Μνήμη του Παύλου, του Αλέξη, του Κωστή

Δεν μέτρησε για όλους μας το ίδιο η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αυτού του νέου ανθρώπου που τον μαχαίρωσαν οι φασίστες της χρυσαυγής. Οι ηλικιακά και ιδεολογικά πιο κοντά του, βγήκανε σίγουρα πολύ πιο τραυματισμένοι απ’ αυτό το έγκλημα – όπως εγώ βγήκα πιο τραυματισμένος από άλλες δολοφονίες, εκείνες που τις υπέγραφαν οι τάχα μου «αντιεξουσιαστές» που είχανε και τις πλάτες της «Ελευθεροτυπίας» και άλλων «προοδευτικών δυνάμεων». Η στεναχώρια μου για τον θάνατο ενός νέου δημιουργικού ανθρώπου που έγραφε τραγούδια και ονειρευότανε μια κοινωνία πιο δίκαιη και ελεύθερη είναι ειλικρινής και βαθειά. Η αηδία μου και η απέχθειά μου προς όλους τους φασίστες, πόσο μάλλον της χρυσής αυγής που χρησιμοποιεί και ναζιστικά σύμβολα και θαυμάζει τον Χίτλερ, δεν έχει όρια. Μου προκαλούν όλοι αυτοί μια τάση για εμετό, απορώ και στεναχωριέμαι πάρα πολύ που μείναμε έτσι αδρανείς, τρώγοντας, πίνοντας, τζογάροντας, κλέβοντας, ενώ αυτά τα καθάρματα μπαίνανε στην ζωή μας από την πίσω πόρτα για να βρεθούν ξαφνικά στρογγυλοκαθισμένοι μέχρι και στα έδρανα του κοινοβουλίου μας. Με την ευθύνη των κυβερνήσεων που ψηφίζαμε γλίστρησαν αθόρυβα, με την κοιλιά, σαν τα σκουλήκια, όλο και πιο βαθειά στο σύστημα αυτό το παρακρατικό ενός μέρους της αστυνομίας, του κόσμου της νύχτας, της «προστασίας», των εκβιασμών και των παρακολουθήσεων, των συμβολαίων θανάτου, της εμπορίας ναρκωτικών, όπλων, μεταναστών, γυναικών, ανήλικων παιδιών, της πορνείας και όλου του μαύρου σκότους. Και δεν μας φτάνανε όλα, αναλάβανε και μόνοι τους, αυτά τα σκουλήκια, οτιδήποτε «Εθνικό», σημαία, ύμνο, ήρωες, μνημεία, αφηγήσεις –όλα. Τόσο που μεγάλο μέρος των κανονικών Ελλήνων φτάσαμε να ντρεπόμαστε να κρεμάσουμε μια σημαία στο μπαλκόνι μας στις Εθνικές επετείους –όπως έκαναν οι παππούδες μας και οι γονείς μας- μήπως μας πάρουνε για χρυσαυγίτες οι γειτόνοι.

Αυτή τη βδομάδα  όμως μιλάμε και γράφουμε για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα που έγινε αιτία να ξεκινήσει μια προσπάθεια στριμώγματος της χρυσής αυγής. Και στεκόμαστε αμήχανοι πολύ μπροστά στο Τέρας αυτό που το έχουμε πια συνηθίσει τόσο ώστε, όχι μόνο να μην μας τρομάζει, όχι μόνο να μην προκαλεί πανεθνική απέχθεια, αλλά να έχει χιλιάδες χιλιάδων οπαδών και ψηφοφόρων που το ακολουθούν το προσκυνούν και ορκίζονται στο όνομά του.

Χρειάζεται μεγάλη τόλμη και πολύ φώς για διαπεράσει ο σύγχρονος Έλληνας αυτό το σκότος και να οδηγηθεί μαζί με άλλους δυό, με άλλους τρείς, με άλλους χίλιους δεκατρείς, στην άλλη άκρη του τούνελ. Δεν είναι εύκολο. Ο καθένας από μας είναι κι’ ένας άλλος πλανήτης με άλλες προσλαμβάνουσες, διαφορετικό τρόπο σκέψης, άλλες προτεραιότητες.

Πώς να ξεχάσω εγώ την δολοφονία του πολύ καλού μου φίλου Κωστή Περατικού από ανθρώπους αντίστοιχους με τους χρυσαυγίτες, ενδεδυμένους όμως την προβιά της «αντιεξουσιαστικής ιδεολογίας». Και ο Κωστής και ο Παύλος είναι τα αθώα θύματα της δικής μας αποχαύνωσης, της ανικανότητας μας να σκεφτούμε καθαρά και ξάστερα, τίμια, με το ίδιο ενδιαφέρον και την ίδια αγάπη και για τους δυό νεκρούς.

Πέρυσι, τη μέρα που ξημέρωσε μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, πήγα και εγώ, μαζί με φίλους, στον τόπο του εγκλήματος. Δεν έφτασα μέχρι το σημείο με τα αίματα. Η αστυνομία έριχνε τόσα δακρυγόνα που δυσκολευόμασταν να αναπνεύσουμε και, με σκυμμένο το κεφάλι, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Νεκροί από δολοφόνους οι φίλοι μας, ένοχοι και θλιμμένοι εμείς, με το μυαλό μας μπερδεμένο σ’ ένα κουβάρι σκέψεις, προχωρήσαμε για να συνεχίσουμε. Οφείλουμε να συνεχίσουμε. Και να μην ξεχάσουμε ποτέ ούτε τον Παύλο Φύσσα, ούτε τον Κωστή Περατικό, ούτε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, ούτε κανέναν αδικοχαμένο μέσα στη θολούρα ενός λαού που δεν ξέρει πια ούτε πού πατάει ούτε πού βρίσκεται ούτε πού οδηγείται.

Να μην ξεχάσουμε ποτέ τον φόνο και το αίμα, τον πόνο, την αδικία, τον φανατισμό, την μαυρίλα αυτή που σκοτεινιάζει απόλυτα τις ψυχές των δολοφόνων – αυτών που προχωράνε στα μαύρα σκοτάδια, τυφλωμένοι από το μίσος και την ανάγκη τους να δικαιώσουνε τις υπαρξιακές τους αναπηρίες δολοφονώντας καλούς, χρήσιμους, φωτεινούς ανθρώπους.

Να τον σκεφτόμαστε τον Παύλο Φύσσα συχνά, να τον έχουμε μέσα στην καρδιά μας, να μην τον αφήσουμε να ξεφύγει από την μνήμη την συλλογική αφού υπήρξε θύμα ενός εκτρώματος, ενός τέρατος που εξέθρεψε και συνεχίζει να εκτρέφει η κοινωνία μας, εμείς, όλοι μαζί. Είναι σημαντικό που φτιάχτηκε ήδη ένα απλό μνημείο εκεί όπου ξεψύχησε. Κάτι δείχνει κι’ αυτό.

Είναι το ελάχιστο, αλλά κάτι δείχνει.