ΤΩΡΑ |
Ο Νίκος Μαυράκης ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών που κάνει βήμα βήμα τις θεατρικές του επιλογές. Με συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές μεγάλης επιτυχίας -όπως τα Εγκλήματα, η Πολυκατοικία και το Κάτω Παρτάλι– προτεραιότητά του μοιάζει να είναι το θεατρικό σανίδι και οι συνεργασίες που του δίνουν γνώση και τον προχωρούν ως ηθοποιό, όπως συνέβη με τη Ρούλα Πατεράκη. Μιλάει αποκλειστικά στο Cosmopoliti για τις εμπειρίες του, το θέατρο, τον έρωτα, την ευτυχία, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις. Κυρίες και κύριοι, ο Νίκος Μαυράκης!
-Πότε είσαι πραγματικά ευτυχισμένος Νίκο;
Το θέμα με την ευτυχία , όπως με κάθε θετική έννοια είναι πως ορίζεται εκ του αντίθετου της. Ως απώλεια δυστυχίας . Είμαι δυστυχισμένος ; Οχι. Άρα ευτυχισμένος; Δύσκολη ερώτηση. Την ευτυχία δεν τη συνειδητοποιούμε. Μας δίνεται σε μικρές δόσεις στη ζωή και όταν χάνουμε τη στιγμή συνειδητοποιούμε πόσο ευτυχισμένη ήταν. Πότε συμβαίνει αυτό; Εκεί δεν υπάρχει κανόνας. Επομένως ερώτημα εν μέρει αναπάντητο!
-Σου αρέσει το διάβασμα;
Το διάβασμα ανοίγει πόρτες στη ζωή του ανθρώπου που θα παρέμεναν ειδάλλως ερμητικά κλειστές. Διαβάζοντας ζεις εκατό ζωές . Μαθαίνεις τον κόσμο , μαθαίνεις τον εαυτό σου . Για την ακρίβεια γίνεσαι ο εαυτός σου . Δεν υπάρχει κάτι που να συμβάλλει στη διαμόρφωση του μυαλού μας περισσότερο από οτι το διάβασμα . Φυσικά υπάρχει και το θέμα της ποιότητας του κειμένου που ο ρόλος του είναι καθοριστικός.
-Λειτουργείς περισσότερο με το ένστικτο ή με τη λογική;
Στο μυαλό κάθε ανθρώπου υπάρχει η αιώνια μάχη μεταξύ του ενστίκτου και της λογικής . Το να λειτουργεί κανείς ενστικτοδώς, δηλαδή συναισθηματικά ή με βάση τη λογική είναι θέμα συγκυριακό. Δεν μπορείς να λειτουργείς μονίμως με ένα τρόπο. Άλλες φορές με τον ένα και άλλες με τον άλλο. Κατά βάση πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Κανείς δεν μπορεί να είναι μονομερής . Θα κατέστρεφε τη ζωή του. Τώρα , το πότε πρέπει να λειτουργεί κανείς με τον ένα η με τον άλλο τρόπο είναι κάτι που εκ των προτέρων δεν γνωρίζουμε και προφανώς πολύ εύκολα μπορούμε να κάνουμε λάθος.
-Εχεις μετανιώσει για κάτι μέχρι τώρα ;
Βέβαια. Και ποιός δεν έχει. Είναι πολύ σημαντικό να αναγωρίζουμε την αλήθεια των γεγονότων της ζωής μας και να τα κρίνουμε . Και να τα αξιολογούμε. Με το να μετανοιώνεις για κάτι και να αναγνωρίζεις το λάθος σου προχωράς στο επόμενο βήμα. Συγχωρείς τον εαυτό σου και ησυχάζεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από το να μπορεί κανείς να συγχωρεί τον εαυτό του. Μόνο έτσι προχωράς μπροστά. Αλλιώς παγιδεύσαι μέσα στα λάθη και τις ενοχές σου, βασανίζεσαι και αυτό, δεν σε βγάζει πουθενά .
-Σου αρέσει η μοναξιά;
Για να σε ανεχτεί κάποιος πρέπει πρώτα να ανέχεσαι τον εαυτό σου. Ακόμα περισσότερο για να σε αγαπήσει κάποιος πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου . Τους ανθρώπους δίπλα μας δεν πρέπει να τους έχουμε για να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη και να διευκολύνουμε τον εαυτό μας. Ο έρωτας όπως και η φιλία, η παρέα , πρέπει να βασίζονται στην ανταλλαγή . Για αυτό και πρέπει να είμαστε όλοι ολόκληροι. Ο δρόμος προς την ολοκλήρωση έχει μέσα αρκετή μοναξιά . Καμιά φορά το μισοάδειο κρεβάτι κάνει καλό και ας είναι συχνά βάναυσος ο ύπνος χωρίς αγκαλιά!
-Δίνεις σημασία στην ομορφιά και στη μόδα;
Η ομορφιά είναι ο μόνος τρόπος για να σωθεί ο κόσμος , όπως είπαν πολλοί σοφοί και δεν θα τους αμφισβητήσω. Τώρα μόδα και ομορφιά έχουν απλά μια κοινή συνισταμμένη και τίποτα παραπάνω. Σίγουρα η μόδα μέσα σε όλη τη ματαιοδοξία της είναι πολύ ελκυστική . Διαβολικά ελκυστική.
-Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Ο έρωτας είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης!
-Μπορείς να ξεχωρίσεις όταν καποιος σε πλησιάζει, τον αληθινό του σκοπό;
Μάλλον μπορώ . Κατά βάση δεν θέλω. Είναι κρίμα . Πρέπει να αποβάλλουμε πολύ την καχυποψία αυτού του κόσμου. Άραγε γίνεται; Ή είναι μονόδρομος;
-Αυτή την περίοδο συμμετέχεις στην παράσταση Ο θάνατος και ο αγρότης στο Faust, με τον Αλέκο Συσσοβίτη και τη Ρούλα Πατεράκη, σε σκηνοθεσία δική της. Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τη Ρούλα Πατεράκη;
Συνεργαστήκαμε στην παράσταση “ Πατρίτσια Χάισμιθ : εισαγωγή στο σασπένς “ ενώ το καλοκαίρι που μας πέρασε συμμετείχα στην παράσταση “Πελοποννησιακός πόλεμος, το μανιφέστο του πολέμου, Περικλής: η νευρωση της ηγεμονιας” στο θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου , που σκηνοθέτησε η ίδια. Και οι δύο πολύ ξεχωριστές εμπειρίες. Η κυρία Πατεράκη χαίρει εξαιρετικής εκτίμησης και είναι πολύ σημαντικός άνθρωπος για μένα. Με δίδαξε όσα γνωρίζω για το θέατρο και κατέχει όλο το σεβασμό και το θαυμασμό μου. Είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους στην Ελλάδα με τόσες γνώσεις και τόση αγάπη για το θέατρο και προσωπικά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να της δοθεί η διεύθυνση του εθνικού μας θεάτρου καθώς θα είχε πολλά να προσφέρει.
Σχόλια για αυτό το άρθρο