Αντίο πολυαγαπημένη μας Μαρία Ψαθά…

H Mαρία Ψαθά έζησε ακριβώς όπως ήθελε. Kόρη του σπουδαίου μας Δημήτρη Ψαθά, έδιωξε νωρίς νωρίς τα κοινωνικά πρέπει και το “τι θα πει ο κόσμος” και -πάντα με αξιοπρέπεια- πήρε τη ζωή της στα χέρια της. Μια ζωή που χωρίζεται σε τρεις περιόδους. Μέχρι τα τριάντα της έχοντας τη φροντίδα του πατέρα της Δημήτρη Ψαθά, κάνει δύο επιτυχημένους γάμους, δύο ακόμα πιο επιτυχημένα διαζύγια και φέρνει στον κόσμο τρία θαυμάσια παιδιά. Αρχές της δεκαετίας του ΄70, αρχίζει να εργάζεται στον Γιάννη Λάτση, όπου καταφέρνει να γίνει απαραίτητη με την καθημερινή εργατικότητά της και την ανεξάντλητη φιλοδοξία για δημιουργία. Σχεδόν 15 χρόνια, δουλεύει στον Λάτση, μαθαίνοντας τα πάντα για το πετρέλαιο και πώς διοικείται τέτοια αυτοκρατορία. Όταν είναι έτοιμη να ανοίξει τα δικά της φτερά, η ζωή της μπαίνει σε νέα τροχιά και τα έργα του πατέρα της, της δείχνουν ότι πρέπει να ακολουθήσει το δρόμο για τη διάσωση και επικράτηση όλων όσων έγραψε ο Δημήτρης Ψαθάς. Μαζί με την κόρη της, την Λένα Νίτσου, κάνουν έργο ζωής, τις εκδόσεις των βιβλίων του διάσημου συγγραφέα, δημοσιογράφου και χρονογράφου. Δημιουργούν τις “Εκδόσεις Μαρία Δ. Ψαθά” και μαζί επανεκδίδουν και κυκλοφορούν όλα τα έργα του Δημήτρη Ψαθά. Ως διαχειρίστριες των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων του, δίνουν το “οκ” να ανεβούν στη σκηνή μερικές από τις πιο σημαντικές του κωμωδίες. Οι παραστάσεις αυτές θριαμβεύουν, οι νέες γενιές γνωρίζουν την πένα του Ψαθά και τα έργα του παραμένουν επίκαιρα και διαχρονικά.

ΣχετικάΆρθρα

Η Μαρία Ψαθά ξεχώριζε για τη γλυκύτητά της και τη δυναμικότητά της. Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της κυρίως σε ό,τι αφορούσε τα έργα του πατέρα της. Ήθελε να έχει ο Δημήτρης Ψαθάς τη θέση που του ανήκε με το πέρασμα των χρόνων και πάλευε πολύ γι΄αυτό. Μαζί με την κόρη της Λένα -με την οποία είχε εξαιρετική σχέση και μεγάλο δέσιμο- έδωσαν πολλές μάχες ώστε να μην χαθεί το έργο του Ψαθά και να υπάρχουν τα κείμενά του και τα βιβλία του “ολοζώντανα” ως τις μέρες μας.

Ήταν απόλαυση να ακούς από την Μαρία να διηγείται η ίδια τη ζωή της, πάντα με έντονη μπλε σκιά στα μάτια της, που ήταν το σήμα κατατεθέν της μαζί με το χαμόγελό της. Σαν ένας θεατρικός μονόλογος με πολλές εικόνες και πρόσωπα που μπήκαν στη ζωή της, κάποια έφυγαν νωρίς, κάποια έμειναν ως το τέλος. Η οικογένειά της, τα παιδιά της, η αδελφή της και τα εγγόνια της ήταν στο πλάι της ως το δικό της δύσκολο τέλος. Ακόμα πιο δύσκολο για την Λένα που ζούσε και μαζί της. Δεν υπήρξε μέρα ή στιγμή που να μην ήταν δίπλα της. Βίωσε όλη την περιπέτεια της υγείας της εδώ και ένα χρόνο περίπου, χωρίς να κοιτάζει τη δική της ζωή και τις υποχρεώσεις της. Κοντά στην μητέρα της, η σκέψη γύριζε στις αναμνήσεις μιας ζωής… σαν όνειρο. Όπως ακριβώς το είχε γράψει ο Ψαθάς: «…Η σκέψη μου συχνά φτερουγίζει στα παλιά και να που προβάλλουν πάντα ολοζώντανα − εικόνες όμορφες και πρόσωπα αγαπημένα, σκηνές και περιστατικά της καθημερινής ζωής, χαρές και λύπες, βιώματα λογής-λογής… Σαν όνειρο. Άλλοτε ευτυχισμένο και χαρούμενο κι άλλοτε φοβερό − ένας σωστός βραχνάς…»