Ελένη Ράντου: Ντρέπομαι Να Είμαι Παραδοσιακή Μαμά

Νιώθεις καλά και άνετα καθισμένος στην κουζίνα της Ελένης Ράντου, απέναντί της. Όμορφος άνθρωπος. Μέσα κι έξω. Μιλάει για τα πιο σοβαρά, αλλά και τα πιο αστεία πράγματα με την ίδια ακρίβεια και χωρίς στόμφο. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις μαζί της… Ίσως από μια ρώσικη σαλάτα; Κι όμως, η ρώσικη είναι φιλοσοφία ζωής για την Ελένη.

ΣχετικάΆρθρα

«Μου κινεί το ενδιαφέρον ό,τι δεν μου αρέσει. Υπάρχει μια λαγνεία σε αυτό»

«Σιχαίνομαι τη ρώσικη σαλάτα, αλλά μπορεί να φάω κουβάδες, επειδή διερευνώ τι είναι αυτό που δεν μου αρέσει. Σαν σαδομαζοχισμός. Μπορεί και με το θέατρο αυτό να συνέβη, ξέρεις, γιατί ποτέ δεν μου άρεσε. Μου φαινόταν κάτι σαχλό. Όταν μπήκα στη σχολή του Εθνικού και είδα πόσο δύσκολο είναι, με κέρδισε η δυσκολία του. Σε ζορίζει το θέατρο, σε δυσκολεύει, σου κάνει τη ζωή μαύρη» λέει στο People.

Κάνοντας μια βουτιά στο παρελθόν, τη ρωτάω αν νιώθει ικανοποίηση για όλα όσα κατάφερε μέχρι σήμερα στη ζωή της. «Δεν έχω νιώσει ότι έχω γίνει κάτι. Παρατηρώ στους ανθρώπους της δουλειάς μου κάποιο σεβασμό απέναντί μου, μια διαφορετική προσέγγιση και παραξενεύομαι. Από μικρή ένιωθα ότι δεν στεγάζομαι κάπου, ότι δεν βρίσκω πατρίδα σε πολλά πράγματα. Ένιωθα ότι είχα μια λοξή ματιά, αλλά δεν το ένιωθα ως καλό, αλλά ως κάτι που θα μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Δεν ήξερα ότι αυτό στον καλλιτεχνικό χώρο μπορεί να βγάλει καρπούς, αλλά ότι ήμουν το μαύρο πρόβατο στο σχολείο. Μου βγήκε επιθετικά, έβριζα πολύ, ήμουν αγρίμι, αγοροκόριτσο και φοβισμένη. Είχα μια αίσθηση ότι δεν ήμουν αποδεκτή. Μεγαλώνοντας, γλυκαίνω με την αποδοχή, νιώθω ότι ανήκω κάπου» εξομολογείται η ηθοποιός.

Η ζωή με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

Παρά το χιούμορ της, που επιστρατεύεται συνεχώς, και τις γυναικείες ανασφάλειες, είναι ένα ερωτεύσιμο θηλυκό, όσο κι αν εκείνη παραγνωρίζει το θαυμασμό των αντρών απέναντί της. «Ως γυναίκα ποτέ δεν ωρίμασα. Ως κορίτσι, είμαι ώριμη. Με τη γυναικεία μου φύση δεν τα πάω πολύ καλά. Ούτε με τους έρωτες ξέρω να συμπεριφέρομαι ώριμα, ήμουν άγαρμπη και άτσαλη. Μάλλον την κρύβω τη θηλυκή μου πλευρά. Από μικρή, για να επιβιώσω, επιστράτευσα την αντρική μου πλευρά, το μαγκάκι που βρίζει, που είναι αλητρόνι. Θωρακίστηκα πίσω από αυτό. Και με τον έρωτα ήμουν άτσαλη, γιατί ένιωθα ένας άντρας στο κορμί μιας γυναίκας. Έχω μια τρυφερότητα κι ένα ρομαντισμό που τα ντρέπομαι απίστευτα»

«Από την άλλη, ο Βασίλης κέρδισε την εμπιστοσύνη μου. Είναι σημαντικό να ξέρω ότι είναι εκεί στα δύσκολα. Δεν έχω την αγωνία ότι είναι περαστικός από τη ζωή μου. Πάντα με τρόμαζε η τουριστική πλευρά των αντρών, “περνάω από δω, περνάω κι από κει”. Οι άνθρωποι στα δύσκολα έφευγαν. Γενικά δεν είχα πολλή εμπιστοσύνη στους άντρες. Υποσυνείδητα σκεφτόμουν ότι δεν ήθελα να έχω ακουμπήσει πάνω σου, να μου φύγεις και να σωριαστώ. Γιατί, όταν ακουμπάω, ακουμπάω πολύ».

Από τα λεγόμενά της, συμπεραίνω πως ο Βασίλης επέμεινε πολύ για να την πείσει. «Ναι, επέμεινε. Είχε μεγάλη διάρκεια το φλερτ. Έκανε πολιορκία κι εγώ έκανα ό,τι μπορούσα για να του σπάσω το ηθικό. Έβλεπα, όμως, ότι επέμενε και αυτό με ασφάλιζε. Είμαι πολύ ανασφαλής και δεν θεωρώ δεδομένο ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί για μένα. Θεωρώ ότι πρέπει να το κερδίζω κι αυτό, που σημαίνει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είμαι ένας φοβερός ζήτουλας αγάπης. Κάθε βράδυ που βλέπω το θέατρο γεμάτο, κάνω το σταυρό μου και δεν το πιστεύω. Είναι ψυχαναγκαστικός ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζω την αγάπη του κόσμου, σαν να οφείλω κάτι να του επιστρέψω».

Η κόρη της Νικολέτα

«Η κόρη μου, Νικολέτα είναι 17 χρονών, δίνει εξετάσεις το Σεπτέμβριο για τη Σχολή Καλών Τεχνών και μου ζήτησε να μην είμαι μέσα στα πόδια της. Θα κάνει το πιο μοναχικό και δύσκολο επάγγελμα. Για να μη νιώσω, λοιπόν, φρίκη με ένα παιδί που δεν θα με θέλει μέσα στα πόδια του, πήρα την απόφαση της περιοδείας. Ήταν η χαριστική βολή. Η Νικολέτα με έχει έννοια. Θα με πάρει να δει αν είμαι κουρασμένη ή αν έχω φάει. Εγώ, πάλι, ντρέπομαι να τη ρωτάω αν έχει φάει. Την έχω πιάσει σε ορισμένα θέματα να είναι πιο ώριμη από μένα και μου έχει δώσει και πολύ σωστές συμβουλές. Η ματιά της με ενδιαφέρει, είναι σοβαρή και λιγότερο επιπόλαιη από τη δική μου. Προσωπικά, ντρέπομαι να είμαι παραδοσιακή μαμά. Κάποια στιγμή άρχισα να φλερτάρω με την ιδέα του τάπερ με το φαγητό. Εγώ που τα κορόιδευα αυτά. Έχω ακόμη τάσεις για ταπεράκι, αλλά συγκρατούμαι».