από τη θεατρική πράξη, αντιμετωπίζοντας το έργο ως ζωντανό οργανισμό ιδεών, συγκρούσεων και υπαρξιακών ερωτημάτων. Η συμβολή του στο ελληνικό θέατρο είναι σημαντική , όχι μόνο για τις ερμηνείες και τις παραστάσεις του, αλλά και για τη διαρκή αναζήτηση ότι το θέατρο απαιτεί γνώση, πειθαρχία, τόλμη και βαθιά πνευματική εγρήγορση. Στο ”Κόκκινο”- Red του Τζον Λόγκαν που παίζεται στο Θέατρο Μουσούρη, ο Γιώργος Κιμούλης συναντά το σπουδαίο ζωγράφο Μαρκ Ρόθκο και αναμετριέται με ένα ρόλο υψηλών ερμηνευτικών απαιτήσεων. Δίπλα του, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ενσαρκώνει τον νεαρό βοηθό του Κεν, σε μια σκηνική συνάντηση δύο διαφορετικών γενεών, δύο αντιλήψεων για την τέχνη και δύο κόσμων που συγκρούονται, αμφισβητούνται και αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Κιμούλης, ως Ρόθκο έχει στα χέρια του έναν χαρακτήρα πολυσύνθετο, αντιφατικό, πνευματικά ανήσυχο και βαθιά τραυματισμένο από τις ίδιες του τις καλλιτεχνικές απαιτήσεις. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ερμηνευτικό στοίχημα. Δεν πρόκειται απλώς για την αναπαράσταση ενός μεγάλου ζωγράφου, αλλά για την κατάδυση στην ψυχοσύνθεση ενός δημιουργού που παλεύει με την τέχνη του, την υστεροφημία του, το φόβο της καλλιτεχνικής παρακμής και την αγωνία μήπως η δημιουργία υποταχθεί στους νόμους της εμπορευματοποίησης. Η ερμηνευτική του προσέγγιση αναδεικνύει τη βαθύτερη δραματουργική ουσία του έργου. Η ένταση, η οξύτητα του λόγου, οι εκρηκτικές μεταπτώσεις, η αυστηρότητα αλλά και οι στιγμές εσωτερικής απογύμνωσης συνθέτουν έναν απαιτητικό υποκριτικό πορτρέτο. Ο Κιμούλης διαθέτει εκείνη τη σπάνια σκηνική δύναμη που μπορεί να μετατρέψει ένα διάλογο σε μονομαχία ιδεών και μία φαινομενικά απλή χειρονομία σε φορέα ολόκληρου ψυχολογικού φορτίου. Δεν καταφεύγει στην εύκολη συγκίνηση ούτε στην επιφανειακή επίδειξη της υποκριτικής του δεξιοτεχνίας. Αναζητά την ουσία, την εσωτερική διαδρομή, την αλήθεια των αντιφάσεων. Η σκηνική του παρουσία λειτουργεί ως μαγνητικός πόλος, χωρίς να στερεί από τον συμπρωταγωνιστή του το χώρο να αναπτύξει τη δική του ερμηνευτική διαδρομή. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σκηνοθετική του εργασία. Ο Κιμούλης δεν αντιμετωπίζει το ‘’Κόκκινο’’ ως μία απλή συνομιλία δύο προσώπων, αλλά ως ένα πολυεπίπεδο θεατρικό δοκίμιο πάνω στην ίδια τη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η σκηνοθεσία του αναδεικνύει τη σύγκρουση δασκάλου και μαθητή, την αναμέτρηση του παλαιού με το καινούργιο, τη σχέση της καλλιτεχνικής ελευθερίας με την αγορά και κυρίως το αιώνιο ερώτημα: σε ποιον ανήκει τελικά το έργο τέχνης, στον δημιουργό ή σε εκείνον που το αντικρίζει; Με τη μετάφραση και τη σκηνοθετική του επεξεργασία, επιχειρεί να μεταφέρει τη φιλοσοφική πυκνότητα του κειμένου στη ζωντανή θεατρική πράξη. Αυτό που αξίζει, ωστόσο, να υπογραμμιστεί είναι πως ο Γιώργος Κιμούλης, αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη, του οποίου η διαδρομή δεν μετριέται απλώς με αριθμούς παραστάσεων ή επιτυχίες. Μετριέται με το ειδικό βάρος των ερμηνειών του, με την πνευματική απαίτηση που θέτει στον εαυτό του, με την προσήλωσή του στο θεατρικό κείμενο και με την ικανότητά του να μετατρέπει τη σκηνή σε χώρο ουσιαστικού προβληματισμού. Είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που δεν χρειάζονται την επιβεβαίωση της σκηνής για να αποκτήσουν κύρος- είναι η ίδια η σκηνή που αποκτά ιδιαίτερο κύρος όταν συναντά μια τόσο ισχυρή θεατρική προσωπικότητα! Γιατί οι πραγματικοί sir του θεάτρου δεν ξεχωρίζουν μόνο από τη μακρά διαδρομή τους, αλλά από εκείνη την ακατάλυτη σχέση με την τέχνη που τους επιτρέπει να παραμένουν διαρκώς ανήσυχοι, απαιτητικοί και διαρκώς παρόντες. Ο Γιώργος Κιμούλης ανήκει σε αυτή την κατηγορία! Ένας ηθοποιός με εκτόπισμα, ένας σκηνοθέτης με προσωπικό στίγμα, ένας άνθρωπος της σκηνής που έχει προσφέρει στο ελληνικό θέατρο ένα σημαντικό κεφάλαιο ερμηνευτικής και σκηνοθετικής δημιουργίας. Και το ‘’Κόκκινο’’ έρχεται να υπενθυμίσει πως η μεγάλη υποκριτική δεν είναι υπόθεση εντυπώσεων, αλλά βάθους, γνώσης, τόλμης και ακατάπαυστης αναζήτησης… Γιατί το θέατρο έχει ανάγκη από μεγάλους ηθοποιούς αλλά η ιστορία του γράφεται από εκείνους που κατορθώνουν να του προσδώσουν πνευματικό περιεχόμενο και καλλιτεχνική υπόσταση! Και ο Γιώργος Κιμούλης είναι ένας από τους ηθοποιούς που έχουν σφραγίσει με τη δική τους προσωπικότητα αυτή την ιστορία.
