Είδαμε, ακούσαμε & παραμιλήσαμε!

Όταν πέφτει το θέατρο απ΄ τα ξεκαρδιστικά γέλια, τα χειροκροτήματα και τραντάζεται ο τόπος με τους θεατές να χτυπιούνται στα καθίσματα κυριολεκτικά ό,τι και να πεις μετά θα’ ναι λίγο. Τέτοια ατμόσφαιρα επικράτησε στο Δημοτικό θέατρο Λαμίας (δείτε εδώ περισσότερα) με την απίθανη κωμωδία του Γιώργου Θεοδοσιάδη ‘’Δεν ακούω δεν βλέπω δεν μιλάω’’ και στις δύο παραστάσεις που έγιναν .

ΣχετικάΆρθρα

Παραλήρημα και παραμίλημα. Αποθέωση με όλη τη σημασία της λέξης για το Σπύρο Πούλη, τον Κώστα Αποστολάκη, το Σπύρο Σπαντίδα και τη Σοφία Μανωλάκου που με τη σκηνοθεσία του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη σάρωσαν. Με το που τους βλέπαμε μόνο, έπεφτε το θέατρο απ’ το γέλιο, παρόλο που εξαιτίας της δυναμικής του χάναμε πολλές ατάκες ενδιάμεσα αλλά τα γέλια ήταν ανεξέλεγκτα λέμε!

Με αξιοθαύμαστη φυσική άνεση στο ρόλο του κουφού ο Σπύρος Πούλης σαρώνει στη σκηνή λες και βρίσκεται… στου κουφού την πόρτα. Βρήκαμε τη λαλιά μας με τον Κώστα Αποστολάκη στο ρόλο του μουγγού και δεν σταματήσαμε να μιλάμε για το πολύπλευρο χάρισμά του να μεταμορφώνεται σε κάθε ρόλο. Ο Σπύρος Σπαντίδας στο ρόλο του τυφλού είναι χάρμα οφθαλμών και η Σοφία Μανωλάκου υπέρλαμπρη κι ακτινοβόλα λες κι έχει καταπιεί προβολέα. Από κοντά είναι πιο κούκλα. Αν υπήρχε Φίνος Φιλμ θεωρώ ότι θα είχαν σίγουρα μια θέση στα πλάνα της.

Ο Κώστας Αποστολάκης για μένα ήταν μια συγκίνηση παραπάνω γιατί τον τύπο που παίζει τον έχω γνωρίσει. Έτσι ακριβώς, με την ίδια στάση σώματος, με τις μούτες, τις κινήσεις που κάνει και με τους ήχους που βγάζει κάνοντας το μουγγό. Στη ζωή μου έχω συναντήσει ένα τόσο όμοιο σε χαρακτήρα και φιγούρα άνθρωπο που δεν πίστευα στα μάτια μου. Το κοινό παραληρούσε επίσης με κάθε του έκφραση ακόμα και στις στιγμές που δεν ‘’μιλούσε’’.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία αυτού του έργου σίγουρα. Είχα σαφώς ακούσει τόσα αλλά είναι άλλο να το βλέπεις και να το ζεις. Κατάλαβα γιατί με τα χρόνια δεν έχει φθίνουσα πορεία αλλά ανοδική. Γιατί θες να το δεις και να το ξαναδείς σαν τρελός. Δεν είναι μόνο προσωπική μου εκτίμηση, το είδα, το άκουσα και το λέω. Αυτό συζητιόταν έντονα μεταξύ θεατών, το επικοινώνησαν και με τους ηθοποιούς στα καμαρίνια. Να ξανάρθετε έλεγαν κι έμοιαζε σχεδόν με εντολή.

Η ευφυέστατη ιδέα του έργου σε συνδυασμό με τους ηθοποιούς που την υπηρετούν στο έπακρο κι ακόμα παραπάνω, σου γεννά μια δίψα και μια λαχτάρα στη ψυχή. Μοιάζει με εκείνη τη λαχτάρα που ξαναβλέπουμε ελληνικές ταινίες με την ίδια αγάπη, έχοντας την εγγύηση ότι θα ζήσουμε ένα ευχάριστο ταξίδι μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων και το αστείρευτο γνήσιο ταλέντο των ηθοποιών.

Χάρηκα ιδιαίτερα που προσέλκυσε νέους ανθρώπους, έφηβους, μικρά παιδιά κι όσοι έχουμε κάμποσα χρονάκια στη πλάτη μας φύγαμε 10 χρόνια νεότεροι και βάλε. Σαν να μας έκαναν ενέσιμο νεανικό botox στο πνεύμα μας χωρίς το τσίτωμα αλλά με μια ανάπαυση από αυτό. Χάρισαν απλόχερα ατόφιο γέλιο στην κουρασμένη μας ψυχή με το αναμφισβήτητο ταλέντο τους που γέμισε τη σκηνή, το θέατρο και την καρδιά μας. Σε αντίθεση με τον τίτλο του έργου εμείς ακόμα παραμιλάμε με αυτό που είδαμε και ακούσαμε.

Ο Κώστας Αποστολάκης με τον μονα-δικό μας Πέτρο Κουτσή- υπεύθυνο θεάτρου- που συνδύασε εργασία και χαρά βλέποντας την παράσταση ενώ καμάρωνει κάθε φορά για τα θετικά σχόλια που αφήνει το Δημοτικό θέατρο της πόλης για την ομορφιά του χώρου και την καθαριότητα επίσης.

Με χαρά πόζαραν για το Cosmopoliti που έκανε ντου στα καμαρίνια όπου κατέφθαναν θαυμαστές ενθουσιασμένοι να δώσουν συγχαρητήρια στους ηθοποιούς και να φωτογραφηθούν μαζί τους . Εμένα πάλι μου είχαν λιγοστέψει τα λόγια ξαφνικά και ήταν αδύνατο να εκφράσω το καλό που μας έκαναν με την παρουσία τους στο θεατρικό σανίδι της πόλης. Και λίγα λέω σε σχέση με αυτά που είδα και άκουσα!