– Με ποια κριτήρια επιλέγεις το έργο που ανεβάζεις κάθε σεζόν;
Έχει σχέση με τα ερωτήματα του περιβάλλοντος χώρου και τα δικά μου ερωτήματα, οπότε βρίσκω κάποιο έργο με το οποίο μπορώ να καταθέσω τη τις δικές μου απαντήσεις και τα δικά μου νέα ερωτήματα.
– Το ‘’Κόκκινο’’ του Τζον Λόγκαν γιατί το επέλεξες;
Το επέλεξα γιατί η θεματική αυτή ενδιαφέρει εμένα και τον κόσμο. Μιλά για τη σύγκρουση της παλαιάς με τη νέα γενιά, για την έννοια της ελπίδας που πρέπει να πεθαίνει πάντα τελευταία και για το ότι η τέχνη βασίζεται στη συνέχεια… Το παρελθόν στην τέχνη είναι ο βασικός βατήρας για να δημιουργήσουμε κάτι κατάλληλο. Όποιος δεν γνωρίζει τι έχουν κάνει οι προηγούμενοι δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι σημαντικό!
– Βρίσκεις κοινά στοιχεία του εαυτού σου με τον ζωγράφο Μαρκ Ρόθκο;
Όχι, δεν μπορώ να πω ότι τα έργα που επιλέγω έχουν σχέση με εμένα πάντα.
– Υπάρχει εμπορευματοποίηση της τέχνης σήμερα;
Ένα καλλιτεχνικό έργο, την εποχή που ζούμε, έχει ανάγκη οικονομικής στήριξης, ιδίως στο θέατρο όπου δεν μπορεί να γίνει μία παράσταση χωρίς τη στήριξη ενός παραγωγού. Από εκεί και πέρα αλίμονο στον καλλιτέχνη, όμως, που συνεργάζεται με παραγωγό, ο οποίος δεν εκτιμά την τέχνη… Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί συνεργάζομαι με τον Κάρολο Παυλάκη, ο οποίος είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες παραγωγούς.
– Τι συμβολίζει το ‘’Kόκκινο’’; Μήπως τις ‘’ρωγμές’’ ανάμεσα στην παλαιά και τη νέα γενιά;
Πάνω από όλα συμβολίζει την ελπίδα!
– Κάθε φορά που υποδύεσαι ένα ρόλο, τον κουβαλάς και στη ζωή σου από τη στιγμή που θα πέσει η αυλαία;
Όχι, βέβαια, αλίμονό μου… Ο καλλιτέχνης κατασκευάζει το καλλιτεχνικό έργο, κατ’ επέκταση μετά την ολοκλήρωση του ζει την προσωπική του ζωή.
-Είναι γνωστή η τελειομανία σου στη δουλειά σου, είσαι τόσο τελειομανής και στην προσωπική σου ζωή;
Δεν θεωρώ ότι είμαι τελειομανής. Δεν είναι τελειομανής αυτός που αγαπά τη λεπτομέρεια στο καλλιτεχνικό του έργο. Η τέχνη στηρίζεται στις λεπτομέρειες… Ως προς την προσωπική μου ζωή, αυτό αφορά τους ανθρώπους που είναι κοντά μου και κανέναν άλλον.
– Υπάρχει δημιουργία σήμερα;
Ναι, αλλά χρόνο με τον χρόνο αντικαθίσταται με την καλή, την κακή ή την μέτρια εκτέλεση. Άλλο εκτελώ και άλλο δημιουργώ. Η εκτέλεση έχει περισσότερη σχέση με την αγωνία μιας οικονομικής επιβράβευσης, εννοώ η δημιουργία, η οποία εμπεριέχει πολλές πιθανότητες λαθών, έχει σχέση με την καλλιτεχνική αξία του έργου…
– Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο;
Ο Δημήτρης είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός με ιδιαίτερη αφοσίωση και αυταπάρνηση, πράγμα σπάνιο . Και το βασικό που τον χαρακτηρίζει είναι η τρομακτική ανάγκη για δημιουργία και όχι για μια απλή εκτέλεση!
– Ισχύει ότι είσαι περισσότερο του θεάτρου παρά της τηλεόρασης; Γιατί δεν εμφανίζεσαι σε σίριαλ;
Δεν θα το έλεγα. Έχω κάνει πολλή τηλεόραση και αρκετά σίριαλ. Το θέατρο το αγαπώ, όπως αγαπώ τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Θέλω να πιστεύω πως θα εμφανιστώ κάποια στιγμή στην τηλεόραση, όταν θα έρθει κάποια πρόταση που θα με ενδιαφέρει.
– Τι καινούργιο ετοιμάζεις;
Το ‘’Κόκκινο’’ ανέβηκε πριν από ένα μήνα περίπου, οπότε αυτό είναι το καινούργιο προς το παρόν…
Σχόλια για αυτό το άρθρο